Zweedse meisjes en Alpenreuzen

In de jaren '60 en '70 hadden Zweedse meisjes de naam vrijgevochten en vrijlustig te zijn. Bert Jansen schreef er een roman over.

Dat de Zweedse meisjes vrijpostig zijn bleek gisterenavond, toen de Oranjeleeuwinnen weinig tegen hen in te brengen hadden bij het Europees kampioenschap voetbal.

Jill Roord scoorde in de tweede helft de gelijkmaker en daar bleef het bij. Zweeds hoorngeschal bleef derhalve na de rust achterwege.

Nu spelen de Zweden normaal in het geel, maar gisteren moesten zij dat in het uitshirt doen. Vroeger hadden ze een opvallender uittenue.

Voor een geel shirt moesten we vandaag voor het grootste deel van de etappe in Zwitserland zijn, waar de eerste Alpenreuzen prominent in beeld waren. Tadej Pogacar vocht op de slotmeters van de slotklim weer een prestigegevecht uit met Jonas Vingegaard. Bob Jungels won als eerste Luxemburger na 11 jaar een etappe in de Tour de France.

Bij gebrek aan Alpenreuzen stelde ik me tevreden met een fietstocht door de duinen.

Via Wassenaar reed ik naar "De Klip" en vandaar langs de zeereep naar Den Haag, waar ik keerde en via Meijendel en over de lommerrijke lanen van Wassenaar naar de Horstlaan trapte. Langs het spoor fietste ik naar huis na een rit van 37 kilometer. Na het bed opgemaakt te hebben, kon ik genieten van de Alpenreuzen.

Houd Vlietland groen en open voor iedereen

Op de site van het Leidsch Dagblad stond een artikel over massale steun voor een petitie tegen huizenbouw op de Vlietlanden. 

Uiteraard ging ik meteen naar de petitie om deze te tekenen. KLIK HIER OM DEZE TE TEKENEN.

Het is inmiddels overal hetzelfde liedje. Overal in het land worden campings en huizen opgekocht, die dienst gaan doen als recreatiewoning of waar een recreatiepark wordt gebouwd.
Wat op de woningmarkt volkomen geslaagd is, buitenlandse beleggers die met een grote zak geld de huizen voor de gewone Nederlanders wegkapen, daar gaan zij daar nu mee door, maar nu met de recreatiemogelijkheden voor de gewone Nederlanders.
Misschien is het de gemeenteraad van Leidschendam-Voorburg ontgaan, maar boeren in het hele land zijn in opstand gekomen vanwege de uitstoot van stikstof.

En dan wordt er aan de rand van het Groene Hart een stuk natuur, waar je heerlijk kunt fietsen, wandelen, hardlopen en zwemmen, opgeofferd voor 222 woningen voor (buitenlandse) toeristen. Volgens mij is er in de hele Haagse en Leidse regio een grote woningnood. Ik weet het, geld regeert de wereld, maar als je toch zou gaan bouwen, gaan je eigen inwoners dan niet voor?

Kortom, ik roep iedereen op om deze petitie te tekenen. Wellicht kunnen we het tij nu nog keren!

Retourtje Oude Wetering

Het was een doorsnee zaterdagmorgen. Na het ontbijt ging mijn vrouw naar de volkstuin, terwijl ik naar "De Helianth" ging om brood op te halen voor mijn schoonouders en onszelf. Daarbij kreeg ik deze brief in handen geduwd.

Kijk, dat is nog eens klantenservice! En ik heb er niet eens om hoeven te vragen.

Met de bestelling fietste ik naar mijn schoonouders, waar ik tegelijk met mijn vrouw aankwam. Na een kop koffie en thee gedronken te hebben, fietsten we naar huis, waar we brood klaarmaakten voor onderweg.
We fietsten via Leiderdorp, Oud Ade, Rijpwetering en Nieuwe Wetering naar Oude Wetering, waar we onze jongste dochter troffen. Zij moest daar iets ophalen. Wij hadden wat spullen voor haar bezig en zij enkele spullen voor ons, dus we konden daar prima ruilen.

Het was prima fietsweer, vooral op de stukken, waarop we de wind in de rug hadden.

We zochten een luw plekje op in Natuurbelevingstuin "De Bult" bij Nieuwe Wetering.

Hier aten we ons brood op, voordat we over een flink deel van de route van de Leiden Marathon naar de Sleutelstad terug trapten.

Ada reed door naar de volkstuin, ik keek thuis naar de laatste 60 kilometer van de Touretappe naar Lausanne. Zelf heb ik vandaag maar 55 kilometer gereden. Met bepakking, dat dan weer wel.

Het eindigde in een sprint bergop met zo'n beetje alle topwielrenners in de Tour.  Alleskunner Wout van Aert versloeg sprinter Michael Matthews en geletruidrager Tadej Pogacar.

Het was, ook landschappelijk, een mooie rit door deze punt van Zwitserland. Morgen staat er weer een flinke bergetappe op het programma.

