Woensdagmiddag

In de bibliotheek was vroeger de woensdagmiddag altijd de drukste middag. De kinderen waren vrij van school en om half 2 werd er voorgelezen. Een van mijn favoriete boeken was "Orla de Kikkerslikker" van Ole Lund Kirkegaard.

Het kinderboek is net zo als die van Roald Dahl, maar veel onbekender. Ideaal om voor te lezen aan kinderen in de middenbouw van de basisschool!

Maar alle dingen veranderen. Alles komt en alles gaat.

Zo werd in de loop der jaren de woensdagmiddag in de bibliotheek veel rustiger. En voor mezelf nog veel rustiger, toen ik met pensioen ging. Toet ik een week of 3 geleden een noodoproep kreeg om te komen helpen om de kinderen van Oegstgeest te leren schaatsen.
Zodoende fietste ik vanmiddag naar de Leidse IJshal om van half 5 tot half 6 aan een tiental kinderen training te geven. 
Het thema was druk achterop, het langer doorglijden en het leren terugsturen. Het ene kind pikte het sneller op dan het andere, maar bij alle kinderen zag ik vooruitgang. De niveauverschillen in de groep waren soms behoorlijk groot. Dit loste ik op door de 4 snelsten nog een rondje extra te laten rijden.


Toen de kunstschaatskinderen de binnenbaan verlieten, konden we daar de laatste 5 minuten valoefeningen doen. Het ijs aan de voorzijde was spiegelglad, zodat je lang kon doorglijden.  Voor de kinderen was het een feestelijke afsluiting van de woensdagmiddag. En voor de trainer ook....

Tandartsbezoek

In dit coronajaar zijn een heleboel gebruikelijke zaken anders. Zo ook het traditionele tandartsbezoek. Normaal gesproken had ik de halfjaarlijkse controle in maart en september. Beide schoven 2 maanden op. Zodoende fietste ik vanmorgen naar Leiden-Noord voor het controlebezoek.

Het lastigste vond ik, dat in het kader van de coronamaatregelen het toilet in de tandartspraktijk was gesloten. Maar goed, het is zoals het is.
De controle verliep vrij vlotjes. Dat de tandarts mij een uitdagend gebit toedichtte, dat nam ik voor lief. Dat vind ik mijn hele leven al. Wat dat aangaat zijn we het roerend met elkaar eens.

De controle leverde wel op, dat ik in december weer terug mag komen. Er zat een gaatje onder een kroon. En dat past wel in 2020. Het Latijnse woord voor kroon is corona....

"Heb je wel goed geknipt?"

We zaten vanmorgen met onze kleinzoon aan het ontbijt. Opa Bert was in sportkleding gehuld, want hij ging na het eten naar de Leidse IJshal om met de "Krasse knarren" te gaan schaatsen. Onderweg was de grote vraag, hoe hoog de opkomst zou zijn. Zouden we wel boven de 5 van donderdag uit komen?

Dat viel reuze mee. Uiteindelijk reden we met een elftal "Krasse knarren", terwijl er nog 2 losse schaatsers hun rondjes maakten. We reden weer de gebruikelijke piramide met tijdens dat blok slecht 1 kopman om zo min mogelijk wisselingen te krijgen. Iedereen kon zo voldoende afstand van elkaar bewaren. Verder werd de maximumsnelheid van 25 kilometer per uur goed in acht genomen.

Uiteraard nam ik de 25 rondjes voor mijn rekening. Henk Distelvelt twijfelde, of ik niet teveel rondjes had gereden en deed dat, wijzend op de rondenteller met de vraag: "Heb je wel goed geknipt?" 
Ik wees direct naar Edwin Minnee, die 3 meter verderop stond en antwoordde: "Hij kan veel beter knippen!"

Verder verliep de training net als het ijs: gladjes.
Na de presentielijst van de "Krasse knarren" bij de kassa ingeleverd te hebben, fietste ik naar huis om me te douchen, waarna ik naar het huis van mijn schoonouders reed.
 
Mijn vrouw, haar vader en Faas waren een stuk gaan wandelen. Ik wist, waar ze naar toe waren en liep hen op deze novemberdag, die net zo warm was als gisteren, achterna. Toen ik hen trof, wandelde ik uiteraard met hen mee. Onderweg kwamen we aardig wat paddenstoelen tegen.

Om half 2 fietsten we weer naar huis toe. Op de Velostrada zagen we een drietal fotografen met telelenzen. Als je dat ziet, dan weet je, dat er iets bijzonders te te zien is. In dit geval bleek het een slechtvalk te zijn die hoog in een hoogspanningsmast zat.

(Foto Arie Ouwerkerk)
Voor de vogels in de buurt is dit reuze spannend. Er waren er dan ook niet veel te zien....

Ploegleider van het jaar

Tegen je verlies kunnen is een kunst, die niet iedereen beheerst. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Nu denkt u meteen, dat ik dat ga doen. Dat zou ik ook, ware het niet, dat in wel eens een jeugdzonde heb begaan.

