Kroniek van een aangekondigde donderbui

Sommige zaken in het leven zijn vrij voorspelbaar.

De kroniek van een aangekondigde uitzetting van een elfjarige jongen, die in Nederland is geboren en getogen naar Armenië, waar hij nog nooit is geweest, valt hieronder.

Gabriel Garcia Marquez schreef een roman die getooid was met de veelzeggende titel: "Kroniek van een aangekondigde dood".

Vandaag hadden we te maken met de kroniek van een aangekondigde donderbui. Al een paar dagen was de voorspelling consistent: aan het eind van de middag zou een flinke onweersbui vanuit Zeeland over het land naar het noordoosten trekken.
Het KNMI had code geel afgegeven voor het hele land.

Mijn plan voor vandaag was om na de wekelijkse boodschappenronde te gaan hardlopen, zodat ik niet in de polder overvallen zou worden door de aangekondigde donderbui. Maar nadat ik naar de Oogstwinkel en "De Helianth" was geweest en tijdens de rit door de Leidse binnenstad had gepraat met de IJVL-iconen Gerard Snel en Jos Fugers, kwam mijn vrouw met een ander voorstel.
Zij had contact gehad met haar jongste zus en wilde haar gaan helpen in de tuin. Of ik zin had om mee te gaan. Ik hield de boot af, maar haalde in de zoveelste bui van vanmorgen wel de heggenschaar van de volkstuin.

Onderweg bedacht ik mij met dit lied van Bryan Adams in mijn hoofd.

Ik bracht nog even de tomatensoep, die Ada gemaakt had, naar mijn schoonmoeder en haalde de grote pot op, die ik achterop de bagagedrager naar huis vervoerde. Om half 1 fietsten we naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Utrecht namen en naar het huis van Ada's zus wandelden.
Na een stuk taart gingen we aan de slag. Als eerste bonden we de hangende zonnebloemen vast aan de schutting erachter, waar de zon voor hoge temperaturen zorgde.

Zo hadden we ruimte om de heermoes te verwijderen, evenals de pispotjes en de op sommige plekken ongewenste bramenstruiken. Het gras en de paardenbloemen werden ook geknipt, zodat de tuin een stuk ruimer oogde. We waren net op tijd klaar, want toen we de takken, het afgeknipte gras en de uitgetrokken heermoes achterin de tuin op een grote hoop hadden gelegd barstte de aangekondigde donderbui los.

Wij zaten met wat later gearriveerde schoonfamilie droog in de huiskamer, terwijl de regen losjes naar beneden kwam en de wind flink aantrok.

Code geel en in sommige gevallen code oranje was niet voor niets gegeven....

Tropisch woud

Door de warmte was het een nacht met diverse onderbrekingen geworden. Er was een heldere sterrenhemel op de Veluwe, maar door de vele bomen zagen we geen vallende sterren en geen noorderlicht. In de Stevenshof daarentegen....

Om 7 uur waren we wakker en gingen eruit. We ontbeten op het grasveldje voor de tent, die we na het laatste uit Leiden meegenomen brood opgegeten te hebben, afbraken. Daarna laadden we de fietsen op en reden naar "Bok", waar we onze kleinzoons ophaalden. Met hen wandelden we terug naar "Het Speulderbos".

Na een tropische nacht gingen we zwemmen. De oudste mocht in het 1,40 meter diepe bad, de jongste onder toeziend oog van opa in het pierenbad. 

De jongens konden er geen genoeg van krijgen op deze warme ochtend. Nadat ze aangekleed waren, konden ze nog een tijdje spelen in het speeltuintje. Om 12 uur waren we terug op "Bok" en even later fietsten we weg.
We reden naar Garderen toe, waar we meer mogelijkheden hadden om door de bossen te rijden. Hoe meer schaduw, hoe liever.

Het zou 's middags net geen 33 graden Celsius worden.
Over de Paleisweg reden we naar De Beek en vandaar naar Leuvenum, waar we op de paarse heide een banaan aten.

Bij de Elspeter heide aten we op een bank in de schaduw een paar mueslibollen, waarna we de heide overstaken. In de zon was het een bakoven.

