Smeltende sneeuw

Gisteren was het 28 jaar geleden, dat Henk Angenent de Elfstedentocht won, die hem in Nederland eeuwige roem opleverde.

(Klik met de rechtermuisknop op de foto, dan kun je het artikel opslaan en daarna vergroten tot leesbare letters)
Voor verreweg de meeste Elfstedentochtschaatsers is het 28 jaar geleden, dat zij de Tocht der Tochten voor het laatst hebben gereden. In februari 2012 kon je echter op eigen houtje deze 200 kilometer volbrengen....

Vandaag tapte het weer uit een ander vaatje. In weerkundig opzicht beleefden we een unieke dag. Vannacht had het gesneeuwd en doordat de temperatuur op klomphoogte precies 0,0 graden Celsius was, bleef de sneeuw liggen. 

Toen het licht was geworden, begon de sneeuw echter alweer te smelten.

De sneeuw maakte plaats voor regen en niet zo zuinig ook.
Op een ritje naar en terug van het centrum van de Sleutelstad en een wandeling van een kilometer in de Stevenshof na was het vandaag vooral een binnenshuisdag. Er waren genoeg huishoudelijke klussen te doen op deze dag met een opmerkelijk temperatuurverloop.

In het noorden vroor het nog licht, in Zeeuws-Vlaanderen was het 12 graden Celsius!
De Australische popgroep "Crowded House" wist het ooit scherp te verwoorden met "Four Seasons in One Day". 

Naschrift uit het Leidsch Dagblad van 8 januari:

Transportbedrijf Breed-loop

Na een weldadige nachtrust verlieten we de echtelijke sponde om 8 uur. De vorst aan de grond had ons net niet kunnen bereiken, maar dat betekende wel, dat de temperatuur van de buitenlucht laag was.

Na het ontbijt deed Ada wat klusjes in huis, terwijl ik de wekelijkse boodschappen deed bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Op de terugweg haalde ik het bestelde zadeldekje voor mijn vrouw bij fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland. Je wilt immers, dat je vrouw lekker op het zadel zit.

Thuisgekomen ruimde ik de boodschappen weg en dronk een warme chocolademelk, waarna ik met een flink beladen fiets naar de volkstuin ging.

Ik kwam er al snel achter, dat je niet bepaald wendbaar bent met deze lading. Fietsen was dus niet de beste optie. Na een paar pedaalslagen ging ik wandelen. Dit ging prima. Een telg uit het gezin van Transportbedrijf Breed uit Nieuw-Vennep is niet voor één gat te vangen.

Op de volkstuin deed ik nog wat kleine klusjes. Via het Kerstbomenasiel reed ik naar huis toe. Zij waren vanmiddag tot half 4 open.

Ik haalde thuis de kerstboom op en bracht deze zeer milieuvriendelijk terug.

Daar werd de kerstboom in de blubber gezet door een vrouw met laarzen aan. Ik had zo'n vaag vermoeden, dat mijn vrouw niet blij zou zijn, als ik met mijn goede schoenen tot over de enkels in de blubber zou zakken.

Om 3 uur kon ik eindelijk lunchen na in de zwaarste bui van de dag te hebben gefietst.

Met een viertal boterhammen achter de kiezen trok ik mijn hardloopschoenen aan en terwijl het schemerig begon te worden begon ik aan een duurloop van ruim 7 kilometer.

Ik liep naar het doodlopende weggetje in de polder ten zuiden van de Stevenshof, waar ik in de coronatijd veelvuldig getraind heb.

Ik liep terug op de heenweg en in onze wijk liep ik via de Rijndijk door naar de Stevensbloem, waar ik tandpasta en vaseline haalde.

Volgende week kunnen de temperaturen aardig onder het vriespunt zakken en dan zouden we wellicht op de ijsbaan van Warmond kunnen schaatsen.

Klein Duimpje

Het was al enige tijd geleden, dat we naar "Klein Duimpje" waren gegaan. Sterker nog, in heel 2025 waren we er nog niet geweest!
Met mijn vrienden Bas Warnink en Joep Kapiteijn hadden we vanmiddag om 4 uur afgesproken bij deze Hillegomse brouwerij om een paar speciaalbiertjes te gaan drinken.

De wind was niet ongunstig. Het grootste deel van de tocht had ik zowel om de heen- als de terugweg zijwind en windkracht 4 is prima te doen. Ik vertrok in het zonnetje, maar de kans, dat ik droog Hillegom zou halen, was nihil. Aan letterlijk alle kanten zag de donkere wolken hangen.
Tussen Oegstgeest en Sassenheim was er geen ontkomen aan: regenbroek aan! 
Bij Lisse werd het weer droog, maar in de gezellige barruimte van "Klein Duimpje" daarentegen hielden we het niet droog. Aan het slot van de Kerstvakantie namen we de laatste flessen Kerstbier.
.
Deze was erg lekker, maar daar de voorraad echt op was, probeerden Bas en ik  de Polar Pint.

De Hillegommer speelde een thuiswedstrijd.

Behalve de smaakpapillen zetten we de lachspieren hard aan het werk. Om 6 uur fietsten we in het donker naar huis. Net als op de heenreis kreeg ik op de terugreis een bui op mijn kop.

Dat is nog eens een evenwichtige trainingsopbouw....

Elfstedentocht

Nadat we gisteren met 160 kinderen op de 3 banen in IJshal De Vliet al een record hadden gevestigd met het vakantieschaatsen, gingen we daar met 180 kinderen redelijk dik overheen.



Met 35 kinderen evenaarden Aad Kleijweg en ik het record van afgelopen maandag. Fietsend naar de nieuwe kunstijsbaan aan de Marie Diebenplaats was het fris, maar zelfs op klomphoogte kwam het niet tot temperaturen onder nul.

Hoe anders was het exact 28 jaar geleden, toen ik op 3 januari samen met Jaap de Gorter op eigen houtje de Elfstedentocht met veel wilskracht heb volbracht.

Hiermee stond voor mij het thema van vandaag vast: de Elfstedentocht. De 35 kinderen moesten eraan geloven. We begonnen met 10 rondjes rijden, waarbij ik als kopman het vrij lage tempo aangaf. Als je een lange afstand schaatst, moet je rustig beginnen.
Daarna kwam de wind erbij. De ene kant op had je de wind in de rug, de andere kant op had je juist tegenwind. We moesten onze houding en de slag aanpassen aan de wind.

De volgende hindernis doemde op: bruggen. een vijftal rondjes moesten kinderen bukken voor plastic stokken, die als brug fungeerden. 
Bij natuurijs ontkom je niet aan klûnen. Dit kun je het beste doen door als een pinguïn te lopen. Je hebt met de schaatsen schuin naar voren de meeste stabiliteit. Over de rubber matten liepen we een meter of 50 heen en weer.
Op de terugweg pakte ik 2 plastic rendieren op, waartussen een tweetal stokken tussen het gewei als lage brug fungeerde. Hier hielp bukken niet. Er moest gekropen worden. Uit eigen ervaring weet ik, dat je daar in Fryslân niet aan ontkomt!
Ook aan de veiligheid op het ijs werd gedacht. De 8 rozen op de curlingbaan konden prima fungeren als wak. Ik ging erin liggen en riep "Help, help!"

En daar kwamen de eerste kinderen doodgemoedereerd aangeschaatst. Op natuurijs zouden zij zo in het wak gereden zijn. We legden uit, dat ze op hun buik er naar toe moesten kruipen en dan met een stok mij eruit konden slepen door een treintje liggende schaatsers te vormen. Daarna konden ze in viertallen op één van de rozen oefenen.
In viertallen gingen we schaatsen aan de stok, nadat we eerder in tweetallen elkaar hadden opgesleept en ontdekt hadden, dat je als je dan samen schaatst, je harder gaat dan alleen.
Tot slot reden we in een langgerekt peloton een zevental rondjes om uiteindelijk met zijn allen hand in hand over de finish te komen op de Bonkefeart.

De 35 kinderen hadden deze Elfstedentocht volbracht!

De Drieling

Als schaatstrainer heb ik de afgelopen 33 jaar aardig wat meegemaakt, maar soms heb je weer een totaal nieuwe ervaring. Vandaag was zo'n dag. Voor de tweede keer was ik naar IJshal De Vliet gefietst. Ditmaal om voor de IJVL schaatsles te geven.
Het zou sowieso een andere les worden dan gebruikelijk. Net als vorige week zou het een ouder-kind-training worden.

In de trainerskleedkamer kreeg ik van coördinator Walter Boon te horen, dat er kinderen met een vijfrittenkaart zouden komen, waaronder een drieling.

Bij het begin van de schaatsles bleek ook nog eens, dat de kinderen met de vijfrittenkaarten geen Nederlands spraken, maar wel Engels. Het niveauverschil tussen de beginnende kinderen en de kinderen, die al vanaf begin oktober les gekregen hadden, was al groot. Dat gold ook voor de ouders onderling. En dan moest ik het ook nog eens in het Engels uitleggen. Dat was dus zoeken naar de juiste woorden, die ik niet altijd meteen paraat had.

