Mathieu van der Poel

In sport draait het om timing. Dat bleek maar weer eens in dit zeer natte weekeinde. 
Gisterenavond was er al veel gevallen, vannacht kwam er nog eens een flinke lading overheen.

Vanmiddag waren Ada en ik naar de volkstuin gefietst, waar het een komen en gaan van buien was.

Augustus is nu al een kletsnatte maand.

Op de droge momenten bracht ik met een kruiwagen 12 tegels naar de tuin van een medetuinier.

Deze waren vrij gekomen nadat mijn vrouw een kunstwerk neergelegd had. Piet Mondriaan tevreden over zou zijn geweest.

Op de terugweg maakte ik nog een paar foto's van paddenstoelen, die als paddenstoelen uit de grond geschoten waren.

Nu we het over omhoog schieten hebben: toen ik thuis de televisie aanzette voor de finale van het Wereldkampioenschap wielrennen in Glasgow, was het eerste beeld dat ik zag de beslissende demarrage van Mathieu van der Poel, waarbij hij de toppers Wout van Aert, Tadej Pogacar en Mads Pedersen gewoon uit het wiel reed op een korte steile klim. In de sport draait het om de timing.

Met een halve minuut voorsprong ging hij in een bocht op het gladde asfalt onderuit, maar dat kon de Brabander niet deren. Met schaafwonden en een gehavende wielerschoen bouwde hij de marge op het supertrio achter hem uit tot anderhalve minuut.

En zo heeft Nederland 38 jaar na de toen 38-jarige Joop Zoetemelk weer een Wereldkampioen op de weg.

Het was een prachtige "Bicycle Race".

Met een terechte Champion of the World".

Vaarwel bij Varel

Om 6 uur werd ik wakker na een goede nachtrust. Het was droog, maar de tenten nog niet. Om half 7 waren we aangekleed en ruimden we alles in de tent op. 

De tent lieten we drogen, terwijl we ontbeten. Er was niet zoveel brood, dus op 2 boterhammen en een bord pap zouden we de ochtend door moeten komen.

We namen alvast afscheid van "De Luchtfietsers", al zouden we met een deel van hen nog meefietsen tot Varel. Met Eva en Mari had ik een slotinterview, voordat we om 9 uur op de fiets stapten met de koffiegroep. Via Cäciliengroden en Dangast trapten we langs de Jadenbusen naar Varel. 

Daar was het vaarwel bij Varel!

Toch een gek gevoel om weer met zijn tweeën te fietsen. Je raakt toch een beetje verknocht aan mensen, die je anderhalve week geleden nog niet kende. Fietsen voor een ideaal verbroedert.

In Varel kochten we brood, filterkoffie en warme chocolademelk met 2 heerlijke koeken bij een bakkerij, waarna we de straat overstaken om bij een Nettomarkt wat fruit, mueslikoekjes en chocolade te kopen. Hier kwamen we de bezemploeg van de Luchtfietsers onverwachts tegen.

Door de mooie oude bossen bij Borgstede en  Seghorn pedaleerden we naar Altjührden, waar we op een bankje lunchten.

Bij Conneforde hadden we een verkeerde afslag, waarna het even zoeken was naar de rustige route naar Westerstede, maar Ada wist met goed kaartlezen ons weer op de route te loodsen.

We reden via bospaden naar het centrum van Westerstede, waar we in een Bäckerei een cappuccino en een Oraniensaft namen. Op weg naar Apen kwamen we in een korte bui met grote druppels.

De route was hier goed bewegwijzerd. In Apen zelf klopte de afslag, die we namen, niet helemaal. Echt fout zaten we niet, maar we hadden een wat langere weg. Ammerland is hier erg mooi. Het heeft veel weg van de Achterhoek met zijn coulisselandschap.

In Augustfehn deed Ada inkopen bij de Lidl. Met het avondeten reden we naar Detern, waar we een plaatsje zochten op de camping bij de Jümmesee. De receptie was gesloten, op beide telefoonnummers kregen we niemand aan de lijn.

Dat werd dus gratis kamperen, want morgen is er pas om 12 uur iemand aanwezig na deze Ruhetag, en dan zijn wij allang weg.
Na 86 kilometer fietsen aten we kikkererwten  en yoghurt toe. De mobieltjes konden we bij de buren opladen. We genoten aan de oever van de Jümmesee op deze rustige zomeravond van de prachtige in het water weerspiegelde zonsondergang.