We beklommen de Turfberg om in Vierhouten op een terras neer te strijken. Samen aten we een worteltaart, een frambozenyoghurttaart en 2 groentekroketten met brood en dronken we een cappuccino en 3 alcoholvrije biertjes. Het kostte enige moeite om na het relatief koele terras weer een stukje in de zon te moeten fietsen op glooiend terrein.


Vlak langs "Het verscholen dorp" fietsten we door de bossen naar Tongeren, waarna we door het tropische Veluwse woud en af en toe een heideveld naar Hattem trapten.
Daar hoorden we onweer, toen we op ons bekende plekje op camping "Molecaten" onze tent opzetten. We maakten haast en de tent stond bijna helemaal, toen de eerste regendruppels vielen. 


Ada ging onder een afdakje van een grote trekkershut zitten, terwijl ik de tent inruimde. Daarna gingen we samen douchen. Na 54 kilometer fietsen in tropische temperaturen ben je flink bezweet.

De dames uit de Tour de Femmes konden daar over meepraten, want zij hadden vandaag zowaar twee etappes!
Ada ging boodschappen doen na de korte bui, terwijl ik het dagboek bijwerkte. We aten een salade met toastjes met kaas en yoghurt met aardbeien en muesli en een La Chouffe blond toe. Heerlijk!

Na de vaat brak er weer een onweersbui los, ditmaal een echte. We brachten de avond dan ook onder het afdakje door met de terraslamp aan. 
Om een uur of half 11 lagen we in onze slaapzak. Nu het iets minder warm was konden we genieten van een weldadige nachtrust.

Afbladderende verf

Om 7 uur stapte ik uit bed na een diepe slaap. Ik trok mijn hardloopschoenen aan voor een rondje hardlopen door de Stevenshof. Een kilometer of 5 verder kwam ik weer netjes voor onze voordeur uit.

Na het uitzweten douchte ik me en woog me. Nog steeds met 66,9 onder de 67 kilo. Vervolgens ging ik naar beneden om met Ada te ontbijten. Zij zou een dag bij haar moeder in de tuin gaan werken, ik had een andere klus: verven in IJshal De Vliet.
Net als gisteren begon ik in het startvak van de 250-meterbaan. Vero Nater, de voorzitter van de IJVL, met minder neem ik geen genoegen, begon met de rest van de binnenbaan.

Wij waren in hogere sferen, want beneden ons waren de kunstschaatsers bezig op zomerijs. De sprongen waren nog niet zo hoog, dat ze boven ons uit torenden. 

Wij gingen gestaag door. Vooral Vero, want bij de middagpauze had hij al een bocht voorsprong op me. Maar ja, een Diesel komt nu eenmaal traag op gang.

Tijdens de middagpauze at ik mijn 2 sneetjes notenrozijnenbrood. Ik had de foute inschatting gemaakt, dat we om 3 uur wel klaar zouden zijn. Dat bleek een behoorlijke misvatting, ook al schoten we 's middags wel veel harder op, temeer daar ijsmeester Marcel ook kwam helpen en aan de zijde aan de Voorschoterweg de verf veel beter was.
Vero was inmiddels begonnen aan de tweede bocht en kwam erachter, dat de verf hier begon te bladderen. Met een schraper haalde hij veel stukjes losse verf van het grijze beton af. Het plan om vandaag alle kale plekken alvast van een eerste laag te voorzien, kon de prullenbak in. 
Ik was van plan om ondanks de knorrende maag door te gaan tot we klaar waren, maar dat zou vandaag niet meer lukken.

Om half 5 hield ik het voor gezien, zodat ik om 5 uur thuis een boterham en een banaan kon eten. Maandag is er weer een nieuwe dag. Hopelijk met meer klussers, want de door de afbladderende verf opgelopen achterstand moet wel weggewerkt worden....

Startvak

Na een goede nachtrust stapten we om 7 uur uit de echtelijke sponde. Ada ging zwemmen in het Valkenburgse meer en ik liep er heen om een korte droogtraining uit te voeren. Mijn vrouw bofte niet, want het water was vrij koud en er stond een stevige wind.

