Een erehaag voor de bezemwagen

In regenpak gehuld fietste ik vanmorgen naar de Hoorneslaan, waar ik in de bibliotheek een ochtenddienst had. Ook al lijkt uit dit neerslagkaartje alsof er geen druppel regen gevallen is in onze omgeving, mijn ervaringen waren toch ietwat anders.

Om half 1 fietste ik naar de Hoofdbibliotheek toe, waar ik chauffeur mocht zijn op de bezemwagen. Vorige week maandag had ik al vrij veel scholen gedaan, vanmiddag zou ik bij de rest boeken ophalen. Mijn inschatting was, dat ik de 12 scholen om een uur of 3 wel gedaan zou hebben. Nou, dat viel tegen. Bij een enkele school stonden wel 10 dozen met boeken klaar. Na de pittige droogtraining van gisterenavond kreeg ik vandaag een behoorlijke krachttraining.

Halverwege het aantal scholen besloot ik, om eerst terug te rijden naar de Hoofdbibliotheek. De laadruimte van de bibliotheekauto zat helemaal vol. Op dat moment had ik het hoogtepunt van de dag al beleefd. Een tweetal zelfs. Allereerst zag ik iemand, die in de voormalige bibliotheek van Katwijk aan den Rijn druk bezig was met het opknappen van de binnenkant van het pand.

Daar ik ruim 20 jaar filiaalhoofd ben geweest van Katwijk aan den Rijn, vond ik het leuk om een blik te werpen in wat eens de meest energiezuinige bibliotheek van Nederland was. Het heeft zesenhalf jaar leeg gestaan en is sinds kort antikraak als atelier in gebruik genomen door een groep kunstenaars.
Op het plein van de belendende "Otto Baron School" werd op het schoolplein net een erehaag gevormd op het moment, dat ik het plein op wandelde. Daar ik netjes opgevoed ben, schreed ik keurig tussen de haag van kinderen door.
Toen ik met 2 dozen boeken in mijn handen weer naar buiten stapte, werd er voor mij geapplaudisseerd. Ach, als je een dagje ouder wordt, dan heb op een gegeven moment wel ervaring als het aankomt op erehagen, ererondes en eregalerijen.

Voor de geschiedschrijving moet ik in deze annalen wel vermelden, dat de erehaag niet zozeer voor mij bedoeld was. De prozaïsche verklaring was, dat de kinderen van groep 8 werden uitgezwaaid.

Na de lading naar de Hoofdbibliotheek gebracht te hebben, deed ik de tweede helft van de scholen. Om half 5 verliet ik de laatste school.

 Ik weet niet, hoeveel kilo boeken er vandaag door mijn handen gegaan zijn, maar eerlijk gezegd was ik blij, dat de bezemwagen vandaag niet alle scholen van de gemeente Katwijk aandeed.

Wim Suurbier

En weer is er een Nederlandse voetballer uit de tijd, waarin het totaalvoetbal van Oranje furore maakte in de wereld, overleden. Wim Suurbier, de opkomende rechtsback van Ajax, werd 7 keer landskampioen, won 3 x de Europacup I, werd wereldkampioen met Ajax en stond in 1974 en 1978 met Oranje in de verloren finale van het Wereldkampioenschap.

Anders dan op de foto was Suurbier een kleurrijk persoon. Met humor zorgde deze gangmaker op het veld en in de kleedkamer voor een goede sfeer. Met Ruud Krol vormde hij het komische duo Schnabbel en Babbel. Maar zodra hij het veld betrad was de clown bloedserieus.

Daarboven mag hij daar verder mee gaan en zich voegen bij het sterrenensemble, dat hem de laatste jaren is voorgegaan.

Bavarian curling

Sinds vorig seizoen biedt de Leidse Schaatshal Bavarian curling aan, dat ook bekend is onder de naam Eisstockschiessen. Het heeft een zekere gelijkenis met curling en jeu-de-boules.
De bedoeling van het spel is om als team de ijsstokken zo dicht mogelijk naar de Daube, een puck, over het ijs te laten glijden.

