Landkreis Friesland

De dag begon om 6 uur met een wandeling naar het toiletgebouw. Ada sliep nog rustig door. Om een uur of 7 ruimden we de tent leeg, maar halverwege stopten we om te gaan ontbijten. We wilden voorkomen, dat we zonder eten op reis zouden moeten.

Rond 9 uur zaten we op de fiets en hoorden we, dat het interview met "Vroege Vogels" morgen om half 9 zou zijn.

We hielpen de laatste kampeerders met het afbreken van de tent en met de langzame groep verlieten we de camping in Neuharlingersiel van anderhalve kilometer lengte!
Ver kwamen we niet, want een tweetal eenlingen was zoek. Ik fietste terug naar de camping om vandaar uit te gaan zoeken. Op de camping werd ik gebeld, dat de verlorenen gevonden waren.
Met 4 kilometer op de teller kon de route door Landkreis Friesland naar Wilhelmshafen beginnen.

Over en onder de dijk trapten we naar Harlesiel. Na het passeren van de haven reden we met de wind op kop naar het oosten door naar Carolinensiel. Bij de Wickingerbäckerei namen we met een zevental Luchtfietsers een pauze met o.a. cappuccino en koude chocolademelk en taartjes of koeken op deze warme dag.

Gelaafd begonnen we om 11 uur aan de 20 kilometer door het afwisselende Wangerland door kleine dorpjes over slingerende wegen naar Jever.

Gelukkig waren er stukken met veel bomen langs de weg, zodat we daar schaduw hadden.  In Jever hadden we een schaduwrijke plek onder grote bomen aan een riviertje. Een andere groep Luchtfietsers verliet deze net. Hier aten we ons brood en dronken we water, waarna we werden afgelost door de bezemploeg.

Langs de slingerende Hooksielener Tief slingerden we naar Hooksiel, waar we afbogen naar Sengwarden. Daar zouden we wat gaan drinken, maar helaas was er niets open. In de hitte reden we in arren moede maar door naar Breddewarden en vandaar zigzaggend naar Altenbrunden. In de schaduw van een flat aten we op het gras onze laatste boterhammen in deze voorstad van Wilhelmshafen.
Vrijwel uitsluitend door parken reden we in deze havenstad van noord naar zuid.

We moesten een flinke omweg maken om de Banter See, waar we rond half 5 aankwamen bij het Naturfreunden Haus.

De meeste plekken waren al bezet. We zochten naar een plek om de tent in de schaduw op te kunnen zetten. Om 5 uur stond de tent, waarna we een duik in het brakke water konden maken om te zwemmen.

Na een tijdje met Lodewijk en anderen gepraat te hebben, konden we aan tafel voor de rijst met gemengde groenten. Dat ging er wel in na 75 kilometer fietsen.
Een lokale milieuactivist kwam na het eten. Hij vertelde over het gebrek aan steun onder de bevolking. Slechts weinig mensen zijn in Wilhelmshafen actief in de milieubeweging.
Na de korte lezing was er tijd om het dagboek bij te werken.
Moin!

Randfiguur

Vanmorgen reed ik voor de verandering weer een keer naar de bouwplaats van IJshal De Vliet. Daar was een tiental vrijwilligers bezig met de tweede laag verf aanbrengen op de shorttrack/ijshockey/kunstschaatsbaan.

In een lijn van 7 rollers werd de binnenbaan in de lengte voor een derde in één keer opgepimpt.

Na de pauze trok ik me bescheiden terug naar de funbaan, waar 's ochtends de restjes verf van de dag ervoor waren uitgesmeerd op een stukje van deze baan.
Net als gisteren bij de Oefening van Berouw pakte ik met een smalle roller de rand van de baan.

Denk nu niet, dat ik een randfiguur ben geworden....

Op de andere baan ging men  intussen onverdroten voort.

Met de mooie zangstem van Roy Orbison was de hele baan gedaan, voordat ik op de kleine baan rond was langs de rand.

Maar ook een schildpad bereikt zijn doel.

Alleen het slot was wat lastig, doordat er wat condensplekken waren, waar de verf op waterbasis wat vervloeide.

Daar moest ik soms 3 of 4 keer schilderen om een dekkende laag te krijgen. Ik voelde letterlijk nattigheid. Ik ruimde de funbaan leeg, zodat deze morgenochtend helemaal geschilderd kan worden.
Vanaf de bovenring zag de shorttrackbaan er zo uit.