Ruhetag am Banter See

De Ruhetag begon allesbehalve rustig. Om half 3 werd ik gewekt door een dreunende bas. Een paar kilometer verderop was er een feestje. Het geluid van de bas droeg ver over de Banter See. Om 3 uur hield de muziek op, waarna de kieviten overvlogen. 

Daarna werd het rustig, waarna ik droomde over de Hoofdbibliotheek in Katwijk, die langzamerhand was veranderd in een bouwval.
Om half 7 stapten we uit ons bed en zorgden ervoor, dat ik om half 9 klaar was voor een interview met Menno Bentveld bij "Vroege Vogels".

Met een half ontbijt achter de kiezen ging ik met Joeri en Paul naar de rustige plek aan de Banter See, waar we hoorden, dat het interview was uitgesteld tot 10 voor 9.
Tijdens de korte pauze kon ik mijn ontbijt beëindigen voordat ik als veteraan uit 1978 mijn ervaringen kon delen. 

Zowel het gesprek van debutant Joeri als dat van mij verliep goed. De interviews zijn te beluisteren door HIER TE KLIKKEN. Het begint op 1 uur 50 en 20 seconden.

Met Rinke en Joeri ging ik daarna wadlopen. Ik zakte tot mijn knieën in de blubber. Joeri en Rinke doken zonder blikken of blozen in de modder en gleden over het glibberige oppervlak.
In het wad komen is makkelijker dan eruit. De zompige klei zoog je min of meer vast.

Maar ik had wel een goede basis. Op de lagere school zat ik 2 jaar in de klas bij meester Modderman!

Even later poseerde Laura als zeemeermin in de blubber en nam ook René een modderbad.

Na afloop gingen we zwemmen in de Banter See.

Rond een uur of 11 vertrokken we met een groepje naar het Süd-Strand van Wilhelmshafen, waar een marktkraam was van Bund, een lokale milieuorganisatie. In de bloedhitte was niet druk bij de stand, dus wij hoefden niet bij te springen.

Ada en ik konden met Sandra een terrasje pikken. Met een cappuccino, een bitter lemon en een Alkohol Frei bier konden we bijpraten. Het bier was Jever, de plaats waar we gisteren geluncht hadden.

Na met Dorrie een ijsje te hebben gehaald, fietsten we met een zestal Luchtfietsers terug naar de camping via het slingerende fietspad door het bos. Met de 10 kilometer van vandaag was de totaalstand 621 kilometer.
Daar trokken we in het inmiddels broeierige weer onze zwemkleding aan. We doken in de Banter See, waar we na twee baantjes heerlijk afgekoeld waren.
De rest van de middag schreef ik in de keuken het dagboek bij, af en toe onderbroken door gesprekken met mensen, die in de keuken moesten zijn.

Onder een dikker wordend wolkendek aten we een pittige tomatensoep en een aardappelsalade, waarna de onweersbui met rasse schreden dichterbij kwam. Rond half 9 barstte de bui los.
Iedereen zat droog in de keuken en onder het afdakje. Aan het einde deden we nog een kennismakingsspel voor de nieuwkomers, die degenen vervingen, die maar een week meefietsten.

Om 10 uur werd het droog en zochten we de tenten op.

Volkstuinloop

Na een vijfdaagse werkweek in IJshal De Vliet had ik vandaag een snipperdag. Je moet immers andere vrijwilligers ook de kans geven om een steentje bij te dragen.

Vanmorgen fietste ik naar "De Helianth", waar ik de boodschappen haalde voor mijn schoonouders en onszelf.

Ik maakte een lunchpakket klaar voor mijn vrouw, die de hele dag op de volkstuin door zou brengen om aldaar een Mondriaan van steen neer te leggen, en bracht dat naar haar. Dat deed ik op weg naar haar ouders.

Weer thuis deed ik mijn sportschoenen aan op deze voor begin augustus koude dag en ging voor de tweede keer vandaag naar de volkstuin.

Dit keer hardlopend. Dit met het oog op de langdurige regen, die eraan zat te komen. 

Dat had ik goed gezien. Op de terugweg kreeg ik te maken met de eerste regendruppels.
De loop van 10 kilometer sloot ik af met een extra lus over dit kamillepad.