Glitterbier

De dag begon vroeg. Om 7 uur waren we uit bed en gingen naar het Valkenburgse meer op deze voornamelijk zonnige dag. Ada reed op haar fiets, ik liep er naar toe. Terwijl mijn vrouw zwom, werkte ik een droogtraining af met veel schaatsstappen.

Na me thuis gedoucht te hebben, ontbeten we samen. Daarna lazen we de krant, waarbij Boris Johnson een prominente rol speelde.

Ik fietste naar de Leidse binnenstad om bij de apotheek wat druppels op te halen. Op weg er naartoe fietste ik over de Voorschoterweg om de bouwwerkzaamheden aan Zwembad en IJshal "De Vliet" met eigen ogen te aanschouwen.

Tussen de middag lunchten we in onze achtertuin. Daarna las ik in een vakantiedagboek, wat we 45 jaar geleden in Ierland op deze dag deden. We waren toen in Dublin, waar we wat lp's kochten. Eén ervan was van "The Bothy Band".

We bezochten 's middags een pub, waar op een gegeven moment een stuk plafond naar beneden kwam. De Ierse bezoekers keken er even naar en gingen gewoon door met waar ze mee bezig waren. Gezellig kletsen met elkaar en bier drinken.

Wij kochten later op de dag een drietal T-shirts met leprechauns en lieten daar de tekst "Schelvispekel" op drukken, waarna we een statiefoto maakten.

De stemming zat er bij mij meteen goed in, want ik zou vanmiddag met Bas en Joep bij "Klein Duimpje" op het terras wat gaan drinken.

In het zonnetje met de wind in de rug was het een prettige fietsrit naar Hillegom. Het was gezellig en ik dronk iets, wat ik nooit gedacht had ooit te drinken.

Glitterbier!
Dit heerlijke biertje was gebrouwen door een nicht van "Krasse knar" Jaap Kroes, dus tussen de bedrijven door, pardon, de slokken door, appte ik af en toe met mijn trainingsmaat.

Intussen won in de Vogezen Tadej Pogacar de eerste bergetappe in de Tour de France nipt voor Jonas Vingegaard.

Het zoet der overwinning zal de Sloveen wel smaken.

Hopelijk blijken het voor de huidige geletruidrager geen "glittering prizes" te zijn....

Biodiversiteit

Vanmorgen trok ik om 7 uur mijn hardloopschoenen aan om 7 kilometer te gaan hardlopen.

Daarbij kwam ik langs een paar plekken, waar ik gisteren ook gelopen had.
Eerst kwam ik bij de Rijnlandroute, waar de laatste voorbereidingen voor de fietstunnel onder de A44 zichtbaar zijn.


Gisteren zag ik een haas wegrennen en van deze fietsbrug annex ecoduct over de verdiepte Rijnlandroute gebruik maken. Nog voor deze klaar was. Deze ecoduct voorziet dus in een behoefte. 
Bij de Maaldrift liep ik over de loopbrug over de A44. waarna ik bij het Valkenburgse meer uitkwam.
Daar waren gisteren studenten Biologiebezig met een insectenonderzoek. Welke insecten kwamen hier voor. Ik raakte in gesprek met één van hen.

Hij wees op het verschil tussen het weiland aan de overzijde en het openbare grasland, waar zij de insecten vingen in een kleine maatbeker en na determinatie weer los lieten.

Nu zult u denken: "Me dunkt, in het weiland is onlangs gemaaid."
Maar ik kan u vertellen, dat er sowieso betrekkelijk weinig bloemen bloeiden in het weiland. Hoe anders is dat in Asturias.

Daarnaast was het fris en miezerig te noemen.

Veel bloemen, die gisteren rond het middaguur in het zonnetje open stonden, waren nog dichtgeklapt, dus toen was dit veld veel kleurrijker.
De student vertelde, dat hij begin deze week in Leiderdorp een kolibrievlinder had gezien. Daar kon ik niet tegenop, maar ik was tevreden met deze vlinder, die ik na thuiskomst van de 7 kilometer lange loop in onze achtertuin zag.


Biodiversiteit krijg je door kleine niveauverschillen in de tuin aan te brengen.

Maar dat kan ik wel overlaten aan deze vrouw met haar groene vingers.
Een andere soort biodiversiteit vond ik bij het Valkenburgse meer. Daar liep een vrouw met 7 honden.

En laat ik nu met "Schelvispekel" talloze malen het tragikomische lied "7 hondjes" gezongen hebben met de openingszin: "Er was er eens een vrouw met 7 hondjes...."

Dat waren nog eens tijden....

Roofbouw

In ons land begint het boerenprotest uit de hand te lopen.

Waar het de boeren vaak werd toegestaan om met trekkers wegen langdurig te blokkeren, daar werden klimaatactivisten al snel gearresteerd.

