Na een droomrijke slaap werd ik om 7 uur wakker.
Ada ging nog wat lezen, ik nam mijn dagelijkse hoeveelheid pillen en deed mijn sportkleding aan. Beneden gekomen lag onze kleindochter in de box. Opa nam haar in zijn armen en na wat liedjes en knuffelen viel ze in opa's armen in slaap. Leuker kon opa niet aan een duurloop van 8 kilometer beginnen.
Mijn bedoeling was om via de langere weg naar Quintana te lopen en vandaar naar Sierra te klimmen. Een loslopende hond versperde me de weg. Ik wist niet hoe bijtgraag deze hond was en had geen enkele behoefte om dat uit te proberen.
Ik wijzigde mijn plan en liep naar de Oude Romeinse weg en net als eergisteren klom ik over de droge beekbedding naar Viobes.
Boven gekomen liep ik nu naar het dorpje Viobes en bij het kerkje sloeg ik af richting Paraes.
Over de provinciale weg daalde ik anderhalve kilometer, waarbij ik genoot van het berglandschap met bloesembomen en benevelde bergen.
Daar ik later was gestart, was ik ook later terug van deze marathontraining met aardig wat hoogtemeters.
Toen ik me gedoucht had waren de anderen al klaar met het ontbijt. Ik moest daarna in mijn eentje eten. Na de koffie en de thee wandelden Ada en ik naar Nava, waar we bij Dia de voedselvoorraad aanvulden. Met een zware rugzak liepen we de ruim 2 kilometer terug naar huis, waar ik de volgende was ophing.
We aten rijst met broccoli met gebakken spekjes en paprika. Na het middagmaal gingen Ana en Ada een grote tompouce met een met ei opgeklopte roomvulling bakken.
Ik las in die tijd in "Het dilemma" van B.A. Paris tot de buren langs kwamen. In rap Spaans praatten zij bij.
Toen Victoria en Marissa gingen, kwam Sally nog even langs.
Zij genoten van de mimiek van onze kleindochter en het lekkere eten. De tompouce was in de smaak gevallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten