Paolo Rossi in Edam

Afgelopen zondag is Paolo Rossi op 64-jarige leeftijd aan longkanker overleden. In 1982 zorgde hij er met 6 doelpunten voor, dat Italië verrassend wereldkampioen voetballen werd.

De finale tegen Duitsland kan ik me nog goed heugen. Ik was met een groep vrienden op fietsvakantie in Nederland. 's Ochtends waren we uit Haarlem vertrokken en hadden onze tenten opgezet in Edam. We waren niet zozeer voor Italië als tegen onze Oosterburen. De reden: matennaaier Lothar Matthäus. Der Schwalbekönig, die zo menig tegenstander een gele of rode kaart aansmeerde.

De avond van de finale, zoals beschreven in mijn vakantiedagboek.
Op het stalen ros naar Edam getogen, waar we bij "Rimi" heerlijk aten: zelfgemaakte tomatensoep, scholletjes met ravigottesaus, schnitzels, biefstukken en ijs toe. Door een foutje bij het bestellen ligt de keuken nu nog vol met onverkoopbare voorraad.
Om 8 uur begon de finale van het wereldkampioenschap. De grote houten tafel werd verschoven, de banken kregen het heen en weer en wij zaten voor de buis gekluisterd.

In de pauze gingen Bert en Ada Edam in op zoek naar fotogenieke plekjes. Edam is een rustiek en pittoresk plaatsje.

Terug in "Rimi" stevende Italië  regelrecht op een 3-1 overwinning af, tot vreugde van bijna iedereen. De Duitse gasten hadden een iets mindere avond. 
Na de ereronde van de Italianen maakten wij ook een ronde door Edam alvorens de tent op te zoeken voor een slaaprijke nacht op de winderige landtong. De vakantiesfeer zat er al goed in.

Met dank aan Paolo Rossi, die daarboven met Diego Maradona, die 4 jaar later in de finale van het WK  van de Duitsers won, een balletje kan gaan trappen.

Kerstvakantie

 
Ook dit jaar worden er in de Kerstvakantie weer schaatslessen voor kinderen gegeven in de Leidse IJshal. Op Eerste Kerstdag en Nieuwjaarsdag na staan er iedere doordeweekse dag na trainers klaar om de kinderen in te wijden in de edele schaatssport. Wat dat aangaat is alles hetzelfde als in andere jaren.

Toch zijn er een paar wijzigingen doordat de coronamaatregelen de normale gang van zaken op hun kop hebben gezet.

De eerste is, dat de begintijd van de schaatslessen is verschoven van 9.00 naar 10.00 uur. Praktisch om te weten. Maar ingrijpender is, dat behoudens trainers en vrijwilligers alles in goede banen te leiden, andere volwassenen niet welkom zijn tijdens de schaatslessen. Het maximumaantal van 30 volwassenen wordt anders overschreden en daar we op dit moment al blij mogen zijn dat we überhaupt kunnen schaatsen, willen we dit voorrecht niet op het spel zetten.
We hopen op begrip van alle ouders voor deze maatregelen. Ook zonder toeschouwers zullen de trainers hun best doen om hun kinderen om veilig en met veel plezier te leren schaatsen!

Zonsondergang

Na vanmorgen geschaatst te hebben in de Leidse IJshal, fietste ik naar "De Helianth" in de Herenstraat om wat voorraad in te slaan voor de komende week. Daarna reed ik door naar de Oostvlietweg. Bij "'t Vogelhoff" zag ik een paar fietsers rijden op een fietspad, dat al een paar jaar is afgesloten.

"Misschien kun je helemaal doorrijden?", dacht ik en trapte achter de fietsers aan. Na een afgesloten hek, dat te passeren was door een stukje door het licht drassige gras te fietsen, kwamen we richting A4 op een stuk met allerlei rijplaten.
De fietsers voor me sloegen linksaf. Het bleek, dat ze naar een fruitbos gingen om bomen te snoeien. Ik stond voor de keuze: ga ik terug op de heenweg, of volg ik de weg van de rijplaten?

Ik besloot de gok te wagen en gokte goed. Ik kwam bij de fietstunnel naar Zoeterwoude uit. Vandaar fietste ik via de Vlietlanden naar Voorschoten. De landijsbaan stond al onder water en aan de rand ervan zag ik een dun vliesje ijs liggen. Een teken, dat december toch kouder is dan de 9 voorgaande edities.

Vandaar fietste ik naar huis, waar ik met mijn vrouw lunchte. Ada ging naar de volkstuin. Anderhalf uur later reed ik daar ook naar toe. Via het Valkenburgse meer reden we samen naar huis. Op weg er naar toe hadden we een mooie zonsondergang.

Niet spectaculair, maar gewoon mooi.

De temperatuur daalde na zonsondergang snel richting vriespunt en aan de grond er zelfs onder.

December feestmaand

Van oudsher is december de feestmaand. 