Dit kan door zelf zo zuiver mogelijk op de Daube te mikken, of om een Eisstock van de tegenpartij weg te stoten. Als iedereen van beide teams van in principe 4 spelers geweest is, dan worden de punten geteld. De Eisstock, die het dichtst bij de Daube ligt, levert 3 punten op. Voor iedere ijsstok die dichterbij ligt dan die van de tegenstander, komen er nog 2 punten bij. De winnaar krijgt alle punten in deze ronde.

In totaal worden er 6 rondes gespeeld met wisselende kansen.

Bavarian curling is een leuke bezigheid voor jong en oud. Het is zeer geschikt voor een uitje voor familie, vrienden of bedrijven. De prijs is € 20,- per persoon met een minimum van 8 personen.

Uiteraard is het afhankelijk van de beschikbaarheid van ijs. Er is volop gelegenheid voor een clinic op maandag-, dinsdag- en donderdagmiddag van 12.30 tot 16.00 uur. In overleg zijn er ook nog enkele uren 's avonds en in het weekeinde beschikbaar.

De medewerkers van de Schaatshal helpen u graag bij het samenstellen van het voor u perfecte arrangement, inclusief of exclusief horeca. Stuur een mail naar bavariancurling@schaatshalleiden.nl en vraag een passende offerte aan die aansluit op uw specifieke wensen.

"Opa hardlopen?"

Onze logé is een uitstekende slaper. Het lukt onze kleinzoon regelmatig om het klokje rond te slapen. Op een ochtendhumeur zul je hem dan ook niet betrappen. Integendeel: dan is hij het zonnetje in huis.

Om 9 uur was hij wakker. Mijn vrouw ging boodschappen doen, ik had een vrolijke oppasdienst. Bij de eerste leesboekjes van groep 3 zou zijn ontbijt zomaar een titel kunnen zijn: "Faas eet kaas".
Toen mijn vrouw terugkwam met de boodschappen, kon ze meteen door. We hadden om 11 uur afgesproken bij haar ouders. Daar zou Faas door zijn ouders opgehaald worden.
In de zonnige tuin zaten we een genoeglijk anderhalf uur te praten met elkaar. Onze kleinzoon dreutelde lekker mee. Ada werd "Grote oma" en haar moeder moest het doen met: "Kleine oma".

Kleinkinderen zijn onbetaalbaar!
Bij het verlaten van ons huis had hij gezien, dat ik mijn hardloopschoenen aantrok, hetgeen bij hem de vraag ontlokte: "Opa hardlopen?"
Opa kon dat bevestigen.
Bij het weggaan bij het huis van mijn schoonouders liepen opa en kleinzoon hand in hand hard naar de auto van zijn ouders toe.
Het was een goede warming-up. Ik had om 1 uur met Hans Boers afgesproken om een rondje te gaan lopen door de Vlietlanden. We vertrokken vanaf de Kniplaan. De pontonbrug, die maandag in gebruik genomen gaat worden als de brug over de Vliet gerepareerd gaat worden, lag al klaar.

Met het oog op de marathon van Leiden op 22 november een uitgelezen mogelijkheid om op dit bijzondere onderdeel van de 42.195 meter te trainen.

Op mijn verzoek liepen we aanvankelijk wel rustig. Door de krampscheuten van gisteren en een enkele vanmorgen bij het opstaan was ik wel voorzichtig geworden. Maar gaandeweg de loop van 9 kilometer over grotendeels onverharde paden en grasvelden werd ik wel steeds zekerder. Ik voelde verder niets verontrustends.

Wel was het stukken rustiger dan toen wij een vorige keer samen dit rondje Vlietlanden liepen. Het grasveld bij het strandje was nu overgenomen door de wilde ganzen. We eindigden het rondje bij de Vogelplas. Hopelijk kunnen we daar over een half jaar weer eens op schaatsen.

Na afloop van de veldloop fietste ik nog een stukje met Hans mee om via de Northeylaan, de Velostrada, de Horstlaan en de Landgoederenroute naar de volkstuin te fietsen. Daar at ik nog even wat boterhammen met "Grote oma". Ik lustte nog wel wat na "Opa hardlopen!"