Terwijl ik 's middags boodschappen ging doen, werd op de bovenetage onder leiding van Jos en Paula van Hoek de wedstrijdbaan uitgemeten, zodat de inrijbaan blauw geschilderd kan gaan worden.


Intussen waren de lege verfblikken bij de achteringang opgestapeld tot een indrukwekkende hoogte.

In welingelichte kringen heb ik vernomen, dat we daarmee op de 3-Oktoberkermis gaan staan. Wie alle blikken met 3 ballen omgooit, mag een prijs uitkiezen....

De noordkust van Ost-Friesland

Na de keukentafelgesprekken van gisterenavond ontwaakten we onder de groene linde.
De dag begon al goed bij het ontbijt. Eén van de opscheppers had een bord met fruit voor zichzelf klaargezet, toen ze even werd weggeroepen. Bij terugkeer zag ze één van de Luchtfietsers bij het opscheppen van de havermoutpap ook het fruit van haar bord op het eigen bord scheppen.
Duidelijk een wielrenner. Hennie Kuiper omschreef het eens zeer kernachtig: "Wielrennen is eerst het bordje van een ander leegeten en dan pas aan je eigen beginnen!"
Later hoorde ik nog een hilarisch verhaal. Eén van de kampeerders stond bij de schuine oever van het riviertje. Terwijl ze haar eigen tent aan het inpakken was, hoorde ze een plons. Een medekampeerder dook het water in. Hij dook zijn opgerolde slaapzak achterna, die van de steile helling het riviertje was ingerold.
Na de grote pan schoongemaakt te hebben, vertrokken we in een drietal groepen naar het strand van Norden. Op een grasveld aan de voet van de dijk gaf Jo een tai-chiles rond de acht brokaten.
Een simpele oefening, die toch behoorlijk lastig was.
Na eenhalf uur in het zonnetje geoefend te hebben, fietsten we deels langs de Waddenzijde, deels langs de landzijde naar het oosten. We zagen de eilanden Juist, Norderney en Baltrum liggen aan de overzijde van de brede plas.
Een hachelijk moment beleefden we, toen één van de Luchtfietsers een inhaalactie uitvoerde op het vrij smalle landweggetje, terwijl net twee tegemoetkomende fietsers aan kwamen rijden. Door helemaal naar de zijkant te sturen wisten de tegenliggers een botsing ternauwernood te voorkomen.
Op de dijk zagen we een paar schapen op een klein stukje groen op het drassige Wad een maaltje bij elkaar scharrelen.
Dorrie bleek Jan Lange te kennen, de pastor die mijn vader begraven heeft. Soms is de wereld maar klein.

In Dornumersiel werden we bij het natuurmuseum ontvangen met broodjes, fruit en koffie, thee en mineraalwater. Na door het museum over de Wadden gelopen te hebben, raakte ik in gesprek met de gastvrouw. Zij bleek ook bibliothecaresse te zijn geweest en een paar keer Noordwijk en Katwijk bezocht te hebben. Ik nam afscheid met de woorden: "Auf Wiedersehen, Kollege!"
Aan de binnenzijde van de dijk trapten we tegen de wind in naar Bernesiel, vanwaar de boot naar Langeoog vertrok.
Ada vertrok met Anneke naar de camping in Neuharlingersiel. Met 8 andere Luchtfietsers zocht ik een terrasje op. Een Alkoholfrei Büble Weissbier smaakte op deze warme middag prima.
De reis naar Neuharlingersiel reden we op een behoorlijk schuine asfaltlaag met uitzicht op Spiekeroog en Wangeooge, trapten we met een flinke wind tegen naar de camping.
Het hek aan de achterzijde zat op slot. Ik laadde mijn fiets af en gaf de tassen door. Daarna reed ik door naar de ingang 500 meter verderop.

Bij het opzetten van de tent kreeg ik te horen, dat ik om 5 uur paraat moest zijn voor een interview met "Vroege Vogels" als enige deelnemer aan de Waddenfietstocht uit 1978, samen met een jonge fietser.


In de schaduw en de wind was ik aardig afgekoeld, dus ik trok warmere kleding aan. 
Om half 7 aten we couscous met gemengde groente en vla met aardbeien toe. Dat ging er wel in na 52 kilometer fietsen langs de noordkust van Ost-Friesland.
's Avonds maakte ik met Ada nog een wandeling langs de Waddenkust.



Moin!

Oefening van Berouw

Vanmorgen stond ik om 8 uur klaar om naar IJshal De Vliet te fietsen. Daar op dat moment de dakgoot overliep wachtte ik maar even. Alleen bij zware buien gebeurt dit.

