Stoffer en bliksemloop

Het verhaal van vandaag begon gisteren, toen ik van een vriend een appje kreeg met een viertal foto's met begeleidende tekst.

Bert, op 2 plekken één en al glas Maaldrift. Als je vanuit oversteek over straatweg linksaf  slaat naar Wassenaar.

Ik antwoordde: "In de bloedhitte ga ik dat niet doen. Wellicht met lagere temperaturen."
Op de volkstuin, waar we schaduw hadden, vond ik het al warm genoeg. Op zo'n fietspad zonder schaduw was het in de zon al gauw 35 graden.
Desondanks ontving ik een uitgebreide app terug: "Het ligt er nu. Heb naar Den Haag gefietst. Heerlijk.Gisteren 95 kilometer gefietst bij 32 graden. Gewoon wat langzamer doen, Bert.Over een paar dagen zijn er al zoveel mensen doorheen gereden. Het ligt over hele breedte. Dank namens al die mensen en schrijf er maar wat over in je blog. Leuk!"
Daar je met fietsen rijwind maakt, is het wat koeler en aangenamer, dus door mijn ommetje naar de Vogelplas kwam ik niet meer over de Maaldrift. 
Na een middag in de relatieve koelte van het huis gingen Ada en ik 's avonds nogmaals naar de volkstuin, maar op de heen- noch op de terugweg kon ik glasscherven ontwaren op de aangegeven plekken.

Vanmorgen werden we om 6 uur wakker. Daar het nu redelijk koel was, gingen we er meteen uit.

Ada ging de vloer soppen, ik liep met een stoffer en blik naar de plekken, waar glas op het fietspad lag. Dat was in de eerste plaats het fietspad van de molen naar de fietstunnel onder de A44.

Hier lag het glas op 2 plekken over de volle breedte van het fietspad.

Met de stoffer veegde ik het van het pad af.


Dat deed ik ook op de tweede plek. 

Intussen kon ik genieten van een prachtige zonsopgang.

Het begon echter wel te betrekken. Dat klopte met de weersverwachting op Weerplaza. Voor KNMI-meetpunt Voorschoten was vanmorgen een klein buitje voorspeld rond 7 uur.  Er zou 0,1 millimeter neerslag naar beneden komen. Het zou een tikkeltje anders worden....

Bij de plek, waar het glas zou moeten liggen bij camping "Maaldrift", vond ik geen glas op het fietspad, maar zag ik wel de eerste druppels naar beneden komen. Een meter of 200 verder kwam het met bakken uit de hemel.


Ook een vroege fietser schuilde  net als ik onder een grote boom.

Er volgde echter ook een viertal keer een donderklap in navolging van het kwartet bliksemflitsen.
Het nadeel van het laagje water op het fietspad was, dat je telkens dacht, dat er een stukje glas lag, hetgeen echter vaak een zaagje van een plant bleek te zijn als je het wegveegde.

Vooral met tegenlicht had je daar last van. Op school heb ik van leerkrachten wel eens gehoord: "Er mankeert toch niets aan je ogen?"

Toendertijd kon ik dat volmondig ontkennen, heden ten dage weet ik dat niet meer zo zeker.....
Na het fietspad achter het industrieterrein heen en terug uitgelopen te hebben, had ik geen glas aangetroffen, net als gisterenavond. Desondanks was ik nog niet zeker van mijn zaak.

De twijfel werd echter verdreven  toen ik na de Stoffer en bliksemloop van 5 kilometer dit appje ontving: "Bert, wat een verrassing.  Vanochtend een schoon fietspad! Heerlijk. Reuze bedankt en grote klasse!
Je had er best over mogen schrijven in je weer mooie blog!"

Waarvan acte!