Dit jaar is alles anders.

Hoe anders was het 40 jaar geleden, toen Ada, in de tijd dat de haardossen nog heel wat weelderiger waren dan heden ten dage, voor het eerst met mij meeging naar een feest.

Normaal gesproken konden we vandaag met Bas en Nel klinken op deze mijlpaal, die lang niet iedereen bereikt. Hopelijk komen er nog heel wat bij.

Vanavond heffen we thuis het glas op hen. Later halen we de schade wel weer in. Maar voor nu alvast driewerf proost.

Vanmorgen konden we weer schaatsen in de Leidse IJshal. Op de spiegelgladde ijsvloer was het een genot om lang door te kunnen glijden. Technisch liep alles goed en het leek wel of je danste op het ijs.

Voor de 11 "Krasse knarren" was het feest op het ijs, terwijl op de binnenbaan 5 kunstschaatssters echt dansten.

De Kerstmuziek zorgde ervoor, dat je besefte, dat december echt een feestmaand is. 

In dit coronajaar zou je het bijna vergeten....

Klappertanden

Als december de voorbode is voor de rest van de winter, dan zitten we in de omgeving van KNMI-meetpunt Voorschoten goed, want net als afgelopen zondag werd op deze plek niet ver van zee de laagste temperatuur van Nederland gemeten.

Aan de grond kwam het zelfs tot matige vorst.

Doordat het mistig was, voelde het waterkoud aan. Dat ervoer ik, toen ik vanmorgen in de Leidse binnenstad een paar boodschappen ging doen. Het was echter nog niet zo koud, dat je ervan ging klappertanden. En dat is maar goed ook, want 's middags moest ik naar de tandarts.
Teneinde tandarts Blanksma gunstig te stemmen, bracht ik het door Sint-Nicolaas bij ons bezorgde pakje voor haar mee.

Beste tandarts,

Je ziet heel wat patiënten komen en gaan,
waar je dan glimlachend bij gaat staan
om hun gebit grondig te gaan onderzoeken.
Met een spiegel en een haak ga je dan zoeken,
of er in het door jou geïnspecteerde gebit
ergens nog een gaatje of een oneffenheid zit.
Zit je in de stoel, dan zit het helemaal tegen,
als het gebit de term “uitdagend” heeft gekregen.
Je zit met je mond vol tanden en denkt dan al gauw:
nooit ben ik zo aan de tand gevoeld door een vrouw!
Ondertussen kijk je me aan met ogen vol van lente
zoals bezongen in het lied van de tandartsassistente.

Je mag dan een afspraak gaan maken per telefoon,
zodat je je dan druk kan maken, zo gaat dat gewoon.
Je mag dan gaan zitten en denkt: “God zij geloofd,
tegenwoordig kan het boren gelukkig verdoofd!”
Mannen zijn graag een bikkel, dat is bekend,
maar onder het boren dan ben je geen vent.
Je wist het al eerder, nu beken je het pas:
“Ik wist niet, dat ik zo'n gevoelig type was!”

Piet Patiënt

Gunstig gestemd kreeg ik de verlangde verdoving en daar ik niet klappertandde van de kou, ging het boren van deze bikkel een stuk eenvoudiger. Tussendoor konden we lachen. Een tandarts met gevoel voor humor werkt zeer ontspannend!

Ik was in schaatskleding naar de praktijk gegaan, daar ik later op de middag schaatsles moest geven in de Leidse IJshal. Daar alles keurig op tijd liep en de behandeling korter duurde dan de geplande 3 kwartier, was ik ruim een uur voor de schaatsles begon al bij de gladgedweilde kunstijsbaan.
Daar er op dat moment een schaatsles voor kinderen zou beginnen, vroeg ik aan Gerard van Tol, of hij hulp kon gebruiken. Ik was welkom.

Ik ontfermde me over de zwakste schaatser uit de groep. Waar anderen 2 rondjes reden, deden wij er maar eentje, maar met een uur individuele aanwijzingen zag je een duidelijke verbetering aan het eind van de les.
Na even wat gegeten en gedronken te hebben, volgde een training voor kinderen uit Oegstgeest. Het remmen en de armzwaai waren de hoofdbestandsdelen van deze schaatsles, die werd afgesloten met tweelingtikkertje op de binnenbaan. Dit spel werd ontsierd door grotere kinderen, die met rekjes op vrij hoge snelheid ook op de binnenbaan kwamen rijden. Dat is gevaarlijk, want met tikkertje maak je soms haakse bochten.

Als je dan op zo'n ijzeren rek knalt, mag je naar de EHBO-post in het toch al overbezette LUMC. Dat vereiste optreden van mijn kant. Ik stuurde hen terug naar Oegstgeest!

Historische personen

Het was vannacht weer onder nul, zowel op ooghoogte als op klomphoogte.

