Een stapje terug

Vanavond is er weer een persconferentie over de maatregelen, die het kabinet in petto heeft om het coronavirus terug te dringen. Vermoedelijk wordt er een stapje terug gezet doordat de verzwaringen van de lockdown van 2 weken worden geschrapt.

Wat betreft het schaatsen met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal deden we geen stapje terug. Met 14 schaatsers op de 200-meterbaan zaten we dik onder het maximum van 30 volwassenen. Afstand houden van elkaar was niet zo heel moeilijk. We reden de gebruikelijke piramide van 25 kilometer in blokken van 5, 10, 15, 20 en 25 rondjes en in dezelfde stappen weer terug.
 
Alleen op de snelheid werd niet ingeleverd. Een paar series gingen in 26 kilometer per uur en bij eentje tikten we zelfs de 27 in het uur aan. Maar iedereen kon het bijhouden. En met een gemiddelde leeftijd van 70 jaar is dat een compliment waard. De "Krasse knarren" doen niet op elk terrein een stapje terug.

Wie ook geen stapje terug doet is mijn vrouw. Gisterenavond maakten we een afspraak om vanmiddag bij Joep in Hillegom langs te gaan. We fietsten om half 2 naar de Bollenstreek met een stevige wind in de rug. Dat hield wel in, dat we na de koffie en thee met appeltaart ruim 20 kilometer terug moesten fietsen met windkracht 5 tegen.

Ondertussen had ik Bas, die niet langs zou komen, een appje gestuurd met de tekst: "Jammer dat je er niet was. Nu heb ik je appeltaart maar opgegeten."

Je moet weten, wat je moet doen om een vriendschap te onderhouden....

Voorwerp

Voor mijn pensionering heb ik van mijn kinderen een cursus "Creatief schrijven" cadeau gekregen.  Deze wordt online gegeven via Skype. Vanavond was de eerste cursusavond. Voor de introductieavond hadden we een opdracht meegekregen: schrijf een scene of een kort verhaal vanuit een voorwerp, dat je dierbaar is. Aan de lezers was het om te raden, welk voorwerp ik gekozen had. Het moest niet te makkelijk te raden zijn. Ik had al snel de eerste regels van een gedicht in mijn hoofd.

Voorwerp

Wat ben ik?  Die vraag is meteen al fout.
Wij komen enkel tot ons recht in meervoud.
De vorm kan flink verschillen, dat is waar,
maar toch passen wij wel goed bij elkaar.
We lijken recht, maar we zijn toch krom
en dat is met opzet gedaan, want daarom
kun je je er sierlijk mee gaan bewegen.
Waren we recht, dan viel dat echt tegen.
Nu bewegen we ons van hot naar her
en goed geoefend kom je heel erg ver.
Soms lijkt het of wij voor applaus zorgen,

in de avond, in de middag of in de morgen,
maar ga niet onverdroten met ons voort
als je voortdurend klapgeluiden hoort.
Bij goed gebruik hoor je ons vrijwel niet,

terwijl je van je sierlijke snelheid geniet. 

Bert Breed

Bij de cursisten zat iemand, die het meteen raadde: schaatsen.

Een scherpe geest wist, dat het om scherpe ijzers ging.

"Hé, dat is mijn schaatsmeester!"

In Amerika houden ze er heel andere gewoontes op na, maar ik ben tevreden als ik 's ochtends gewoon naast mijn eigen vrouw ontwaak.

Kennelijk heb ik het niet goed begrepen de afgelopen jaren en begint "Make America Great Again" simpelweg  met het formaat van de tweepersoonsbedden.

Daar hebben wij in Nederland geen last van. We zijn maar een kleine postzegel op de wereldbol en we mogen allang blij zijn, als deze postzegel niet kleiner gaat worden door de zeespiegelstijging als gevolg van klimaatopwarming.

En dat het warmer wordt, behoeft geen betoog. Voor de zoveelste keer dit jaar sneuvelde een warmterecord. Het is nu al 229 dagen op rij 10 graden of warmer. Onderstaande temperatuuranamolie over 31 dagen spreekt wat dat aangaat boekdelen.

