Klavertje 5

Vrijdagmiddag wandelde ik langs het park in de Stevenshof en daar viel mijn oog op een veldje met grote klavers. Ik zag daar zowaar een klavertje 4 bij staan. Toen ik mij bukte, zag ik pal ernaast een niet alledaags klavertje 5.

Een klavertje 4 heeft de naam geluk te brengen. Hoeveel meer geluk, moet een klavertje 5 dan wel niet schenken.

Vanochtend was dat nog niet zozeer het geval. De geplande Kaag- en Braassemtocht viel letterlijk in het water. De ene bui na de andere trok als een trein met diverse wagons over, zoals exact zo was aangegeven op buienradar. Het hardlopen en fietsen gaat in zulke gevallen door, door het skeeleren kun je dan een groot kruis zetten.
Wat dat aangaat brachten klavertje 4 en 5 nog geen geluk. Hoewel Ada daar heel anders over denkt. Zij was heel blij, dat ik diverse huishoudelijke klussen deed, zoals de wastafels en de w.c.'s schoonmaken, en dan ook nog in die volgorde....

Drassige duintraining

Daar ik niet zo veel schaatsers ken, die de marathon lopen, ben ik meestal de enige, die afstanden van 30 km ga trainen. Vandaag waren de rollen een keertje omgedraaid. Hans Boers is in training voor de marathon van Amsterdam en zou vandaag zijn eerste 30 km gaan lopen.
We hadden om 12 uur afgesproken bij station Voorschoten. Ik fietste er in de regen naar toe. Om half 12 onweerde het weer eens, maar om kwart voor 12 waren de donder en bliksem weggedreven.

Hans kwam naar station Voorschoten toe gelopen en had er dus al een km of 6 op zitten, toen we langs de Papelaan naar Den Deyl liepen. Door de winkelstraat van Wassenaar slalomden we door het winkelend publiek door, tot we bij Duinrell kwamen. Door het bos liepen we naar De Klip. Hier werd het eindelijk droog.
We sloegen bij het eerste bospad linksaf, richting Meijendel. Over de glooiende schelpenpaden liepen we opnieuw een kilometer in de regen. Voor mijn tepels was dit net even te veel gevraagd. Zij begonnen door het schuren van het natte wielershirt te bloeden. Een vrij bekende marathonkwaal.

De regen hield gelukkig vrij snel op en de rest van de loop liepen we onder een dicht wolkendek langs "Pannenkoekenhuis Meijendel" om over onverharde paden naar de zoveelste villawijk van Wassenaar te lopen.

Hier kreeg Hans het op zijn heupen. Het marathontempo werd verwisseld voor een hoger tempo van zeker 12 km per uur. Langs "Auberge de Kievit" vervolgden we de route langs lommerrijke lanen.
Bij de A44 namen we het tunneltje naar de Horstlaan en langs het bescheiden optrekje van onze sportieve kroonprins en zijn Argentijnse schoonheid was ik toch weer terug bij de fietstocht van eind juli en begin augustus: de Oranjeroute.
Bij de tunnel onder het spoor door sloeg Hans rechtsaf in de richting van zijn huis in Leidschendam, waar hij zijn eerste 30 km in ongeveer 3 uur zou voltooien. Dat deed hij hehoorlijk goed, zeker in vergelijking met mijn eerste 30-er.
Ik liep over de Velostrada naar station Voorschoten, waar ik in twee uur en een kwartier een halve marathon als training gelopen had. En vrijwel uitsluitend door mooie natuur. Dat kan gelukkig ook nog in dit deel van de Randstad.

Het Abspecken der blubberbuik

De Duitsers houden van veel eten en als je een biertje bestelt, is het ook een maatje groter dan bij ons. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat je bij onze oosterburen aardig wat mensen ziet, die flink aan de maat zijn. Dat is, in mentaal opzicht, meteen een flinke opsteker. Vergelijk je jezelf daar met mannen van je eigen leeftijd, dan voel je je direct een stuk slanker.
Maar de Duitsers hebben daar wat op gevonden. Eens in de zoveel tijd gaan ze "Abspecken" in een Kurort. Verreweg de meeste kuuroorden zijn te herkennen aan het woord Bad. We kwamen tijdens de Oranjeroute langs prachtige stadjes, die getooid zijn met dit voorvoegsel: o.a. Bad Ems en Bad Arolsen.

Vorig jaar fietsten we door Ost-Friesland naar Nieuweschans. In Duitsland stond dit aangegeven als Bad Nieuweschans.
Nu had ik als geheime doelstelling voor deze vakantie om af te vallen. Dat is gelukt, al is het niet in die mate gebeurd, die mij voor ogen stond. Na 1058 km fietsen door Duitsland was ik 1 pond kwijt. In Engeland helpen ze je veel sneller van een pond af....
Bij vertrek woog ik 68 kg, bij terugkeer 67,5. Gezien de hoeveelheid lichaamsbeweging, die ik heb gehad, is dat niet veel. Dat heeft er gedeeltelijk te maken, dat we vaker uit eten zijn geweest dan met andere fietsvakanties en de porties in Duitsland zijn toch echt een slagje groter dan bij ons. Daarnaast heb ik me voorbeeldig aan het Reinheitsgebot gehouden.