Als kind kon ik er absoluut niet tegen en "Mens erger je niet!" werd bij mij wel eens "Mens erger je!" Indien degenen, die mijn briljante spel, dat uitmondde in het bijna binnen zijn met mijn vierde pion, hun jaloezie toonden, door deze pion af te gooien, dan kon het wel eens gebeuren, dat het speelbord werd afgegooid. Als je iets doet, dan moet je het goed doen.

Deze feiten liggen ruim een halve eeuw achter ons, dus deze overtreding van de wet op de Kansspelen is verjaard. 

Dit laat onverlet, dat de aard van het beestje is, dat er vol vuur gespeeld wordt. Ik speel om te winnen, maar het aantal verliespartijen is inmiddels stukken hoger dan de gewonnen spelen. Kortom, net zoals in het echte leven.

Het lastigst zijn de spelen, waarbij de spelregels telkens veranderen. Denk je net, dat je het doorhebt, is het weer een tikkeltje anders....

Dat geldt ook voor de grote rondes bij het wielrennen. Er staan 176 wielrenners aan de start en er kan er maar eentje winnen.

Gisteren eindigde de Vuelta a España in Madrid, waarmee er een einde kwam aan drie grote rondes in 10 weken tijd. Nu beleef je deze etappewedstrijden intensiever, als je meedoet met spelletjes als Ploegleider. 
Als pensionado had ik meer tijd om me in de renners te verdiepen., dus ik dichtte mezelf goede kansen toe. In de Vuelta eindigde ik met 1573 punten als 1927e, toch wel teleurstellend te noemen. In de totaalstand van Tour de France, Giro d'Italia en Vuelta a España vond ik mezelf terug op de 452e plaats met 4940 punten. Ik ben dus aardig afgezakt, daar ik 210 heb gestaan.
Nu kan ik de fout zoeken bij mezelf, doordat ik in alledrie de etappewedstrijden foute wissels heb toegepast en met Tom Dumoulin in de Vuelta een miskoop had, maar ik kan natuurlijk ook de fout zoeken bij anderen. Ik ging derhalve te rade bij een heel stabiel genie.

Dat ik niet op de eerste plaats geëindigd ben, ligt niet aan eigen falen, maar door grootschalige fraude van de deelnemers, die boven mij staan in de eindrangschikking. Ik stap binnenkort naar de rechter, want waar mijn renners allemaal brandschoon zijn, daar is er door de anderen grootschalig gefraudeerd bij de dopingcontroles!

Wie mijn rechtszaken wil sponsoren, kan zich aanmelden via een speciale fraudelijn.

Tuinfeest in coronatijd

De mooiste dag van mijn leven was 37 jaar geleden. Op die dag werd mijn oudste dochter geboren. Teer jong leven in je armen is iets heel bijzonders, dat niet goed in woorden is te vangen. Ook het weer was op de dag, waarop ik vader werd, fantastisch mooi. Na lichte nachtvorst werd het 's middags heerlijk warm weer.

Die bijzondere dag werd er een datumrecord gevestigd, dat tot de dag van vandaag heeft standgehouden. Vanmiddag werd het record van 16,5 graden Celsius verbroken. Het staat nu op 16,7 graden.

Het is de twaalfde keer dit jaar, dat er een datumrecord is verbroken. Allemaal waren het in deze tijd van klimaatopwarming warmterecords.

Een gewoon verjaardagsfeest zit er in deze coronatijd niet in. Maar wij hadden iets bedacht, dat we deze dag toch een bijzonder tintje konden geven. Samen lunchen op de volkstuin.
Ada en ik fietsten om half 11 naar de tuin toe, waar we op het terras een opstelling maakten, waarop we met gemak de anderhalve meter afstand konden bewaren.

Ik gaf de planten in het nieuwe aardbeienbed water, zodat zij beter konden gaan wortelen.

Rond het middaguur kwam onze kleinzoon met zijn moeder. Gekoesterd door de herfstzon aten we pompoensoep met broodjes. Met zijn vieren hadden we een tuinfeest in coronatijd.

Een kleine 2 uur later vertrok onze dochter naar haar huis en namen wij onze kleinzoon mee, die een nachtje kwam logeren. Ondertussen hadden we wat paddenstoelen in een holle biels ontdekt.

Het was een klein tuinfeestje, waarbij deze kleine paddenstoelen wonderwel pasten.

Rijp en groen

We zaten na samen ontbeten te hebben om 9 uur op de fiets naar Rotterdam. De temperatuur lag een paar graden boven het vriespunt, maar doordat het vrijwel windstil was, was het aangenaam fietsweer.

In onze wijk zag je nog dauw op het gras, maar bij de Velostrada zag je ook rijp op het gras. Dat werd bij de Vogelplas nog meer. Dat zien we op deze plek heel graag.

