Bouwvergunning

Vandaag stond er op de site van het Leidsch Dagblad een hoopvol bericht over Zwembad en IJshal "De Vliet", ook al kan de kop van het artikel je op het verkeerde been zetten: "Een bouwer is er nog niet voor Leidse IJshal annex zwembad is er nog niet, maar de bouwvergunning ligt al wel voor hem klaar."

Na het lezen van het artikel ben ik een stuk optimistischer. Het feit, dat er een bouwvergunning kant en klaar voor een eventuele aannemer of aannemerscombinatie klaarligt, is voor mij veelbetekenend. Er moet dus belangstelling zijn uit de bouwwereld.
Daarvoor wil ik teruggaan naar augustus, toen de gemeente Leiden een nieuwe website lanceerde rondom de bouw van de nieuwe sportcomplexen.

Wie naar www.buitengewoonbinnensporten.nl gaat, kan daarin het tijdpad zien, een woord, dat rechtstreeks uit de boeken Olivier B. Bommel zou kunnen komen.

Bij de aanbestedingsinformatie kun je lezen, dat de inschrijving in december 2020 plaats gaat vinden en de voorlopige gunning in januari 2021. Op dit moment kan er dus nog geen bouwer zijn!
Het feit, dat wethouder Paul Dirkse er nu vaart mee maakt, zodat wij eind 2022 in de nieuwe IJshal "De Vliet" kunnen schaatsen, betekent volgens mij, dat er concrete belangstelling uit de bouwwereld moet zijn. In de week, waarin de Elfstedentocht van 2021 op voorhand al is afgelast, is dit voor de schaatsers uit de Leidse regio goed nieuws.
Ik kan me gaan voorbereiden op de 1000 rondjes van Leiden in IJshal "De Vliet". En die is aan de Voorschoterweg 50 kilometer langer dan aan de Vondellaan.

Dit gaat mijn benen en mijn rug behoorlijk wat pijn bezorgen, maar ik kijk er al reikhalzend naar uit.

Wat mij betreft kan de nieuwbouw niet snel genoeg beginnen. We hebben er al lang genoeg op gewacht.

Ieder diertje zijn pleziertje

Vanmiddag had ik weer een dubbele beurt bij de schaatslessen in de Leidse IJshal. Eerst gaf ik schaatsles voor de Buitenschoolse sport, daarna voor de IJVL. Het thema was net als woensdag "Dieren".

De grote lijnen van de schaatslessen lagen vast, maar als trainer moet je altijd ruimte inbouwen om hiervan af te wijken. Je moet je immers ook aan de groep aanpassen. Dus een schema op papier wijkt in werkelijkheid meestal af van de praktijk. Zo had dezelfde schaatsles drie verschillende uitvoeringen.

Bij de Buitenschoolse sport had ik een groep van bijna 20 kinderen, bij de IJVL waren het er 5. Dat maakt al heel wat uit. Bij de eerste groep waren de niveauverschillen groot, bij de tweede was dat veel minder het geval.

Alle kinderen hebben recht op een leuke schaatsles, dus dat betekent, dat je probeert zoveel mogelijk maatwerk te leveren. Bij een kleine groep is dat een stuk eenvoudiger dan bij een grote.
Maar om bij het thema te blijven, mijn uitgangspunt was glashelder: ieder diertje zijn pleziertje.

Godfried Bomans

Een onbekend meesterwerk van Harry Mulisch is “De grens” uit de bundel “Oude lucht”. In dit hilarische verhaal, dat geschreven is in de vorm van een brief aan Hare Majesteit, maakt hij de bureaucratie volkomen belachelijk. Een auto verongelukt op de grens van twee gemeenten, dat ook nog eens de grens van twee provincies blijkt te vormen. De schrijver overleeft het ongeluk, maar de ambulances helpen de partner in de auto niet. Het slachtoffer overlijdt uiteraard, hetgeen tot veel bureaucratische rompslomp leidt.

In de tijd, dat het boek uitkwam, zat ik op de Bibliotheek Academie in Amsterdam en kreeg ik Nederlandse literatuur van Kees Fens, een van de beste recensenten ooit. Hij opende mij de ogen: “Harry Mulisch is in zijn werk sterk geïnspireerd door Godfried Bomans.” Niet verbazingwekkend, beide schrijvers kwamen immers uit Haarlem. Mulisch hoefde geen andere boeken meer te lezen bij het schrijven. Hij kende zijn inspiratiebron immers al door en door. Mijn eerste kennismaking met het literatuuronderwijs betrof ook Bomans. Het betrof de klassikale behandeling in de derde klas van de MAVO van “Kopstukken”, een vlot leesbare bundel korte verhalen met vele vormen van humor erin verwerkt. Hij was een grootmeester in verhalen met een kwinkslag en een luchtige toon.

Maar het was niet alleen jolijt wat de klok sloeg. Hij kon ook zaken heel serieus behandelen. De term “ernst en luim” is op zijn werk volledig van toepassing. Daar had hij soms maar een paar woorden voor nodig. In één zin gaf hij de sfeer van mei 1945 treffend weer: “Politieberichten: er is een NSB-er ingeleverd. Hij is licht beschadigd.”

Deze spitsvondigheid komt terug in enkele titels van boeken van hem: “Genieten in een gekkenhuis”, "Beminde gelovigen”, “Oude en nieuwe buitelingen” en “Schrijven is schrappen”.

Deze laatste titel is zeer raak gekozen en nog waar ook. Het is net als met muziek. Soms wordt een lied juist beter door wat weg te laten. Meer is niet altijd beter. Dat gaat voor veel verhalen ook op.