Maar welke grieven de boeren ook mogen hebben, niets rechtvaardigt natuurlijk het met trekkers vernielen van een natuurgebied. Hoe zouden deze boeren het vinden, als anderen hun land op deze wijze kwamen bewerken?
Om alles in een breder perspectief te zien, maken we een uitstapje naar Spanje. In dit niet bepaald dicht bevolkte gebied Noviercas staat een megastal van 23.500 koeien gepland.

In Navarra, waar al een megastal van 5000 koeien staat, zie je de problemen, die in Nederland ook spelen. Boer Armando Perez weet in een paar zinnen heel veel wijze woorden te zeggen: "Mensen die komen met de oplossing voor al je problemen, die moet je nooit geloven."
Over de situatie in Nederland met de stikstofuitstoot: “Daarbij vraag ik me vooral af of er niemand eerder had kunnen ingrijpen. De boeren zijn langzaam die maximalisatie ingetrokken en nu zit je met de problemen.”

Me dunkt, dat hier een betere bemiddelaar zit dan Johan Remkes. Want de boeren zijn een jaar of 10 geleden willens en wetens een fuik ingelokt met uitbreiden en nog eens uitbreiden. 
In de jaren '80 bestonden er een in Europa een melkplas en een boterberg. Deze zijn weggewerkt middels een melkquotum. Bij de invoering ervan werd er door de boeren ook geprotesteerd, maar doordat dit hogere prijzen voor de melk opleverde, waren de meeste boeren na een paar jaar tevreden over het melkquotum.

En hier zit het werkelijke probleem: de boeren krijgen te weinig betaald voor hun noeste arbeid. Als ik kijk naar de Haarlemmermeer, mijn geboortestreek. Daar hadden de boerderijen in mijn jeugd een oppervlakte van een kilometer lengte en 200 meter breedte. Twee ooms van me konden daar hun gezinnen met in totaal 12 kinderen van onderhouden. Heden ten dage heeft een boer 2 of 3 van deze niet onaardige lappen grond nodig om met zijn gezin rond te kunnen komen. De acties bij de distributiecentra van de supermarkt komen niet uit de lucht vallen. Zij hebben de boeren structureel onderbetaald.

Om rond te kunnen komen moet er dus steeds meer geproduceerd worden op dezelfde oppervlakte. Dit leidt tot roofbouw. In de sport kom je dit ook tegen, alleen noem je het dan geen roofbouw, maar overtraind zijn. 

Wat hebben we vandaag weer genoten van Wout van Aert, die met zijn lange ontsnapping de langste etappe van de Tour de France kleur gaf. Deze alleskunner smijt al een week lang met zijn krachten en dat leidde al tot veel moois. 

De andere alleskunner, Mathieu van der Poel, betaalt nu de tol van zijn attractieve manier van rijden in de Giro d'Italia. Zijn naamgenoot Nils van der Poel, de schaatssensatie van de afgelopen seizoenen, stopt met schaatsen.

Maar als je het trainingsschema van deze Zweed bekijkt, dan snap je het wel. Fietsritten van 650 kilometer op een dag in je eentje of vier marathons achter elkaar lopen, dat hou je geen jaren achtereen vol. En dan laste Van der Poel nog 2 rustdagen per week in, zodat er enige hersteltijd in het schema zat.
Die rust wordt de landbouwgrond lang niet altijd geboden dankzij ons landbouwsysteem, dat boeren dwingt om tegen bodemprijzen te produceren.

Een woord, dat het hele probleem kernachtig samenvat: bodemprijzen!

Skeelertraining

Gisterenavond stond ik voor de eerste keer sinds een jaar weer op mijn skeelers. Dat was even wennen, temeer daar ik skeelertraining moest geven. Dat doe ik met een drietal andere IJVL-trainers bij toerbeurt, zodat we gemiddeld eenmaal per maand skeelertraining geven aan de G-schaatsers.
Om 7 uur fietste ik in een lichte miezerregen naar de skeelerbaan van Leiderdorp. Halverwege werd het droog, zodat de training toch door kon gaan. Op nat asfalt glijden de wieltjes zijwaarts weg. Hetzelfde alsof je schaatst op botte schaatsen. Je verliest je grip.

Ik gaf training aan Karin en Daisy, waarbij aanvankelijk de nadruk op de bochten lag. Een drietal rondjes versnellen in de bocht om daarna uit te bollen op het rechte eind. Daarna was het omgekeerd en lag de nadruk op het versnellen op het rechte eind.

Daar de wind pal op de baan stond, had je de ene kant op de wind pal in de rug en de andere kant op tegenwind.

Een mooie training voor natuurijs.

Met de wind van voren maak je je juist klein om zo min mogelijk wind te vangen, met meewind ga je rechtop schaatsen en laat je de wind het grootste deel van het werk doen. Je kunt dan rust pakken en herstellen voordat je weer tegen de wind in moet beuken.

En zo leggen we in hartje zomer de basis voor het schaatsen in hartje winter.