De wasmand

Af en toe bezoek ik de site van DIOS in Nieuw-Vennep, waar ik in mijn jeugdjaren heb gevoetbald. Daar trof ik onlangs een  ingezonden brief van Jan Schrama onder de kop "Degradatie naar weer degradatie? - Opgeruimd staat netjes".
Hij vergelijkt daarmee Paris Saint-Germain, dat topvoetballers bij de vleet kan kopen, maar nooit een echt team wil worden, met de eenheid, die Jumbo-Visma in de Tour de France uitstraalde.

Het succes is volgens Merijn Zeeman gebaseerd op het boek "LEGACY" van The All Blacks.

In het Nederlands heet dit boek  van James Kerr "Onverslaanbaar".

Eén van de lessen is: Laat de kleedkamer schoon achter. De kern is, dat de oudere spelers de normen en waarden doorgeven aan de jongere generatie. Zo gaan we met elkaar om: "Als je je shirt uittrekt, gooi je het niet omgekeerd in de was. Als je allemaal je shirtjes niet netjes aan degene geeft, die je was doet, geef je aan, dat je het niet belangrijk vind, wat hij doet. Terwijl het voor iedereen een kleine moeite is om je shirt op een normale manier in de was te doen."

"De degradatie van DIOS 1 klopt ook met de filosofie van The All Blacks. Ik was iedere maandagochtend in de kantine, als iemand bezig was met de was van de DIOS-selectie. Iedere week hoorde ik de klacht, dat de meeste kleding binnenste buiten zat en eerst goed moest worden gedaan, voordat het in de wasmachine kon. De spelers van de DIOS-selectie gaven daarmee aan, dat zij zichzelf veel beter achten, dan degene die hun spullen wast."

"Het begin van geen eenheid. Succes is geen samenraapsel van individuele mensen, maar een blok, dat een zo groot mogelijke eenheid vormt. Dan word je een Jumbo-Visma, waarin de sterrijder Wout van Aert zich wegcijfert en dat als een automatisme opbrengt en daardoor nooit de eenheid in de ploeg in de weg zit."

Hoewel schaatsen een individuele sport is, zag je de afgelopen weken toch de eenheid bij het klussen in IJshal De Vliet.

Iedereen deed zonder morren, wat er van hem of haar gevraagd werd.

Het aantal vrijwilligers varieerde enorm per dag, maar niemand voelde zich te groot voor de klus, die gedaan moest worden.

Het resultaat is, dat we ver voorliggen op het schema. De les van de wasmand is door de schaatsers goed begrepen!

Maar ja, je hebt er altijd wel iemand, die de kantjes er vanaf loopt. Sterker nog, ééntje die er bij ging zitten! Dat moet hij niet te vaak doen, want voor je het weet beschouwt men hem dan als een kantklosser.

Floor Maitimo

Gisterenavond kreeg ik van één van de "Krasse knarren" dit droevige appje: "Floor Maitimo is vandaag, vroeg in de middag overleden. Hij had weer longontsteking en wilde geen behandeling meer....."

Jarenlang schaatste deze sympathieke Katwijker op het uur van de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal. Hij vond, dat hij niet snel genoeg reed om met ons mee te rijden, maar we vonden met elkaar een redelijk alternatief. Bij de lange series begon hij als startrijder en reed hij de eerste 5 rondjes op kop.
Voor ik bij de "Krasse knarren" ging schaatsen, kende ik Floor Maitimo al een jaar of 15. Hij was vaste klant in de bibliotheek van Katwijk aan den Rijn.
Naast schaatser was Floor een fervent sloeproeier. Dusdanig, dat hij in oktober 2020 de sloep "Mighty Mo" mocht dopen.

In 2009 verscheen het boekwerk "Sloeproeien - techniek" van zijn hand.

De laatste keer, dat ik met Floor geschaatst heb was op vrijdag 13 maart 2020. Het was het begin van de coronatijd en op last van de regering moesten de kunstijsbanen in Nederland met onmiddellijke ingang diezelfde dag de poorten sluiten. Ik heb toen nog een uur gezellig kletsend met Floor geschaatst, nooit wetend, dat het de laatste keer zou zijn.
Deze "Krasse knar" kreeg last van hartritmestoornissen en zou de ijzers nooit meer onderbinden in de Leidse IJshal. 

Aan het schaatsseizoen 2019-2020 kwam toen een abrupt einde, gisteren kwam er een abrupt einde aan het leven van Floor Maitimo.

Vaarwel, Floor, je schip is met onbekende bestemming de haven uit gevaren....