Toch hoeft dit niet alles te zeggen over de kans op natuurijs. Het voorgaande record was met 228 dagen op rij in handen van 2011. In februari 2012 was er een fikse kouinval en konden kleine groepen de Elfstedentocht op eigen houtje schaatsen.

Na samen te hebben ontbeten, fietsten Ada en ik om half 11 naar de volkstuin.

Voor vanmiddag was veel regen voorspeld, hetgeen inderdaad uitkwam, dus als we iets wilden doen, dan moest het bij voorkeur voor het middaguur gebeuren, waardoor ik begon met kruiwagens mest van de mestvaalt bij de ingang naar onze tuin te brengen. Je bent een telg van Breed Transport of je bent het niet.

Ada hield zich bezig met de planten, ik met het sjouwen. Ieder zijn specialiteit. In totaal kruide ik een stuk of 20 wagens naar onze volkstuin om daar te kunnen fermenteren. Voor Ada ben ik altijd bereid om het vuile werk op te knappen.

De regen bleef gelukkig langer uit dan we gedacht hadden, dus we konden tot 1 uur doorwerken. Toen ik met een lege kruiwagen naar de mestvaalt wandelde, hoorde ik opeens: "Hé, dat is mijn schaatsmeester!"
Een van de kinderen, die ik schaatsles geef in de Leidse IJshal, was met zijn opa en oma meegekomen naar de volkstuin. Zijn oma bevestigde, dat hij altijd met veel plezier naar de schaatslessen gaat. En schaatsplezier, daar begint alles mee! Je kunt iemand technisch zeer goed leren schaatsen, maar als zat zonder plezier gebeurt, dan ben je die leerling een jaar later kwijt.

Bij deze jongen ben ik in ieder geval op de goede weg....

Waverhoek

We werden gewekt door regen op het dak. Dat was niet wat voorspeld was en met het oog op onze plannen voor vandaag niet zo fijn. We zouden namelijk net als 3 weken geleden Wizwijs-rekenboeken wegbrengen op de fiets. Dit keer niet naar Wilnis, maar naar Waverveen.

We verlieten de echtelijke sponde dan ook op tijd, daar ik eerst nog brood moest halen bij "De Helianth" voor zowel mijn schoonouders als voor ons. Vanaf de Herenstraat bracht ik het naar Ada's ouders, waarna ik naar huis reed. Met ruim 16 kilometer op de teller vertrokken we om 10 uur van huis.
Via het Morskwartier en Leiden-Noord fietsten we naar de Zijl, waar we de weg naar Oud-Ade namen. Bij de deelnemers aan de marathon van Leiden staat Oud-Ade hoog in het vaandel. Nergens op de 42.195 meter wacht je zo'n  warm onthaal als daar.

Vanaf huis tot Oud-Ade reden we in de regen. Daarna werd het droog en hebben we de hele dag geen druppel meer gevoeld.

Via de Koppoel reden we naar Nieuwe Wetering en vandaar via Oude Wetering naar Leimuiden, waar we de regenbroeken uittrokken en een boterham aten, voordat we langs de Drecht naar Bilderdam trapten. Het jaagpad, dat we wilden nemen, was echter afgesloten.

Via de Tolhuiskade bogen we af naar Nieuwveen, vanwaar we over de Oude Spoorbaan naar De Hoef reden.

Daar sloegen we linksaf en fietsten langs de Kromme Mijdrecht naar Amstelhoek. Wat een mooi stuk van de route met zijn pittoreske hoekjes. Het leek wel of we bleven zigzaggen.

Langs het fort bij Uithoorn reden we de kale polder in richting Waverveen. Daar vonden we al snel het adres, waar we de 4 tassen met Wizwijs konden bezorgen. Dat scheelde 26 kilo papier op de terugweg.
Daar we op de heenweg een picknicktafel hadden zien staan bij natuurgebied Waverhoek, streken we daar neer voor onze lunch.

We fietsten vanaf Waverhoek naar de Waver toe. Over de dijk langs deze meanderende rivier trapten we naar Nessersluis, waar we via een veerpont de Amstel overstaken.

Ada betaalde de veerman, waarna we aan de overzijde naar Uithoorn konden fietsen. We volgden een tijdje de Stedenroute en kwamen zo langs het Zijdelmeer tussen Uithoorn en De Kwakel. Noch Ada noch ik kende dit mooie meer.