Met een zweethemd met lange mouwen had ik het een stuk behaaglijker, terwijl een warme douche na 5 kilometer hardlopen ook een stuk aangenamer was. Om half 9 zaten we allebei fris aan de ontbijttafel. Ada ging daarna naar de Oogstwinkel om de voorraad na de fietsvakantie aan te vullen, ik hing de was op en vouwde de droge was.
Na de koffie en thee vertrok mijn vrouw naar de volkstuin, waarna ik naar "De Helianth" fietste voor andere boodschappen. Thuisgekomen lunchte ik in mijn eentje en trapte ik naar IJshal De Vliet, waar ik van 2 tot 5 uur op mijn knieën lag in het startvak.

Dit was niet nieuw voor mij, want vorig jaar heb ik dat ook al een paar keer gedaan.

De eerste keer was het lijntrekken. We moesten de verkeerde kit uit de registratielijnen halen zonder de registratiekabels te beschadigen.

De tweede keer betrof het het schilderen van de startlijn annex finish. Dit ging een stuk sneller.

Nu betrof het het wegwerken van de kale plekken. In de praktijk hield het in, dat het grootste deel van het startvak opnieuw wit geschilderd moest worden. IJsmeester Marcel had de lijnen keurig afgeplakt, zodat ik met de kleine roller weinig fout kon doen.

En wat het op de knieën liggen betreft: met een katholieke opvoeding ben je dan duidelijk in het voordeel. Oefening genoeg!

Zuiderzeeroute

Om 5 uur werden we wreed gewekt door laag overvliegende vliegtuigen. 

De ene was nog binnen gehoorsafstand of de volgende kwam er alweer aan. De slaap kwam bij bij niet meer terug, bij Ada wel. Om 7 uur ruimden we de kurkdroge tent uit en op. Toen alles op de fiets zat, gingen we op de bank met uitzicht op het Gooimeer ontbijten.
De dag begon redelijk fris, dus hadden we een vest of een hardloopjackje aan toen we over de Zuiderzeeroute vanaf de Natuurvriendencamping naar Huizen reden.
Langs de waterkant fietsten we naar Blaricum, waar we langs een drukke weg reden tot we de snelweg over konden steken naar de stille Eempolder.
 
Door de overstromingen van ruim een eeuw geleden en daarvoor was er op een enkele boerderij na geen huis te vinden in de Eempolder. Een leegte, die je in Nederland vrijwel nergens aantreft.
 
Langs de vele weilanden met kieviten en hazen trapten we naar de Eem toe. Met een veerpont werden we voor € 2,40 overgezet naar Eemdijk. 

Met de tekst van de meezinger van Drs. P. op het kantoortje van de veerman zat "Heen en weer" weer helemaal in ons hoofd voor de rest van de dag. 

We reden via Eemdijk naar Spakenburg. Bij het bord "Opdat wij niet vergeten" reden we de dijk op. Bij het voetbalstadion fietsten we Spakenburg binnen. De haven lag vol boten van de bruine vloot.


Wij zochten ook naar wat bruins: cappuccino, koude chocolademelk en 2 appeltaart. Dit vonden we op het terras van "Sjik". Via het nu nog rustige centrum verlieten we Spakenburg. Woensdag zal dat anders zijn.
We reden over de oude smalle Zuiderzeedijk naar Nulde. Onderweg hadden we tegenwind, zodat de warmte in het zonnetje goed te harden was. Op sommige punten was aangegeven met 13-01-1916, waar op die januaridag de zeedijk was doorgebroken, waardoor er een flinke overstroming kwam, die aanleiding was tot de aanleg van de Afsluitdijk en de Flevopolders.


Na op een schaduwrijk plekje bij het strand bij Nulde gegeten te hebben, verlieten we de Zuiderzeeroute naar Putten toe.

Op een rustig plekje in het bos vonden we een bank in de schaduw, op een dag met 31,6 graden Celsius op de thermometer een gewilde zitplaats. Hier aten we brood met brie, hoemmoes, notenpasta en appelstroop en dronken we water uit de bidon.
Dat deden ze bij de vandaag in Rotterdam gestarte Tour de Femmes ook volop met een wel heel bijzondere klim: de nieuwe Maasdeltatunnel, waar voor de eerste bergpunt vanaf 26 meter onder NAP gedurende 1 kilometer tegen 3,2% geklommen moest worden. Charlotte Kool, hoe toepasselijk op zo'n hete dag, won de eerste etappe en pakte het geel.

Over onverharde wegen reden we naar "Bok", waar onze oudste dochter een huisje had gehuurd voor haar gezin. We gingen bij hen langs en kletsten even bij. De andere opa en oma hadden ook een huisje gehuurd.