Lara van Ruyven

Vanavond werd bekend, dat shorttrackster Lara van Ruyven op 27-jarige leeftijd is overleden aan complicaties bij een auto-immuunziekte. Ze was regerend wereldkampioene op de 500 meter. Ze was ernstig ziek geworden bij een trainingskamp van de nationale selectie in de Pyreneeën.

Haar loopbaan kende een bizar hoogtepunt, toen zij met de relayploeg een bronzen medaille won, terwijl het Nederlandse shorttrackteam zich niet had weten te plaatsen voor de finale.

Als sprintster kwam ze regelmatig als eerste over de finishlijn. Nu kwam ze veel te vroeg over de eindstreep. Lara, rust in vrede.

"De verkeerde andere kant!"

Het was een krampachtige dag vandaag. Letterlijk dan, want bij het opstaan voelde ik lichte krampscheuten in mijn linkerkuit en dat bleef de hele dag zo. Een mysterieus verschijnsel, daar ik na de strandtraining alleen gisteren 5,5 kilometer gelopen heb. Voor zo'n afstand draai ik mijn hand niet om.

Nu had ik vandaag een rustige maar gezellige dag. Onze kleinzoon was onze logé. Hij werd vanmorgen pas om 9 uur wakker. Daar mijn vrouw een uur eerder naar haar werk vertrokken was, kon opa Breed de hele dag met Faas optrekken.

Anders dan KNMI-meetpunt Voorschoten suggereert, heeft het vanmorgen in onze omgeving enkele millimeters geregend. In onze tuin sinds gisterenmorgen 12 millimeter.

Zodra het droog was, stapten we op de fiets voor diverse boodschappen. Na de drogist in de Stevenshof reed ik door naar kinderboekenwinkel "Silvester" en "De Helianth".

Thuisgekomen mocht opa meteen uit dit klassieke kinderboek voorlezen. Daarna werd het lunchtijd en aansluitend voor Faas speeltijd. Om een uur of 2 gingen we kijken bij de bouwplaats van de Rijnlandroute. De kleine machinist bofte, want we konden op korte afstand zien hoe een graafmachine zand in een laadbak, die een meter of 50 verderop door de chauffeur werd gelost door de laadbak leeg te kiepen.

Ada was inmiddels ook thuis. Met zijn drietjes fietsten we naar de volkstuin, waar onze logé lekker dreutelde. Toen hij een paadje te vroeg afsloeg, typeerde hij het met kinderlogica volkomen raak: "De verkeerde andere kant!"

Met het zonnetje afgewisseld door Hollandse wolkenluchten genoten we van de schoonheid, die een moestuin ook in zich heeft.

's Avonds aten we raapstelen van de tuin.

Loopfiets

Na de zomerborrel op mijn werk in weinig zomers weer, fietste ik gisterenavond om een uur of 9 naar huis. Halverwege trok ik mijn regenpak voor de verandering maar weer eens aan. Het enige zomerse was het bier: Desperados tequila.

Dit biertje haalde meteen een tweetal nummers van "The Eagles" uit mijn herinnering naar boven.

Ik had vanmorgen geen last van een Tequila sunrise.

Nadat ik thuis gekomen was na een dag, waarop ik bij iedere fietsrit mijn regenbroek aan moest trekken, zag ik tot mijn verbazing, dat er 0,0 millimeter gevallen was op KNMI-meetpunt Voorschoten, dat anderhalve kilometer van mijn huis af ligt.

De simpele niet geijkte regenmeter in mijn tuin gaf vanmorgen 14 millimeter aan sinds maandagmorgen. Een opmerkelijk verschil met Voorschoten, dat ook vandaag nog geen millimeter neerslag heeft opgevangen.

Daar het zaterdag ook al zo was rijst bij mij het vermoeden, dat er iets mis is met meetpunt Voorschoten.

Want droog was het allerminst, toen ik vanmorgen hardlopend mijn oude Batavus "Jakima" op ging halen bij fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland. De combinatie van loop en fiets levert loopfiets op.

In twee eeuwen tijd is de loopfiets geëvolueerd in de hybride stadsfiets, waarmee ik ieder jaar 10.000 kilometer afleg.

Op een loopfiets was dat nooit gelukt!