Ik deze frisse lucht fietste ik om half 9 naar de Leidse IJshal aan de Vondellaan, waar ik als postbode mocht spelen. Sinterklaas had een pakketje verkeerd bezorgd.

Beste Frits,

Zoals je weet is Leiden een plek vol historie,
loop er maar rustig doorheen, kijk en zie,
hoe de geschiedenis zich aan je openbaart,
terwijl je naar die prachtige panden staart.

Maar één mysterie bleef lang met mist omgeven:
waar was de befaamde Lammenschans gebleven?

Leiden bracht veel prominente historici voort,
die allen diep in de Leidse grond hebben geboord
om de plaats van de Spaanse schans te ontdekken.
Maar helaas, zij zochten op verkeerde plekken.
Pas onlangs kwam de Lammenschans weer boven,
en tot zijn verbazing stond jullie huis daarboven.

Jullie huis moest voor de Lammenbrug wijken.
Nooit vermoedde je dat jaren later zou blijken,
dat jullie huis was gebouwd op historische grond.
Zodoende is de cirkel uiteindelijk helemaal rond.

Want het huis bracht historische personen voort:
een gitarist, die iedere Leidenaar heeft gehoord,
als half Leiden op 2 oktober meezong met Osaka.
Overtref dan je broer maar, doe dat maar eens na.

Dat valt niet mee, maar het is je gelukt, want ja,
je bent wel degelijk schaatskampioen van Afrika!
Dat krijg je met mannen van de Lammenschans:
deze geven nimmer op en zij grijpen iedere kans.

De Spaanse Sint

Uiteraard kon ik pas met schaatsen beginnen, voordat ik mijn plicht had verricht. Gelukkig kwam de man, die 5 Elfstedentochten heeft uitgereden, op tijd binnen, zodat de "Krasse knarren" om 9 uur van start konden gaan.
Meteen bij het eerste blok van 5 rondjes bleek, dat ik een echte man ben. Ik kan namelijk geen 2 dingen tegelijk doen. Ik was aan het hannesen met de bel, die donderdag losgekomen was van de kilometerteller, waardoor ik na 4 rondjes vergat te bellen voor de laatste ronde. Nou, dat kreeg ik de volgende series goed ingepeperd. Ik kwam in pepernood!

Het schaatsen ging lekker en het was ook drukker dan de afgelopen maand. Met 15 "Krasse knarren" en 5 losse schaatsers was het weer wat drukker en gezelliger, zonder dat het maximum aantal van 30 volwassenen in zicht kwam. Kennelijk had de nachtvorst van de afgelopen dagen stimulerend gewerkt op de opkomst.

's Middags ging ik na de lunch nog een stuk fietsen in de frisse winterlucht. Doordat het vrijwel windstil was, voelde het toch aangenaam aan.

Na vanmorgen 25 kilometer geschaatst te hebben en in totaal 30 kilometer gefietst te hebben, zag ik, dat er in de sloot achter ons huis gegraven werd.



Ik ben benieuwd, welke schans nu opgegraven gaat worden....

Marten en Oopjen

 

Marten:  We leven nochtans in gezegende tijden,
                dat we elke winter op het ijs mogen rijden.
                De dagen zijn kort en heerlijk koud,
                dit is het weer, waar ik zo van houd.
Oopjen: Wat gij fijn noemt, noem ik bitter koud weer,
                mijn handen en voeten voelen daardoor zeer.

Marten:  Ik heb deez’ morgen het ijs betreden
                en ben fluks naar Hoorn toe gereden
                met telkenmale een gestrekte pas
                over menige sloot, meer en plas.

Oopjen: Ik leefde vandaag tussen hoop en vrees,
               want weet, ‘s winters ijs kost mensenvlees.
               Denk niet luchtig, het kan verkeren,
               wie kan keren de hand des Heren?
Marten: Wie eenmaal over zwart ijs heeft gegleden,
               die waant zich zeer zeker in de Hof van Eden.
               Het leven, mijn liefste, is gelijk het ijs,
               zo stevig, dat ik thans deze dagen prijs.

Oopjen: Maar zekerlijk weet mijn hart altoos,
               het ijs zal eens smelten en wordt broos.
               Zo zal het ons in dit mensenbestaan, 
               vroeger of later gewis eens vergaan.
               Mocht de Heere zich over ons ontfermen,
              dan zal de grachtengordel ons beschermen.
Marten: Dat mag zo wezen, maar nu is het wijs
               om dagelijks te genieten van het ijs.
               Je weet niet wat gaat komen, dus pluk de dag,
               waarop je op sloten en meren schaatsen mag.

Oopjen: Wie kan lezen de loop van de tijden.
               Eens zal de ziel van het lichaam scheiden,
               zoals ook elk door God verbonden paar

               ooit door Hem gescheiden wordt. Maar
               mocht de Heere het behagen, ziedaar,
               Hij brengt ons na eeuwen weer bij elkaar!