Invallers

Op mijn werk was ik roostermaker. Dat hield in, dat als iemand ziek was, op vakantie ging of onverhoopt onverwachts vrij moest nemen, dat ik dan voor een invaller moest zorgen, zodat de uitlening door kon draaien.

Vanmiddag kon ik deze vaardigheid goed gebruiken, toen een van de trainers van de Buitenschoolse sport onverwachts verhinderd was. Waar haal ik op zo'n korte termijn een invaller vandaan?
Ik gebruikte 2 manieren: email en de telefoon. Bij de laatste methode had ik Andrea Landman weten te strikken, toen ik een half uur later een mailtje kreeg van Walter Boon, dat hij vrij had weten te krijgen.
Ik liet hen beiden komen, want in mijn beginnersgroep van 20 kinderen zitten behoorlijk grote niveauverschillen. Nu kon ik de groep lesgeven, terwijl Walter zich over de zwakkere broeders en zusters kon ontfermen. Zodoende hoefde ik deze schaatsles niet in een spagaat te schieten.

De training van de Buitenschoolse sport had derhalve veel meer vaart, terwijl het ook nog eens makkelijker was.

We stopten 5 minuten eerder, zodat de meeste kinderen van de Buitenschoolse sport weg zouden zijn, voordat die van IJVL binnen zouden komen. Er waren 6 kinderen en op verzoek van de helft van hen paste ik mijn schema aan en kwam het eerste deel van de training op pootje over aan bod.

Dit lukte bij de helft van de kinderen redelijk goed, bij de rest ging het een stuk stroever. Maar ja, pootje over is een van de lastigste technieken bij het schaatsen.

Overbodig om te zeggen, dat hier nog aan geschaafd moet gaan worden. Oefening baart kunst. Volgende week is het weer nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Vorst aan de grond

Voor het eerst in het winterseizoen 2020-2021 hadden we vorst aan de grond.

Intussen voelde koning Donald I aan de andere kant van de oceaan aankomen, dat zijn dagen als vorst van zijn Verdeelde Staten wel eens geteld konden zijn.

In de frisse herfstlucht fietste ik om half 9 naar de Leidse IJshal. Toen ik daar aankwam, was er nog maar 1 andere schaatser op het ijs.
"De rest zal zo wel komen", dacht ik, maar na het inrijden was ik snel uitgeteld. Er waren slechts 5 "Krasse knarren" op komen dagen.

Met dit uit Henk Distelvelt, Bert Witbraat, Frans van Rijn, Vincent Schenkelaars en ondergetekende bestaande kwintet kostte het geen enkele moeite kost om de anderhalve meter afstand te bewaren op de 200-meterbaan.
Op voorstel van Henk pasten we het trainingsschema aan. We reden 8 keer 10 rondjes en als slot 50 rondjes. Deze 10 kilometer reed ik op kop. De eerste 2 kilometer begon ik voorzichtig met 23 kilometer per uur, de rest ging in 24 kilometer. Een vlak schema dus.
Doordat er zo weinig schaatsers op de  buitenbaan waren, had je alle ruimte om je slag goed af te kunnen maken. Elk nadeel heb zijn voordeel.

Op de binnenbaan reden 4 kunstschaatsers, onder andere op de muziek van Carlos Santana. Het maximum van 30 aanwezige volwassenen werd dus in de verste verte niet gehaald.
Om 11 uur was ik weer thuis, waar ik mijn schaatstas neerzette en doorfietste naar de volkstuin, waar mijn vrouw en haar vader wat klusjes deden. Ik deed dat ook.
Daarna fietsten we naar het huis van mijn schoonouders. Daar hielp ik met het sjouwen van wat tegels van de voortuin naar de achtertuin. Daarbij zag ik deze paddenstoelen staan.

Na dit kleine klusje geklaard te hebben, fietsten Ada en ik naar de volkstuin, waar we samen ons lunchpakketje lunchten. In het zonnetje was het erg aangenaam.

Na op de volkstuin ook nog wat tegels versjouwd te hebben, die in het nieuwe aardbeienbed als stapstenen dienst gaan doen, fietste ik om half 4 naar huis, waar ik na 30 kilometer schaatsen en 34 kilometer fietsen me eindelijk kon gaan douchen.

Herindeling

Met een aantal korte fietsritten kun je nog op een heel aardig aantal kilometers uitkomen. Als pensionado ben je wat minder doelgericht. Je hoeft immers niet persé de kortste weg van A naar B te nemen. Zeker als het heerlijk herfstweer is, maak je dan graag een ommetje.

Zo kwam ik vandaag op een totaal van 48 kilometer uit. Een van die ritten was naar de bibliotheek van Valkenburg. Daar stond een tweetal afgeschreven boeken voor me klaar.

Met "It giet oan!"zei  Kroes" en "Het complete schaatsboek voor jong en oud" in mijn fietstas trapte ik naar de Leidse IJshal toe. 