Via Stompwijk reden we door het Groene Hart, dat inmiddels aardig aan het verstenen is. Via Berkel-Rodenrijs fietsten we door een in het algemeen aardig tot mooie route langs Zestienhoven naar Rotterdam, waar we voor het eerst sinds begin maart onze oudste dochter bezochten. Na een rit door rijp en groen was het aardig opgewarmd. We konden probleemloos in de tuin zitten.

Onze kleinzoon was blij verrast, dat opa en oma weer een keer op bezoek kwamen. Er was heerlijke appeltaart. Dat ging er na 35 kilometer fietsen wel in. 
Na anderhalf uur bijgekletst te hebben, kregen we een kop erwtensoep, waarna we afscheid namen. Faas fietste op zijn loopfietsje op de stoep en haalde met zijn korte beentjes 9 kilometer per uur. Via een iets andere route slingerden we door het Groene Hart op deze zonnige zondag weer terug naar de Sleutelstad.

We waren bepaald niet de enigen, die op weg waren. Kortom, het was gewoon druk op de fietspaden. Maar bewegen in de buitenlucht is gewoon een uitstekend middel om de eigen weerstand te verhogen. Het beste middel, dat er is om corona te bestrijden!
Via Oude Leede, Delfgauw, het Delftse Hout kwamen we in Nootdorp, waar we op het Jan Janssenpad stuitten, vernoemd naar de eerste Nederlandse Tourwinnaar. En Vueltawinnaar, dat wordt nog wel eens vergeten.

Zo hard gingen wij niet, ook al schoten we lekker op met een zacht zuchtje in de rug.

Aan de oost- en noordzijde passeerden we de Vogelplas. Om half 4 waren we weer thuis na 70 kilometer fietsen. We waren op tijd voor de slotrit in de Vuelta a España. 

De Sloveen Primoz Roglic won niet alleen het algemeen klassement, maar ook het puntenklassement. Voor hem was het vandaag niet zozeer rijp en groen maar rood en groen....

"Blijf maar rustig staan, heren!"

Het was in alle opzichten een prachtige dag. Na een koude start werd het naarmate de dag vorderde met het uur wat warmer.

Om kwart voor 10 fietste ik naar de straat, die oorspronkelijk de Breedestraat genoemd werd.

Daar haalde ik wat medicijnen op. Sinds er een te hoge bloeddruk bij me was vastgesteld, ben ik een vaste klant bij de Centraal Apotheek. Medicijnen, die goed werken, want mijn bloeddruk is nu te laag.
Daarna fietste ik door naar "De Helianth". In de Diefsteeg kwam ik Pim Breebaart tegen. Met mijn eerste trainer bij de IJVL praatte ik een stief kwartiertje voordat we onze weg vervolgden.
Thuis gekomen ruimde ik de boodschappen op, maakte brood voor de lunch klaar en fietste via mijn schoonouders, waar ik hun brood bracht, naar de volkstuin. Daar at ik mijn brood met Ada.
Tijdens het eten zagen we buien in en uit de bloemen van de Oostindische kers vliegen, terwijl we vogels zagen vliegen en hoorden zingen.

Met een gevulde maag fietste ik naar station Voorschoten, waar ik met Hans Boers had afgesproken. Samen liepen we een rondje om "De Horsten", waar het gezien het aantal geparkeerde auto's en gestalde fietsen behoorlijk druk moest zijn. Maar het was voor november uitzonderlijk lekker weer.
Het was bijna windstil en de loop via de Papelaan naar de Landgoederenroute was al mooi, maar het gefilterde zonlicht door het kleurenpalet in het bladerdek maakte deze herfstdag nog mooier.
In de Landgoederenroute maakten we een klein ommetje over onverharde bospaden. Op een stil plekje zochten we een boom op. Plaspillen werken bijzonder goed.
Plots hoorden we een vrouwenstem: "Blijf maar rustig staan, heren!"

De wijsheid om niet te bewegen als je geschoren wordt, deed nu ook opgeld. Als je staat te plassen is het ook niet slim om te gaan lopen.
Lachend liepen we daarna verder door de prachtige bossen. We kwamen hier veel wandelaar tegen, maar het kostte nergens moeite om de anderhalve meter afstand te bewaren. 
Op de Horstlaan was het druk met fietsers en wielrenners. Iedereen genoot van het prachtige herfstweer in een mooi landschap. Datzelfde beeld hadden we op de Velostrada.

Na 13 kilometer hardlopen fietste ik naar huis, waar ik me douchte en daarna naar de spannende ontknoping van de Vuelta a España keek, waar Primoz Roglic op de laatste klim de aanval van Richard Carapaz op de rode trui af wist te slaan.

Nadat ik het slot van de etappe had gekeken, startte ik de computer.

De site van de NOS meldde, dat Joe Biden de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten had gewonnen.

Zoals gezegd, het was een prachtige herfstdag. Een dag om stil bij te blijven staan...