"Wat een teringweer!"

De dag na de marathon met een zwarte rand hou je je gedeisd. Daar maandagavond de droogtraining van IJVL en VIJL altijd is, had ik deze bij voorbaat al afgezegd. Mijn vrouw had al een bestemming voor het gat in mijn agenda. Ze had afgesproken met een vriendin van de Pedagogische Academie.

En zo fietsten we om 4 uur naar Koudekerk aan den Rijn, waar ik de dag ervoor naar toe gelopen was, om een klein uur later bij Oscar en Annelies aan te bellen. We schoten met windkracht 5 in de rug aardig op, ondanks dat mijn bovenbenen nog niet echt mee wilden werken.
We hadden een gezellige avond met zijn vieren bij een rijsttafel, terwijl donkere wolken en felle opklaringen elkaar in hoog tempo afwisselden op het moment, dat mijn trainingsmaten een kilometer of 5 verderop de droogtraining afwerkten in de Munnikenpolder.

Op een gegeven moment was er een prachtige regenboog zichtbaar aan het firmament.

Na bijgepraat te hebben vertrokken we om 10 uur naar huis. Het begon net te regenen, dus we hadden de regenbroek meteen aangetrokken. Voor we Koudekerk uit waren was het al weer droog. En de wind was een beetje gedraaid, zodat we de wind meer van opzij kregen dan tegen. En die wind was ook nog eens minder sterk.

Toen we bij het politiebureau in Leiden Zuid-West reden, gingen de hemelsluizen echter open.
"We hebben geluk gehad", zeiden we tegen elkaar: "We hadden dit de hele terugweg kunnen krijgen."
Op de brug over de Korte Vliet werden we ingehaald door een man op een fatbike, die tijdens zijn inhaalactie in onvervalst Leids ons mededeelde: "Wat een teringweer!"
Waarvan acte!