Deze schaatsboeken zette ik in de minibieb in de toegangshal. Het boek van Huub Snoep en Pieter Bult kon ik er 10 minuten later weer uithalen. Er waren 2 nieuwe trainers, die kwamen helpen bij de schaatslessen voor kinderen uit Oegstgeest. Zij leenden op mijn advies terstond dit boek met daarin heel veel schaatsoefeningen. Je hoeft het wiel niet meer zelf uit te vinden.

Wat we wel opnieuw uit moesten vinden was een nieuwe groepsindeling. Waar we vorige week met 4 trainers voor 70 kinderen waren, daar waren er nu 7. De herindeling moest uitkomen op ongeveer 10 kinderen per trainer, liefst van redelijk gelijk niveau.
Dat lukte aardig, maar met 5 nieuwe kinderen moest ik wel van voren af aan beginnen. De herindeling zorgde zodoende voor een herstart. Maar dat was geen probleem. Als je al ruim een kwart eeuw schaatsles geeft, ben je op dat punt geen beginneling meer.

De les begon een beetje stroef, doordat je eerst in moest schatten, wat de kinderen al konden, maar gaandeweg ging het steeds lekkerder.

Toen ik om 6 uur in een prachtige avondschemering naar huis reed, was het al behoorlijk afgekoeld. Vannacht zouden we wel eens vorst aan de grond kunnen krijgen.

Ook het weer ondergaat een herindeling....

Crowdfunding Leiden Marathon

 

Het verhaal is bekend. Door de coronamaatregelen ging de marathon van Leiden op 10 mei niet door. Er kwam uitstel. Op 22 november zou de marathon op aangepaste wijze alsnog gehouden worden. Maar opnieuw gooide corona roet in het eten. Zodoende kwam de organisatie financieel in zwaar weer. Er zijn bijvoorbeeld medailles besteld en betaald.

De organisatie probeert deze zoveel mogelijk kwijt te raken door een tweede online marathon. 

Maar dan nog resteert er een gat. Dit probeert men te dichten middels een crowdfundingactie. Daarmee hoopt men € 25.000,- op het halen.

Ik bied hen daarom twee mogelijkheden aan om hen een handje te helpen. Ten eerste een gesigneerd exemplaar van "Molen- en Merentocht", waarin ook enkele verhalen waarin de marathon van Leiden ook een rol speelt.

Daarnaast ben ik bereid om een schaatsles te geven in de Leidse IJshal uiteraard tegen betaling ten behoeve van de marathon. Ik kan u verzekeren, dat dit een heel andere schaatsles zal zijn dan die van andere schaatstrainers!

Ga dus naar de site van de marathon van Leiden en doe mee met de crowdfundingactie.

Een kink in de kabel

Vanmorgen fietste ik iets later dan gepland naar de Leidse IJshal. Onze kleinzoon logeerde een nachtje bij ons en werd wakker op het moment, dat ik klaar stond om te vertrekken. Ja, dan ga je niet zomaar de deur uit.

Ik kwam zodoende te laat aan, terwijl ik als coördinator het goede voorbeeld moet geven. Maar ja, er zijn meer mensen met een voorbeeldfunctie, die de laatste tijd een steekje lieten vallen. Ik zei dus gewoon "Sorry!"

We begonnen om 5 over 9, 5 minuten te laat. Ik had mezelf ermee, want zonder inrijden 25 kilometer per uur rijden is voor je spieren niet zo heel fijn. Maar gaandeweg de piramide werden de spieren steeds soepeler. Ik was warmgedraaid. Zelfs toen een van de rijders een paar rondjes de 27 kilometer aantikte, kon ik gewoon volgen.
Met 13 "Krasse knarren" en 2 losse schaatsers op het ijs kostte het weinig moeite om voldoende afstand te houden. Dat deden we dan ook. We hebben in ieder geval heerlijk geschaatst.
Nadat ik de administratie had bijgewerkt en de presentielijst van de "Krasse knarren" had ingeleverd bij de kassa, fietste ik naar huis om mijn schaatstas neer te zetten.

Daarna fietste ik door naar fietsenmaker Van Vliet, daar er een kink in de kabel zat. De versnellingskabel liep door het frame, dus het duurde wel even. Vanmiddag om 3 uur kon ik de fiets weer ophalen. Ik liep de ruim 3 kilometer naar huis.
Thuis gekomen wisselde ik de voorband om, daar het Franse ventiel ervan afgebroken was. Dat was dus een lockdown met de Franse slag.

Na een klein proefritje of de binnenband er goed inzat, pompte ik de banden van de andere fietsen ook maar meteen op. Aansluitend lunchte ik met mijn vrouw, waarna zij bij haar ouders wat klusjes ging doen. Ik fietste met haar mee op de racefiets en reed door naar de Vogelplas, waar het water flink golfde.

Ik heb echter wel enige ervaring met windkracht 6 bij de Vogelplas, alleen was toen de toplaag wat steviger.

