Het verhaal is bekend. Door de coronamaatregelen ging de marathon van Leiden op 10 mei niet door. Er kwam uitstel. Op 22 november zou de marathon op aangepaste wijze alsnog gehouden worden. Maar opnieuw gooide corona roet in het eten. Zodoende kwam de organisatie financieel in zwaar weer. Er zijn bijvoorbeeld medailles besteld en betaald.
Maar dan nog resteert er een gat. Dit probeert men te dichten middels een crowdfundingactie. Daarmee hoopt men € 25.000,- op het halen.
Ik bied hen daarom twee mogelijkheden aan om hen een handje te helpen. Ten eerste een gesigneerd exemplaar van "Molen- en Merentocht", waarin ook enkele verhalen waarin de marathon van Leiden ook een rol speelt.
Daarnaast ben ik bereid om een schaatsles te geven in de Leidse IJshal uiteraard tegen betaling ten behoeve van de marathon. Ik kan u verzekeren, dat dit een heel andere schaatsles zal zijn dan die van andere schaatstrainers!
Ga dus naar de site van de marathon van Leiden en doe mee met de crowdfundingactie.
Vanmorgen fietste ik iets later dan gepland naar de Leidse IJshal. Onze kleinzoon logeerde een nachtje bij ons en werd wakker op het moment, dat ik klaar stond om te vertrekken. Ja, dan ga je niet zomaar de deur uit.
Ik kwam zodoende te laat aan, terwijl ik als coördinator het goede voorbeeld moet geven. Maar ja, er zijn meer mensen met een voorbeeldfunctie, die de laatste tijd een steekje lieten vallen. Ik zei dus gewoon "Sorry!" We begonnen om 5 over 9, 5 minuten te laat. Ik had mezelf ermee, want zonder inrijden 25 kilometer per uur rijden is voor je spieren niet zo heel fijn. Maar gaandeweg de piramide werden de spieren steeds soepeler. Ik was warmgedraaid. Zelfs toen een van de rijders een paar rondjes de 27 kilometer aantikte, kon ik gewoon volgen. Met 13 "Krasse knarren" en 2 losse schaatsers op het ijs kostte het weinig moeite om voldoende afstand te houden. Dat deden we dan ook. We hebben in ieder geval heerlijk geschaatst. Nadat ik de administratie had bijgewerkt en de presentielijst van de "Krasse knarren" had ingeleverd bij de kassa, fietste ik naar huis om mijn schaatstas neer te zetten.
Daarna fietste ik door naar fietsenmaker Van Vliet, daar er een kink in de kabel zat. De versnellingskabel liep door het frame, dus het duurde wel even. Vanmiddag om 3 uur kon ik de fiets weer ophalen. Ik liep de ruim 3 kilometer naar huis. Thuis gekomen wisselde ik de voorband om, daar het Franse ventiel ervan afgebroken was. Dat was dus een lockdown met de Franse slag.
Na een klein proefritje of de binnenband er goed inzat, pompte ik de banden van de andere fietsen ook maar meteen op. Aansluitend lunchte ik met mijn vrouw, waarna zij bij haar ouders wat klusjes ging doen. Ik fietste met haar mee op de racefiets en reed door naar de Vogelplas, waar het water flink golfde. Ik heb echter wel enige ervaring met windkracht 6 bij de Vogelplas, alleen was toen de toplaag wat steviger. Via de achterzijde van de Vlietlanden en via de Korte Vliet en de rand van de Stevenshof fietste ik naar huis terug, waar ik met 22 kilometer op de teller net op tijd was voordat het begon te regenen. Ik wachtte de bui af voor ik naar Noord-Hofland liep, waar ik mijn Batavus Galibier ophaalde. Na deze wintertriatlon in drie bedrijven met in totaal 7 kilometer hardlopen, 52 kilometer fietsen en 25 kilometer schaatsen, keek ik bij thuiskomst naar de tijdrit met een steile slotklim in de Vuelta. Primoz Roglic won deze en pakte de rode trui terug van Richard Carapaz. De slotdagen van de Ronde van Spanje blijven spannend. Wellicht tot de laatste seconde.
Het was vandaag de warmste Allerzielen sinds het begin van de metingen. Sterker nog. Het was in De Bilt nog nooit zo warm in november. Ook het dagrecord van 20,3 graden ergens in Nederland ging voor de bijl.