Nu weeg ik voor mijn lengte niet overdreven veel: voor iemand met een lengte van 1.73 zit ik met een gewicht van 67,5 kg niet eens zo veel boven de "ideale" BMI. Het probleem is, dat iedere kilo meer bij mij zich meteen rond mijn buik ophoopt.
Tijdens de fietstocht door de duinen bij Bergen begon Ada over mijn "blubberbuik".

Tja, sommige opmerkingen zijn erg raak. En dit was er zo eentje.
Ik had mij dus voorgenomen om deze zomer, net als 2 jaar geleden, van de blubberbuik af te komen. Maar helaas, het Abspecken is dus niet helemaal gelukt.
Misschien moet ik volgend jaar wat vaker naar een Kurort, beginnend met de naam Bad.

"Langzaam Breed rijden!"

Het komt een enkele keer voor, dat je een opdracht krijgt, die je helemaal op het lijf geschreven is. Gisterenavond was zo'n avond, dat ik een kolfje naar mijn hand kreeg aangereikt.
Daar de Schaats Instructie Cursus van start ging in het clubgebouw van de schaatsclub in Leiderdorp, was ik vroeger naar de skeelerbaan gegaan om nog wat extra rondjes te rijden, voor de training om half 8 begon. Ik kwam om 7 uur gelijk met Bert Staal aan. Het kwam goed uit om even te helpen sjouwen, zodat alles op tijd klaargezet kon worden voor de SIC.
Derhalve reed ik op de redelijk natte baan mijn eerste rondjes. Het avondzonnetje en de wind deden hun drogende werk en vanaf de rand van de baan zag je de skeelerbaan droog worden. Hoewel je niet echt weggleed met je wielen was het parool toch: voorzichtigheid troef.

Om half 8 begon de training onder leiding van Jaap de Gorter, die zijn programma terstond om moest zetten, daar de baan niet volledig droog was. Het werd zodoende geen snelheidstraining, maar eentje met technische oefeningen. De laatste oefening, die Jaap ons opdroeg, was 4 rondjes heel rustig rijden en het afzetbeen goed nastrekken. Hij vatte dit in drie woorden samen: "Langzaam Breed rijden!"
Dat doe ik trouwens mijn hele leven al....
Op het hoogtepunt moet je stoppen, dus na de 4 rondjes vertrok ik om 8 uur naar de cursusruimte in het clubgebouw, waar 9 cursisten zaten voor de SIC. Er waren 2 mailtjes met afmeldingen gekomen voor de eerste cursusavond, dus 11 beginnende trainers in totaal. Een goede score.

Onder de bezielende leiding van Gerard Driessen werden de natuurkundige principes van het schaatsen behandeld. Zeer interessante stof.
Een van de conclusies was, dat topschaatsers niet anders kunnen, dan breed schaatsen. Je moet immers diep zittend met kracht zijwaarts afzetten. En dan ga je automatisch breed rijden.
"Maar", zei Gerard: "Bij beginnende schaatsers zie je er ook mensen bij, die zeer breed rijden. Dat heeft niets te maken met een zijwaartse afzet, maar juist met het draaien van je bovenlichaam. Dan ga je langzaam Breed rijden!"

Rabobank Wensenfonds 2011

Gisteren kreeg ik dit mailtje:

Stem op de IJshal Leiden

Onlangs is de IJshal Leiden genomineerd voor de publieksjurering van het Rabobank Wensenfonds 2011.
We verzoeken iedereen, die de schaatssport een warm hart toedraagt en woonachtig is in Leiden, Leiderdorp of Oegstgeest, zijn stem uit te brengen op de IJshal Leiden om het schaatsen nog veiliger te maken.
Hiertoe is er een verzoek ingediend voor een AED apparaat, waarmee in geval van nood middels een elektronische schok het hart weer op gang kan worden gebracht.
Graag willen we ook kinderhelmen aanschaffen, deze worden gebruikt tijdens kinderpartijtjes en tijdens de schaatslessen die door vrijwilligers van de IJshal Leiden op maandag t/m vrijdag in de schoolvakanties worden verzorgd.
Stemmen is mogelijk t/m 31 augustus 2011 via www.schaatshalleiden.nl of www.rabobankwensenfonds.nl/nl/stemformulier.html

Bestuur Stichting IJshal Leiden

Bij deze wil ik dit graag onder jullie aandacht brengen!

"Shit!"

