Binnendruppelen

De term binnendruppelen was volledig van toepassing op de training van de "Krasse knarren" vanmorgen in de Leidse IJshal. We beleven vooral aan de kust een dag met langdurige regen.

Op zulke dagen kunnen we de boeren niet de schuld geven van een drinkwatertekort.

Nee, vandaag krijgt "Bots" gelijk met de zin "Er is genoeg voor iedereen" uit het lied "Zeven dagen lang".

Het was een Nederlandstalige cover van het Bretonse lied "Son ar Chistr", dat door Alan Stivell, de grondlegger van de Keltenrock, ook buiten Bretagne bekend geworden is.

Welnu, dat binnendruppelen kon vandaag zowel letterlijk als figuurlijk genomen worden. Zeker voor degenen, die net als ik op de fiets naar de Vondellaan waren gekomen. Binnen trok ik mijn regenbroek en zomerjas uit en hing deze te drogen.
We begonnen wat later, doordat meer "Krasse knarren" een laagje natte kleding uit moest hangen. Eén voor één stapten de 15 schaatsers het ijs op, terwijl op de binnenbaan een handvol kunstschaatssters hun rondjes draaiden.

Die van ons waren een stuk groter: 200 meter om precies te zijn. Wierd Wagenmakers opende traditioneel het bal met de eerste 5 rondjes van de piramide van 125 omlopen. Bij de serie van 10 vloog het tempo omhoog en kwam de 27 kilometer per uur tevoorschijn. Het peloton spatte uit elkaar en na 2 kilometer kwamen kleine plukjes binnendruppelen over de virtuele finishlijn.

De geest was uit de fles en dan krijg je hem er moeilijk weer in. Ik ga niet zeggen, dat het een chaos was, want het is lastig om mensen, die voor het eerst weer schaatsten en een kilometer of 20 in het uur reden te mengen met schaatsers, die 7 kilometer harder reden.
Zelf zat ik er met een gemiddelde van 23 kilometer precies tussenin. Maar ja, ik ben dan ook een echte middenmoter. De 5 kilometer reed ik dan ook constant op kop, alleen haalde een groot deel van het peloton mij een paar rondjes in, zodat ik maar een tweetal schaatsers achter met had. 

Maar hetgeen Bert Grotenhuis tijdens de naar hem genoemde Bokaal constateerde, deed ook nu weer opgeld. Ik citeer: "Ergens op de dag komt dat altijd op een wonderlijke manier samen achter de rug van oermens Bert Breed, die na zo’n rondje of 350 een safe heaven en oase van rust vormt voor de knallers. Om er daarna ook weer lustig vandoor te gaan."
Want ziedaar, de laatste kilometer reed iedereen weer achter me, waarna het bij de kortere afstanden weer het gebruikelijke beeld was van binnendruppelende schaatsers.
Dat was ook het beeld, toen ik thuiskwam bij mijn vrouw. Daar het halverwege de IJshal en huis begon te regenen, kwam ik thuis ook binnen druppelen....

Het glas heffen

De ochtend begon zoals iedere woensdag met een fietstocht naar de Boerenmarkt, waar ik wat brood haalde. Daarna trapte ik naar "De Helianth", waar ik zuivel en fruit kocht om vervolgens door te fietsen naar de bouwplaats van Zwembad & IJshal "De Vliet", die vandaag in het nieuws was.

Daar kon ik aanschouwen, hoe men het glas kon heffen.

Eén van de eerste hoge ramen werd omhoog geheven en op de juiste plaats vastgezet.

Na de fotoserie werd ik gebeld door iemand van Stevenshof Vitaal, waarmee ik een afspraak maakte voor een kennismakingsgesprek, waarna ik met een bloeddrukmeter, een horloge met stappenteller en hartslagmeter en een digitale weegschaal mee ga draaien in een langdurig gezondheidsonderzoek van het LUMC.

Ik reed door naar fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland, daar de batterij van mijn kilometerteller vervangen moest worden. De totaalstand na ruim 8,5 jaar is 85.410 kilometer na 330 kilometer gefietst te hebben in oktober.
Thuis hing ik de was op, waarna ik met Ada lunchte. 's Middags maakte ik een fietstocht naar de volkstuin, waar ik tot mijn verrassing 3 rode aardbeien vond.