Dat gold ook voor de Jaap Edenbaan, die door de combinatie van zeer warm weer en een harde wind voor vandaag de deuren sloot. Het vorige dagrecord van 2 november stamde uit 1984. De winter er op volgend was een alleraardigste. Of dit iets zegt over de komende winter? Het zou een mooie toevalstreffer zijn als we weer zo'n winter zouden krijgen. Zelf kijk ik liever naar grootschalige weerpatronen. En die vertellen mij, dat 2020 hoe dan ook een veel te warm jaar gaar worden. Dat klinkt niet zo hoopvol voor de komende winter. Daar staat tegenover, dat we nog steeds in een zonnevlekkenminimum zitten, waardoor de kans op een koude winter weer groter wordt. Het is nog te vroeg om een winterverwachting uit te spreken, maar een scenario als in 2012 lijkt me het hoogst haalbare: een korte maar hevige kouperiode. Op Allerheiligen 2011 verscheen mijn eerste schaatsboek: Molen- en Merentocht. Vandaag hadden we onze kleinzoon over de vloer. Vanmorgen hadden we thuis genoeg klusjes te doen. Met windkracht 6 loeiend om het huis hadden we daar geen moeite mee. Vanmiddag fietsten we met zijn drieën naar de bibliotheek van Valkenburg, waar we de geleende boeken terugbrachten en wat nieuwe haalden. Met mondkapjes om praatte ik met mijn inmiddels ex-collega Annemarie, van wie ik hoorde, dat een vaste klant, die een paar keer per week de bibliotheek bezocht, was gestorven door corona. Hoezo een simpel griepje?
Naast wat geleende boeken gingen we naar huis met "Het zwijgen van Maria Zachea" van Judith Koelemeijer, een uitgave van Nederland Leest. Dit boek beschrijft het leven van een Noord-Hollands gezin met 12 kinderen in de jaren 60 en 70. Als ervaringsdeskundige kan ik u dit boek van harte aanbevelen. Het verhaal was zeer herkenbaar!
Een maand geleden was mijn laatste werkdag, maar vandaag gaat officieel mijn pensioen in. De afgelopen maand maakte ik mijn verlofuren op. Deze heb ik goed besteed. Vanaf heden ben ik dus echt pensionado. Nu bestaat er een uitgebreide serie boeken met "voor Dummies" in de titel. Oorspronkelijk zijn ze verschenen in het Engels. Voor deze pensionado was de zondag een rustdag. In totaal fietste ik vandaag slechts 14 kilometer. Dat is ongeveer net zoveel als de slotklim van de etappe in de Ronde van Spanje van vandaag. Daarbij had ik geen hellingen van 23% te beklimmen zoals op de Angrilu. De bijnaam van deze berg luidt: "Het Beest van Asturias". En dat klopt! Om 3 uur zat ik dus voor de buis om naar deze Koninginnenrit te kijken. Ik heb me geen moment verveeld. Maar ja, ik had dan ook de rode trui aan.... We kregen een spannende wedstrijd voorgeschoteld. In een spannend man tegen man gevecht won Hugh Carthy de zwaarste etappe en nam Richard Carapaz de rode trui van Primoz Roglic over.
Vanaf dit hoge punt had je een prachtig uitzicht op de Angrilu en het dal tussen ons en "Het Beest van Asturias". Met Siebe en Ana als onze gids hebben we het prachtige Asturias goed leren kennen.
Na twee etappes door dit berglandschap trekt de Vuelta a España verder. Maar ook zonder Vuelta blijft Asturias het bezoeken waard!
Koninklijk landgoed "De Horsten" is het hele jaar mooi. Mensen uit onze omgeving gaan er dan ook graag wandelen. Enkele mensen mogen er graag hardlopen. Daartoe behoren Hans Boers en deze Leidenaar. We hadden om half 1 afgesproken bij station Voorschoten en liepen op deze voor de tijd van het jaar warme herfstdag naar de artiesteningang aan de Horstlaan. In dit mooie park was het daarom redelijk druk met wandelaars, maar er was genoeg ruimte om de anderhalve meter afstand te bewaren. Op een gegeven moment zagen we een fotograaf op zijn knieën liggen om paddenstoelen te fotograferen.
Door het in het westen van het land zeer natte weer in oktober was het zeer groeizaam weer voor paddenstoelen geweest.
Ons plan om de Seringenberg te beklimmen bleek een illusie. Deze uitkijkpost was vanwege corona afgesloten. We holden derhalve maar door naar de ingang aan de Papelaan, waar het veel drukker was, maar ook hier lukte het makkelijk om voldoende afstand te houden.