De droogtraining was gelukkig een stuk droger dan de weg er naar toe. De lucht zag er al dreigend uit, toen ik naar Jos Drabbels fietste, maar in een paar seconden tijd was mijn afritsbroek kletsnat. Gelukkig is het van een stof gemaakt, die snel droogt.
Ik weet het: "De meeste mensen douchen zich na het sporten...."
Bij Jos wachtten we de bui af, alvorens we naar "De Bult" fietsten.
Het was warm en droog, maar heiig op deze zomeravond. Met 11 personen, waarvan de meesten een leuk weekeinde hadden gehad tijdens het fietsweekeinde in Zuid-Limburg, met het hilarische "Los is los" als running gag, liepen we naar "Cronesteyn".
Hier begonnen we met de oefeningen op het touwladder. Het blijft lastig, deze coördinatieoefeningen. Doe je ze linksom goed, dan ga je met dezelfde passen rechtsom ineens fout. Wat dat aangaat is het net als met oefeningen op de toonladder: zolang het goed gaat, gaat het goed, maar maak je een klein foutje tijdens het loopje, dan kom je er niet meer in.

Daar het bruggetje te nat was voor de elastiekoefeningen van vorige week, tot groot verdriet van Robert Nozeman, kregen we als alternatief een piramide met touwtjespringen voorgeschoteld.
Tot slot was er een kwartier lopen rond het veld met tussendoor oefeningen, waarbij we niet in het natte gras hoefden te gaan liggen.
Terwijl de rest van de groep om kwart voor 9 de gebruikelijke weg naar de kantine van Swift namen, liepen Jos Drabbels, Robert Nozeman en ik nog een extra blokje om door Cronesteyn" op voorstel van Hans Boers, die de marathon van Amsterdam wil gaan lopen. En dan moet je natuurlijk "kilometers maken".
Het tempo werd in de schemering langs de Vliet flink opgeschroefd. Zo haalden we een jonge hardlopende vrouw in, die ineens een viertal heren van middelbare leeftijd voorbij zag stuiven. Ze zei slechts één woord: "Shit!"

Grebbelinie

De haan kraaide af en toe, dat het een lieve lust was. Desondanks deed het verduisteringsgordijn zijn zegenrijke werk. De slaap kwam elke keer weer terug. In deze contreien wordt de zondagsrust nog gerespecteerd en daar deed ik op dit tijdstip graag aan mee.
Om 9 uur hadden Ada en ik ons gedoucht en waren we in de benedenzaal, waar we konden ontbijten. De rest van het gezelschap druppelde binnen. Tijdens het ontbijt was er een onverwachtse onweersbui, waarbij de druppels losjes naar beneden kwamen.
Na het ontbijt reed ik naar Veenendaal-West, maar ik maakte een inschattingsfout. Ik volgde het fietspad door het bos pal langs het spoor in de veronderstelling, dat ik zo bij Veenendaal-West uit zou komen. Helaas, ik kwam bij het verder gelegen Veenendaal-De Klomp uit. Hier zag ik, dat het treinverkeer rond Driebergen nog steeds ontregeld was. Het was voor ons handiger om via Amersfoort te reizen. Bij terugkomst op de Hofstede was er koffie en thee met boterkoek.
Rond het middaguur gingen we wandelen over de Grebbedijk, in mei 1940 een heuse verdedigingslinie tegen de bombarderende Duitsers.
Ter hoogte van landgoed Lambalgen bij de brug naar Scherpenzeel verkozen we de wandeling door het mooie bos van Lambalgen. Een dochter van me wist het toegangshek open te krijgen, waarna we met een man of 16 onze wandeling konden vervolgen.
De helft van de club ging over de dijk linea recta door naar Hooybroeck, de andere helft liep het stuk, dat we gisteren al gelopen hadden.
's Middags was het een zoete inval. Iedereen at en dronk maar wat, zo het hem of haar uitkwam. Tussendoor werden de tassen ingepakt en de kamers ontruimd.
De stapel pannenkoeken verdween eerder, dan ze was verschenen. Dat gold niet voor Anton, Annemarie en Samuel, die nog naar Harderhaven zouden fietsen. Ike en Elisabet waren eerder op hun OV-fiets vertrokken dan bovengenoemd trio.
De lucht begon weer te betrekken, en toen Ada en ik ter hoogte van de op zondag gesloten kanoverhuurder fietsten, begon het te regenen. Gelukkig reden we langs het Valleikanaal onder grote bomen, die flink wat spetters tegenhielden.

Nu waren de Grebbelinie en de Hollandse waterlinie uiterst ingenieuze vindingen. Tegenwoordig is het niet meer nodig voor de verdediging van onze landsgrenzen, maar kunnen we het in tijden van invallende vorsten prima gebruiken. Zet de sluizen open, zorg voor een klein laagje water op de akkers en weilanden en je hebt een prachtige ijsbaan van de grote rivieren tot het Veluwemeer!



Na een toch wel mooie tocht langs de voormalige Grebbelinie reden we Amersfoort binnen, waar we met kunst- en vliegwerk de trein van half 7 hadden. In Hilversum stapten we over op de stoptrein, die ons door het Naardermeer naar Leiden bracht.
Met 42 km op de teller en ruim 174 km in 3 dagen waren we om half 9 terug van een gezellig Buijzenweekeinde.

Mijn trainingsgroep was dit weekeinde net als afgelopen jaren naar Zuid-Limburg afgereisd om daar de Mergellandroute te fietsen. Vermoedelijk hebben ze meer kilometers gemaakt dan ik, maar in ieder geval zwaardere.