Na een kwartier ging de zware regen over in gewone regen en trapte ik naar de Voorschoterweg, waar ik door grote plassen moest waden om het bouwterrein te kunnen betreden. Binnen kon ik mijn regenkleding uittrekken en met veiligheidsschoenen aan begaf ik me naar de ijsvloer. Dit keer was de binnenring aan de beurt, waar shorttrackers, kunstschaatsers en ijshockeyers zich uit kunnen gaan leven. Dat hadden ze vandaag ook kunnen doen, maar vrijwilligers van deze takken van sport blonken uit in afwezigheid.

De aanwezige langebaanschaatsers waren al begonnen. Ik nam het verven pal langs en onder de boarding voor mijn rekening.

Dit betekende, dat ik veel op mijn knieën moest zitten.

Gekscherend zei ik: "Ik heb een katholieke opvoeding gehad. In mijn jeugd heb ik dus veel kunnen oefenen."
Het snedige antwoord verraste me: "De Oefening van Berouw!"

En zo zat ik aardig wat tijd op mijn knieën. Dat verving ik door op mijn zij te gaan zitten of op mijn billen. Toen een andere vrijwilliger daar wat van zei, antwoordde ik: "Dit is nu pas écht diep zitten!"
Deze verandering was de beste manier om het vol te kunnen houden. Een knipperlicht gaat langer mee dan een lamp, die constant brandt.

Langzaam maar zeker rukten de brede rollers op. Ik moest hen voorblijven, want zo konden zij op gepaste afstand van de boarding blijven.

Voor de lunchpauze waren we bij de rode lijn. De helft van de baan was gedaan.


Het was een weldaad om even op een bank te kunnen zitten en de rug te ontzien. Tijdens het middaguur vonden er wat wisselingen plaats. Sommige vrijwilligers gingen, andere kwamen er voor in de plaats. Wij gingen onverdroten voort.


Langzaam maar zeker werd het te schilderen oppervlak steeds kleiner.


Maar het resultaat mocht er zijn, toen wij om half 4 klaar waren met de binnenbaan.

Ik ben benieuwd, of ik morgen weer de Oefening van Berouw moet doen....

De tweede ronde

Voordat ik op de fiets stapte, zette ik de kilometerteller op 0. Juli was voorbij en vooral dankzij de fietstocht langs de Waddenzee met "De Luchtfietsers" kwam het maandtotaal uit op 1646 kilometer.

In de eerste 7 maanden van 2023 trapte ik 6.540 kilometer weg. Daar kwam een kleine 5 kilometer bij door de fietsrit naar IJshal De Vliet. Daar hielp ik bij het helpen van het witten van het beton op de 250-meterbaan. Na de eerste streken van gisteren waren we vandaag aan de tweede ronde toe.

Met moet dit niet verwarren met het literaire tijdschrift "De Tweede Ronde". Onze tweede ronde begon op de plek, waar de eerste gisteren eindigde: bij de start/eindstreep.

Ondanks dat de groep van 10 man de helft was van die van gisteren, leed het tempo er niet onder.

De helft van de aanwezige vrijwilligers was nieuwkomer bij het rollen, maar zij voegden zich moeiteloos in de gisteren ontwikkelde werkwijze met de rollers.

Het schoot net zo hard op als een dag eerder.

Om kwart over 12 was driekwart van de 250-meterbaan gedaan.

Bij het ingaan van de tweede bocht stopte ik en ging naar huis. Onze oudste dochter kwam met onze kleinzoons lunchen en daar wilde opa wel bij zijn.

Tijdens de koffie- en theepauzes hadden we de tussenstanden gezien van wat de zevenklapper van de Oranje Leeuwinnen tegen Vietnam zou worden.

Voetbal is leuk, maar schaatsen is veel leuker!
Na de lunch fietste ik weer naar IJshal De Vliet toe, waar men net klaar met de tweede ronde. Het zag er strak wit uit.

Bij de finishlijn zag het er wat doffer uit.

Dit kwam doordat de verf nog een beetje vochtig was. Morgen zal dat er ook strak wit uitzien.

De komende dagen gaan we verder met de inrijbaan en de shorttrack/kunstschaats/ijshockeybaan en de funbaan. Wie mee wil helpen kan een mailtje sturen naar ijsmeester@schaatshalleiden.nl
Grijp je kans, want het duurt minstens 40 jaar voordat je weer kunt helpen met het prepareren van een kunstijsbaan.

Deze kans krijg je maar eenmaal in je leven!