Na 8 kilometer hardlopen door het veelkleurige herfstbos fietste ik naar de volkstuin toe, waar ik met Ada lunchte, waarna ik mij thuis douchte. Mijn maandtotaal op de fiets was 868 kilometer, het totaal aantal kilometers op de Batavus Galibier kwam uit op 67.000 kilometer. Daarna keek ik eerst naar het Nederlands kampioenschap schaatsen in Heerenveen. Aansluitend volgde de finale van de bergetappe in de Vuelta a España, die verreden werd in het wonderschone Asturias. De elfde etappe voerde van Villaviciosa naar Alto de Farrapona. Gisteren appte ik nog met Siebe, of deze etappe bij hem in de buurt kwam. "Op anderhalve kilometer van mijn huis", kreeg ik als antwoord. De Bretonse renner David Gaudu klopte op de slotklim zijn Catalaanse medevluchter Marc Soler.
Ik keek er met veel aandacht naar, want behalve een mooie wedstrijd kregen we ook een prachtig landschap voorgeschoteld.
Maar ja, de rit ging dan ook door het natuurlijke paradijs!
Wie denkt, dat ik me als pensionado aan de kunst van het luieren overgeef, vergist zich deerlijk. Gisteren had ik het behoorlijk druk. 's Ochtends ging mijn vrouw een schaatsles nemen in de Leidse IJshal. Ik fietste met haar mee naar de Vondellaan en reed toen door naar de Herenstraat, waar ik bij "De Helianth" boodschappen deed. Op de terugweg fietste ik naar fietsenmaker Van Vliet in Voorschoten, daar mijn versnelling af en toe haperde bij het terugschakelen. Dat bleek te liggen aan een knik in de kabel. Daar deze door het frame naar het achterwiel loopt, kost de vervanging iets meer tijd. Volgende week breng ik de Batavus Galibier even langs voor de reparatie. Na thuis wat klussen op de computer gedaan te hebben, fietste ik om kwart voor 4 naar de IJshal, waar ik 2 uur achter elkaar schaatsles ging geven. Het uur van de Buitenschoolse sport was behoorlijk druk. Ik had een groep van 20 kinderen van behoorlijk uiteenlopend niveau. Er was een meisje bij, dat ver achter alles aan sukkelde. Deze kun je niet aan haar lot over laten, maar je kunt de rest ook niet vergeten. Dat vergt nogal wat kunst en vliegwerk.
Maar als je bijna 30 jaar schaatstraining geeft, dan wordt je wel vindingrijk. Ik reed achteruit voor het meisje uit en kon de passerende kinderen van mijn groep dan ondertussen aanwijzingen geven. Bij de wisseling van de wacht tussen de Buitenschoolse sport en de IJVL sprak ik met een van de ouders, van wie het kind een paar lessen had gemist. Deze ouder was positief getest op corona. "Heb je er veel last van gehad?" "Ik had alleen een lichte verkoudheid", kreeg ik te horen. En dat is natuurlijk ook het verraderlijke van corona. De een merkt er bijna niets van, anderen worden er doodziek van en overlijden er soms aan. Met 6 kinderen in mijn groep had ik bij de IJVL een rustige training, waarbij ik veel oefeningen op kon geven en persoonlijke aandacht. Op de binnenbaan kregen de kinderen van de IHCL training van Jeroen Straathof, de eerste wereldkampioen op de 1500 meter. Je eerste trainer zal maar een wereldkampioen zijn! Deze trainer zal dat niveau nooit halen, maar volgt de verrichtingen van Tijmen Snel wel op de voet. Op het NK afstanden 5e op de 500 meter en 4e op de 1500 meter. Ik was zijn eerste trainer en hoewel ik redelijk kan schaatsen, da ik niet beweren, dat ik een geweldige techniek heb. Toch hoeft deze start een goede klassering dicht tegen de wereldtop niet in de weg te staan. Om half 8 at ik met Ada naar "Vroege vogels", dat was gewijd aan de duinen bij Schoorl. Daar zijn we diverse keren geweest en dat gebied heb ik ook een aantal keren gezien vanaf het zadel van een mountainbike. Na de vaat gedaan te hebben, werkte ik nog wat dingen bij op internet en zag een mailtje, waarin stond, dat Ton Scholtes was overleden. Deze gepensioneerde huisarts schaatste een paar jaren met enige regelmaat mee met de "Krasse knarren". Daarnaast was hij ook actief betrokken bij de acties voor de komst van een 333-meterbaan in Leiden. Hierbij wens ik de nabestaanden veel sterkte toe. Ton, rust in vrede.
En zo eindigde een volle vrijdag met een leeg gevoel.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.