Via Vrouwenakker reden we langs de Amstel naar Nieuwveen, waar we bij "De Sfeerstal"  koffie en warme chocolade konden halen.

Op een bank met verder niemand om ons heen aten we een aldaar gekochte koek en een paar boterhammen en dronken de warme dranken op, terwijl we genoten van de herfsttinten.
Langs de zuidzijde van de Langeraarse plassen en het Braassemermeer  fietsten we naar Woubrugge, vanwaar we via Ofwegen en de Ruigekade  naar Leiderdorp trapten. Via Zoeterwoude-Rijndijk en Leiden Zuid-West reden we op huis aan onder een schitterend avondrood.
Ada had vandaag 96 kilometer gereden, ik kwam tot een totaal van 112 kilometer. En dat op de warmste 14 november sinds het begin van de metingen.

Daarnaast sneuvelde er een voor schaatsers bedroevend record: niet eerder hebben we zo lang op matige vorst moeten wachten.

Willem-Alexander niet meegerekend natuurlijk....

De Schelft

Vandaag is in Noordwijkerhout sporthal "De Schelft" volledig uitgebrand.



Ook het theater ging verloren. Alleen het zwembad bleef gespaard.

Zelf kwam ik er de meeste jaren van deze eeuw, als ik een halve marathon of een 30 kilometer liep als voorbereiding op de marathon van Leiden. Meestal was dat eind april. Het inschrijven voor de Omloop van Noordwijkerhout was in "De Schelft", de start en de finish voor de hoofdingang van deze sporthal.

Voor alle sporters uit Noordwijkerhout en omgeving is het te hopen, dat er weer gauw een nieuwe sporthal wordt gebouwd.

Slalomoefeningen

Vanmorgen heb ik boodschappen gedaan bij "Odin " in Voorschoten. Als goed pensionado nam ik een flinke omweg. Op de plek, waar een maand geleden de Lammen Schans is opgegraven, draaide ik de Oostvlietweg op.

Bijzonder aan dit verhaal is, dat op precies die plek het huis van mijn trainingsmaten Frits en Wim van Huis heeft gestaan. Historische grond dus!

Op de terugweg reed ik over de ventweg langs de A44. Daarbij kon ik de vorderingen van de opritten naar de tunnel onder Voorschoten door zien.

Daar het aan het eind van de ochtend regende, utterden we thuis wat. Na de lunch vertrok Ada naar de volkstuin, terwijl ik naar de Leidse IJshal fietste om schaatsles te geven aan kinderen. Het eerste uur was voor de Buitenschoolse sport, het tweede uur voor de IJVL.
Bij beide groepen was de slalom een hoofdbestanddeel. Met een tiental pilonnen op het rechte eind moesten de kinderen slalommen, diep zitten en omhoog komen vlak voor een pilon en daarna weer inzakken, olifantenoren maken en halve olifantenoren.

Twee uur training geven lijkt lang, maar als je er genoeg vaart in houdt, dan vliegt de tijd. En juist die slalomoefeningen zorgen voor voldoende variatie.

Zeven

Het was vanmorgen in de Leidse IJshal bij de "Krasse knarren" drukker dan vorige week donderdag. Daar was ook niet veel voor nodig. Ik schaats op donderdagmorgen al bijna 2 decennia mee en een opkomst van maar 5 schaatsers moet je met een kaarsje zoeken.

Vandaag steeg het aantal met 40%. Zodoende reden we op de 200-meterbaan coronaproof rond met 7 man.

We begonnen wederom met 6 man, die ieder 10 rondjes voor hun rekening namen. Na 60 rondjes was het mijn beurt om 5 kilometer op kop te rijden. Op de binnenbaan reed een kwartet kunstschaatssters, die werden begeleid door de muziek van "Le Mystere des Voix Bulgares".

Wij dus ook.

Vanaf de 85e ronde gingen we aftellen. Van 10 met telkens een rondje minder naar 1 rondje. In totaal kwamen we zo op 140 rondjes uit oftewel 28 kilometer. Zo gek deden de 7 het niet.