Dat komt goed uit. Dan kan ik alvast wennen aan mijn aanstaande functie als proefpersoon....

Terugtellen

Thuis hebben we sinds augustus 2013 een zestal zonnepanelen op het dak liggen. Sindsdien hebben we 1,5 MegaWattuur geproduceerd. Met de oude elektriciteitsmeter zag je de teller teruglopen. Een fantastisch mooi gezicht.

Ik ging derhalve meteen overstag, toen Henk Distelvelt voor de training van de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal vroeg, of we vandaag in plaats van de piramide konden beginnen met 15 rondjes en dan met telkenmale een rondje minder konden terugtellen. Ik deed dat, zoals het een goed schaatser betaamt: met souplesse.  

Goede voorstellen moet je belonen, dus Henk mocht de eerste 15 rondjes op kop rijden. Zelf nam ik de 13 én de 12 rondjes op kop, waarbij ik geen actieve herinnering had aan de 2 rondjes rust, die ik tussen deze series in zou moeten nemen.

Het terugtellen ging prima. De gemiddelde snelheid lag op 24 kilometer per uur en bij een gemiddelde leeftijd van om en nabij de 70 mogen de "Krasse knarren" niet klagen.

Om half 11 zat de training erop en dronken we een kop koffie of thee in de kantine, waarna ik wat kleine boodschappen ging doen in de stad. Thuis at ik met Ada, waarna ik na een fietstocht langer op de volkstuin bleef dan gepland.

Na een koude start was het vanmiddag erg lekker weer.

Na de maximumtemperatuur begon Celsius ook met terugtellen....

Herfstvakantie

Het is nog 2 weken wachten, maar dan mogen we weer los: schaatslessen voor kinderen in de Herfstvakantie!

Het is inmiddels een langjarige traditie, die we ook in het laatste jaar op de Ton Menken IJsbaan weer oppakken.

Iedere ochtend kunnen kinderen in schoolvakanties schaatsles nemen in de Leidse IJshal.

We gaan er weer een feest van maken!

Lopen tegen kanker

Tijdens fietstochten de afgelopen weken stuitte je her en der in de omgeving op aankondigingsaffiches van Lopen tegen kanker.

Daar in mijn leven al aardig wat familieleden, vrienden en bekenden aan deze ziekte zijn overleden en ik diverse mensen ken, die met kanker in hun lijf rondlopen, stond voor mij één ding vast: meelopen!

Na het ontbijt met Ada fietste ik naar Warmond toe. Boven de weilanden bij de Stevenshof hingen de nevelflarden op deze frisse morgen. Op straat was het opvallend rustig. Wellicht dat velen keken naar de regen in Japan.

De vorige keer, dat ik meeliep met Lopen tegen kanker, was 3 jaar geleden. Inmiddels was er wel het één en ander veranderd. De locatie van inschrijving was veranderd. Vorige keer geschiedde dat in de sporthal. Mogelijk dat dit door de corona niet meer mag.
Voor de start praatte ik bij het omkleden buiten met John van Laar, die bij de 5 kilometer als zevende zou finishen. Hij ging inlopen, ik deed dat ook na startnummer 748 te hebben opgespeld. Ik wisselde het af met een serie rustige droogtrainingsoefeningen, waarbij je de meeste spieren goed oprekt.

Ook genoot ik van de prachtige omgeving van het voormalige Seminarie. 

In iets andere kledij liepen wij naar het startvak op de Bisschopslaan, waar de 5 kilometer om half 10 vertrok en de 10 kilometer 5 minuten later. 


Daar er geen route op de site stond, ging ik er vanuit, dat we gewoon de route via Sassenheim en Voorhout van de afgelopen jaren zouden lopen. Tot mijn verbazing liepen we linea recta naar het bos bij "Huys te Warmont".

Het was een slingerend parcours over vooral onverharde bospaden. Het is iets zwaarder, maar het loopt heerlijk ontspannen. Soms had je het gevoel, dat je door de verende ondergrond zweefde. 