Via de achterzijde van de Vlietlanden en via de Korte Vliet en de rand van de Stevenshof fietste ik naar huis terug, waar ik met 22 kilometer op de teller net op tijd was voordat het begon te regenen.
Ik wachtte de bui af voor ik naar Noord-Hofland liep, waar ik mijn Batavus Galibier ophaalde. 

Na deze wintertriatlon in drie bedrijven met in totaal 7 kilometer hardlopen, 52 kilometer fietsen en 25 kilometer schaatsen, keek ik bij thuiskomst naar de tijdrit met een steile slotklim in de Vuelta. Primoz Roglic won deze en pakte de rode trui terug van Richard Carapaz.

De slotdagen van de Ronde van Spanje blijven spannend.

Wellicht tot de laatste seconde.

Warmste Allerzielen

Het was vandaag de warmste Allerzielen sinds het begin van de metingen. 

Sterker nog. Het was in De Bilt nog nooit zo warm in november. Ook het dagrecord van 20,3 graden ergens in Nederland ging voor de bijl.

Dat gold ook voor de Jaap Edenbaan, die door de combinatie van zeer warm weer en een harde wind voor vandaag de deuren sloot.
Het vorige dagrecord van 2 november stamde uit 1984. De winter er op volgend was een alleraardigste.

Of dit iets zegt over de komende winter? Het zou een mooie toevalstreffer zijn als we weer zo'n winter zouden krijgen. Zelf kijk ik liever naar grootschalige weerpatronen. En die vertellen mij, dat 2020 hoe dan ook een veel te warm jaar gaar worden.

Dat klinkt niet zo hoopvol voor de komende winter. Daar staat tegenover, dat we nog steeds in  een zonnevlekkenminimum zitten, waardoor de kans op een koude winter weer groter wordt.

Het is nog te vroeg om een winterverwachting uit te spreken, maar een scenario als in 2012 lijkt me het hoogst haalbare: een korte maar hevige kouperiode.

Op Allerheiligen 2011 verscheen mijn eerste schaatsboek: Molen- en Merentocht.
Vandaag hadden we onze kleinzoon over de vloer. Vanmorgen hadden we thuis genoeg klusjes te doen. Met windkracht 6 loeiend om het huis hadden we daar geen moeite mee.

Vanmiddag fietsten we met zijn drieën naar de bibliotheek van Valkenburg, waar we de geleende boeken terugbrachten en wat nieuwe haalden.
Met mondkapjes om praatte ik met mijn inmiddels ex-collega Annemarie, van wie ik hoorde, dat een vaste klant, die een paar keer per week de bibliotheek bezocht, was gestorven door corona. Hoezo een simpel griepje?

Naast wat geleende boeken gingen we naar huis met "Het zwijgen van Maria Zachea" van Judith Koelemeijer, een uitgave van Nederland Leest. Dit boek beschrijft het leven van een Noord-Hollands gezin met 12 kinderen in de jaren 60 en 70.

Als ervaringsdeskundige kan ik u dit boek van harte aanbevelen. Het verhaal was zeer herkenbaar!

Angrilu voor pensionado's

Een maand geleden was mijn laatste werkdag, maar vandaag gaat officieel mijn pensioen in. De afgelopen maand maakte ik mijn verlofuren op. Deze heb ik goed besteed. Vanaf heden ben ik dus echt pensionado.

Nu bestaat er een uitgebreide serie boeken met "voor Dummies" in de titel. 

Oorspronkelijk zijn ze verschenen in het Engels.

Voor deze pensionado was de zondag een rustdag. In totaal fietste ik vandaag slechts 14 kilometer. Dat is ongeveer net zoveel als de slotklim van de etappe in de Ronde van Spanje van vandaag.

Daarbij had ik geen hellingen van 23% te beklimmen zoals op de Angrilu. De bijnaam van deze berg luidt: "Het Beest van Asturias". En dat klopt!

Om 3 uur zat ik dus voor de buis om naar deze Koninginnenrit te kijken.

Ik heb me geen moment verveeld.

Maar ja, ik had dan ook de rode trui aan....

We kregen een spannende wedstrijd voorgeschoteld.

In een spannend man tegen man gevecht won Hugh Carthy de zwaarste etappe en nam Richard Carapaz de rode trui van Primoz Roglic over.

Daarnaast konden we vaak genieten van het prachtige landschap van de Picos de Europa.

Zo zagen we dit vanuit de helicopter geschoten beeld van een kleine kerk, waar we zelf over bergpaden naar toe gewandeld hadden.

Vanaf dit hoge punt had je een prachtig uitzicht op de Angrilu en het dal tussen ons en "Het Beest van Asturias".

Met Siebe en Ana als onze gids hebben we het prachtige Asturias goed leren kennen.

Na twee etappes door dit berglandschap trekt de Vuelta a España verder. 

Maar ook zonder Vuelta blijft Asturias het bezoeken waard!