We liepen naar de fietsen na een uur bij hen te zijn geweest en reden een meter of 600 verder, waar we op camping "Het Speuldersbos" , waar we een plekje vonden op een grasveld tussen de stacaravans. Inschrijven moest bij het zwembad.

Een man zou ons de douchemunten komen brengen. Dat gebeurde niet, dus de € 20,- inschrijfgeld konden we ook niet betalen. Terwijl Ada de boodschappen deed, ruimde ik de Eureka Susten 3XP in. Als alternatief voor het douchen gingen we even zwemmen in het 1.40 meter diepe bad. Afdrogen hoefde niet. Voor we bij de tent waren, waren we in de tropische temperatuur alweer droog.
Ada kookte rijst met gemengde groente met wat quinoa er doorheen. Dat ging er wel in na 55 kilometer fietsen. We hadden een Grolsch Weizen erbij en yomio als toetje.
Na de vaat wandelden we op deze zwoele zomeravond naar "Bok", waar opa Leiden voor mocht lezen en de kinderen naar bed brengen. Op het terras dronken we een biertje. De hete nacht bracht een heerlijke avond.

Schommelen en springen

Vanmorgen hadden we de trein naar Rotterdam van 9.05, alwaar we een tweetal OV-fietsen huurden die ons naar het huis van onze kleinzoons brachten. Met het oog op de eerste schooldag ik groep 3 gingen de ouders met de oudste kleinzoon boodschappen doen in het centrum van de Maasstad.
Opa en oma hadden vanmorgen het rijk alleen met de jongste. Met zijn loopfietsje gingen we naar een speeltuin toe, waar vooral de schommel favoriet was. Opa mocht hem duwen: "Nog een keertje, opa!"

We lunchten met zijn zessen, waarna de jongste een middagdutje ging doen. Opa vond dat een goed plan.

Toen de kleine uit bed kwam, gingen we met zijn grote broer naar een trampoline, die tijdelijk in de buurt geplaatst was. Daar konden de jongens naar hartenlust springen.

Thuis gekomen was oma de rijst met boontjes en fallafalballetjes aan het koken, zodat opa voor kon lezen uit het onvolprezen "Mijn mooiste voorleesboek van Kikker" van Max Velthuijs. Het was een gezellige oppasdag aan het eind van de zomervakantie.

We zijn weer begonnen

Overal in de omgeving verschijnen de posters met "De scholen zijn weer begonnen".

Strikt genomen klopt dit niet, want dat gebeurt pas aanstaande maandag. 

Wie wel begonnen waren, waren de vrijwilligers van IJshal De Vliet. De ijsbaan gaat op 6 oktober weer open voor het publiek, maar voor het zo ver is, moet er nog aardig wat gebeuren. Vandaag was dat het opnieuw schilderen van de vloer van de funbaan.

Doordat vorig seizoen de vloertemperatuur maar met 1 graad per dag omlaag gebracht kon worden, ontstond er veel condens, hetgeen voor de verf op waterbasis funest was. Op aardig wat plekken was de verf niet goed aan de betonnen vloer gehecht. Door het ijs op die plekken wit te schilderen en er een ijslaag overheen te doen, konden we het aardig camoufleren.

IJsmeester Wiemer, Richard en Frits waren net begonnen met deze klus, toen ik me bij hen voegde. 

Een half uur later kwam ijsmeester Marcel onze gelederen versterken.

Ik nam de rand langs de boarding voor mijn rekening met een kleine roller. Wie mij altijd al een randfiguur heeft gevonden: vandaag kon ik dat niet ontkennen....

Het grote verschil met vorig jaar was, dat er op de shorttrackbaan nog steeds kunstijs lag, waarop de kunstschaatssters zich uitleefden. Al vervend wist je meteen, waarom je dit werk deed....

Om half 4 was de funbaan gedaan.

Morgen gaat een groepje de lijnen uitzetten, zodat we later in de week de nog niet goed gedekte verfplekken van een nieuwe laag kunnen voorzien. Wij zijn weer begonnen.

De regen ook, want toen ik om 4 uur in regenpak naar huis fietste, kwam het halverwege met bakken uit de hemel.

Gelukkig is IJshal De Vliet overdekt....