Ik liep in een groepje van 6 man in een gelijkmatig tempo met dan de een op kop en dan de ander. We kwamen aan het eind van het bos bij een sloot, waar ik anderhalf jaar geleden nog gedurende een tweetal dagen op geschaatst heb.

In het bos moesten we ook over een smalle wiebelige houten brug lopen. Dit ontlokte mij de opmerking: "Het lijkt de brug naar De Krim wel!"

Een kilometer verderop moesten we over de houten ophaalbrug naar Koudenhoorn lopen.

Over dit eiland liepen we op deze zondagmorgen een rondje over voornamelijk zachte ondergrond. 

Bij het restaurant op Koudenhoorn was de enige drinkpost. Hier nam ik een beker water, waardoor ik de aansluiting met "mijn" groep kwijtraakte.

Zo liep ik met 100 meter achterstand op deze groep en met 100 meter voorsprong op de groep achter me. Ik "zwom".

Desondanks kon ik mijn tempo op het eiland goed vasthouden, evenals door de slingertocht door en om de woonwijk van Warmond heen.
In de laatste kilometer, inmiddels op het terrein van het Seminarie, zag ik de groep achter mij naderbij komen. Ik heb geen achtervolgingswaan, maar in de laatste meters voor de finish werd ik door een drietal toch nog ingehaald. 

Met 53.09 eindigde ik op de 112e plaats van de 229 gefinishte lopers op de 10 kilometer. Ik ben met recht een middenmoter!

Het was geen scherpe tijd, maar daar was het het parcours niet naar. Maar wat een prachtige loop was het! 

Het is jammer, dat dit de laatste keer is, dat Lopen tegen kanker in Warmond georganiseerd wordt. Maar wellicht kan dit parcours door een andere organisatie geadopteerd worden? Iets voor het Zorg & Zekerheid Circuit?

In het herfstzonnetje fietste ik rond half 12 bij een aangename temperatuur naar huis toe.

Herfst in de Horsten

Het was een goed gevulde zaterdag. Vanmorgen werd ik om kwart voor 8 wakker. Over een goede nachtrust heb ik dus niet te klagen. 
Na het ontbijt ging ik naar "De Helianth" om boodschappen voor mijn schoonouders en onszelf te halen. Na via een omweg over de Oostvlietweg de boodschappen weggebracht te hebben, trapte ik op deze mooie herfstdag naar huis toe.

Na thuis met Ada geluncht te hebben, fietste ik even na half 2 naar "De Horsten", waar ik samen met Hans Boers zou gaan wandelen.

Het was behoorlijk druk met wandelaars, die net als wij genoten van de herfsttinten en de dwarrelende bladeren.


Na deze aan de kust kletsnatte september waren de paddenstoelen als paddenstoelen uit de grond geschoten.

Ons was meteen duidelijk welke grote paddenstoel, rood met witte stippen, van kabouter Spillebeen was.

Tijdens onze wandeling over dit prachtige kroondomein, zagen we paddenstoelen in allerhande vormen en kleuren.

Als u de komende week tijd heeft, dan zou u ook kunnen gaan genieten van herfst in "De Horsten".

Gerben Karstens

Leiden heeft een sportheld verloren.

Op 80-jarige leeftijd is de Leidse notariszoon Gerben Karstens overleden. Hij was een begenadigd wielrenner én schaatser. In 1964 werd hij Olympisch kampioen op de 100 kilometer ploegentijdrit. Daarvoor had hij zich in de Nederlandse schaatskernploeg met wereldkampioen Henk van der Grift en Rudie Liebrechts gereden. In 1985 reed hij illegaal met een rugnummer uit de Tour de France de Elfstedentocht uit.
Hij koos voor het wielrennen en heeft een prachtige palmares bij elkaar gefietst: Olympisch goud, 6 etappes in de Tour de France, 14 in de Vuelta a España en eentje in de Giro d'Italia, alsmede de klassieker Parijs-Tours.

In 1974 reed hij 2 dagen in de gele trui.

Daarnaast was Karstens de clown van het peloton. Dan heb je bij mij heel veel streepjes voor!
Gerben, rust in vrede.