In het begin had ik best wel moeite om de juiste modus te vinden, maar gaandeweg lukte het wel. Het werd een serie basisoefeningen, waarbij het vallen niet ontbrak. Ook de ouders deden daar aan mee.
Het was niet mijn beste les. Daarvoor was het begin te onbeholpen. Maar de 2 Roemeense en de drieling uit Zuid-Amerika, konden aan het slot van de schaatsles al aardig over het ijs bewegen.

En dat was uiteindelijk de bedoeling....

De eerste streken van 2025

De eerste vorst aan de grond van 2025 is een feit. Bij KNMI-meetpunt Voorschoten was op ooghoogte de temperatuur 0,0 graden, dus nipt geen vorst en op klomphoogte -1,0 graad Celsius.

In deze frisse morgen, waarbij ik voor het eerst in een maand tijd dat ik de zon op zag komen, fietste ik naar IJshal De Vliet.

Bij binnenkomst was het een soort nieuwjaarsreceptie, waarna ik mijn schaatsen aantrok en naar de funbaan ging voor de eerste streken van 2025.

Op de 250-meterbaan was de tweede dag van de driedaagse cursus van de Sven Kramer Academy van start gegaan en op de ijshockeybaan waren de kunstschaatsers en de kinderen met rekjes al bezig, voordat Aad Kleijweg en ik met de 25 kinderen op de krabbelbaan begonnen.


De reden was, dat er nog een tiental kinderen bezig was met het aantrekken van de schaatsen. Om driemaal opnieuw te moeten beginnen, is niet zo handig. We begonnen dus 5 minuten later, maar stopten ook wat later.
Voor mijn doen gaf ik een vrij serieuze les. Denk nu niet, dat dat mijn goede voornemens voor 2024 zijn, want mijn schelmenstreken ben ik nog niet kwijt.

We begonnen met de basishouding, waarna we na het inrijden het foute hardlopen deden. Met wandelen kwam je veel sneller vooruit. En je ging nog veel sneller met de clownsstap. 

Na het losklikken van mijn schaatsijzers kon ik uitleggen, waarom je je druk op je hak moet hebben. Van hieruit gingen we terugsturen. Je krijgt een soort slalom zonder pylonen. Maar: je krijgt er ook meer vaart door. Zonde dat je dan af moet remmen, als je aan de overkant komt. Het hulpmiddel is om boven het binnenbeen te komen met je gewicht. Dan kun je makkelijk de bocht door. Eerst linksom na een tijdje rechtsom. Wel allemaal tegelijk!

Daarna werd het tijd om het schaafsel van het ijs te halen. De meest geëigende manier is om te vallen en dan zo lang mogelijk door te glijden. Dat deden we dan ook.
Na dit speelse intermezzo gingen we verder met het terugsturen en vandaar door naar de zijwaartse afzet. Toen dit er goed inzat, haalden we de 5 blauwe dolfijnen op het ijs. In 5 groepen van 5 reden de kinderen heen en weer met de alternatieve rekjes. Met deze steun kun je nog beter de zijwaartse afzet oefenen. Iedere keer werd aan de overkant van kopman gewisseld.
In een uur tijd hadden de kinderen een flinke vooruitgang geboekt bij hun eerste streken van 2025.

De beste wensen voor 2025

In de tekst op de bovenstaande prachtige kaart, die wij ontvingen uit Asturias, kunnen wij ons helemaal vinden. Alle lezers van mijn blog de beste wensen voor 2025 toegewenst!


Mijn vrouw en ik waren om 2 uur vertrokken naar dromenland en werden om een uur of 8 wakker. Voor Nieuwjaarsnacht een niet onaardige slaap. In Groningen zouden ze zeggen: "Het kon minder!"

Van de neerslag van vandaag kon je hetzelfde zeggen: het kon minder!

Na het ontbijt fietste ik om een uur of 10 naar de volkstuin om het groente- en fruitafval in het compostvat te gooien en een paar planken naar onze tuin te brengen. 

Het was rustig op straat, mede door de harde wind.

Na thuiskomst zette ik een kop thee en fietste met de harde wind in de rug naar het centrum van de Sleutelstad, waar we afgesproken hadden voor de gezellige jaarlijkse Nieuwjaarsbijeenkomst van de oude droogtrainingsgroep van de IJVL. Een flink deel van de aanwezigen had in 2012 samen de Elfstedentocht gereden.

Zoek de 7 verschillen!