Zelf gaf Bomans het goede voorbeeld met veel aforismen van zijn hand. Heden ten dage spreekt men vaak van oneliners, maar net als de auteur van “Erik”, “Wonderlijke nachten” en “Sprookjes” hecht ik toch ook aan een zekere dosis archaïsch taalgebruik, net als Koot en Bie, die ook goed gegrasduind hebben in diens taalgebruik.

Een exemplarisch aforisme van zijn hand: “Het geluk heeft de eigenschap slechts zichtbaar te worden, als het voorbij is.”

Zelf kom ik op dit vlak niet veel verder dan mijn vrije vertaling van het beroemde citaat van Berthold Brecht: “Eerst komt het eten, dan de ethiek.”

Als schaatsliefhebber heb ik gekozen voor het verhaal “Adviezen van een oude rot” uit de bundel sportverhalen met de gelijknamige titel. De openingszinnen zetten de toon: “De moeilijkheid om een Elfstedentocht te volbrengen, wordt meestal overdreven voorgesteld. Begrijp me goed, ik ga niet zeggen, dat ‘t makkelijk is. Je moet wel degelijk kunnen schaatsen. Maar wie dat eenmaal kan, die haalt ‘t ook op zijn sloffen.”

Ik zeg er eerlijk bij: ik wou dat ik het had verzonnen! Er volgt een kolderiek verhaal met prachtig taalgebruik en niet bestaande woorden, waarbij heel wat zaken op de hak worden genomen. Als voormalig bibliothecaris kan ik slechts een dringend advies geven: lees dit verhaal! Net als “De grens” trouwens.

Daar ik niet het laatste woord wil hebben, geef ik dit graag over aan de grootmeester van ernst en luim in de vorm van een aforisme van diens hand: “Een statisticus waadde vol vertrouwen door een rivier, die gemiddeld één meter diep was. Hij verdronk.”

Geen Elfstedentocht

En ineens was daar het nieuws.

Niet dat we ons daar nu al druk over hoeven te maken, gezien de "hittegolf", die we net achter de rug hebben.

Het gemiddelde boven de normale temperaturen van de afgelopen maand ligt nu boven dat van de hittegolf van augustus!

De assistent-rayonhoofden hoeven dus nog niet aan het werk.

Maar mocht het onverhoopt toch zo ver komen, dan gooit corona dus roet in het eten. Maar vanuit de organisatie van de Elfstedentocht begrijpelijk gezien de te verwachten toeloop.

Op de site van de Koninklijke Vereniging "De Friesche Elf Steden" legt op de site keurig uit, wat de achtergrond is van hun besluit in deze coronatijd. Jammer maar begrijpelijk. Maar als het ijs er ligt, kun je de Tocht der Tochten in kleine groepjes toch schaatsen.

Wat in 2012 kon, kan in 2021 ook! Het alternatief, de Overijsselse Merentocht, is vanwege corona ook bij voorbaat afgelast. We zullen het dus moeten zoeken in ongeorganiseerde schaatstochten. Vooralsnog zullen we ons dus moeten richten op de Vogelplas.

Of de Gouwzee.

En hopelijk kunnen we ook de Molen- en Merentocht weer eens een keer schaatsen.

Sjaak Swart of Nederland-Noorwegen

Donderdag is tegenwoordig bij de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal een rustige dag. 

Na een fietstocht van 3 kilometer arriveerde ik bij de kunstijsbaan aan de Vondellaan. Daar werd mijn vermoeden weer bevestigd. Henk Distelvelt en Bert Witbraat schaatsten daar samen, terwijl Sjaak Doeleman zijn ijzer onderbond. Om 9 uur stond dus een kwartet schaatsers op het ijs.

Gelukkig dook onverwachts de Noorse schaatslegende Mårtin Långbrøk op. Dat hield in, dat het voor ons volle bak schaatsen zou worden.

Het schema werd aangepast aan de komst van deze trotse Noorman.

Net als 2 weken geleden reden we 8 blokjes van 10 rondjes, waarna ik de slotafstand van 10 kilometer zou gaan schaatsen. Het werd dus een ouderwetse Nederland-Noorwegen, door de Noor Mårtin Långbrøk Nederland-Norge genoemd.

Tegen Bert Witbraat, die een stukje ouder is dan ondergetekende, zei ik tijdens het uitrijden tussen een paar blokken in: "Het lijkt de jaren '60 wel. Toen moest de kernploeg van 4 man het ook opnemen tegen de Noren."
Toen kreeg ik een antwoord, dat ik nooit had verwacht: "In die tijd ging ik nog wel eens naar de Jaap Edenbaan, waar de kernploeg met Ard Schenk en Kees Verkerk ook trainde. Als zij klaar waren, mochten wij het ijs op. Onze spullen gaven we dan af bij de koek-en-zopietent van Sjaak Swart."

Dat kun je je tegenwoordig niet meer voorstellen. Dat de rechtsbuiten van Ajax en het Nederlands elftal er nog een bijbaantje bij moet hebben om rond te komen, zodat je door een international in een koek-en-zopietent geholpen wordt.

Voor aardig wat over het paard getilde voetballers zou dit niet eens zo'n gek idee zijn. Zo blijven ze tenminste met beide benen op de grond.

Dat deed ik ook met de 10 kilometer, die ik op kop reed. Op zich is het een gemakkelijke afstand. Je moet gelijkmatig schaatsen. Maar je moet dat tempo wel lang vol kunnen houden. Je moet na een paar rondjes dus op precies de juiste snelheid rijden. Met 24 kilometer per uur in de eerste 5 kilometer, 25 per uur in de volgende 4 en 26 in de laatste kilometer had ik een mooi licht aflopend schema.

Maar ja, met de hete adem van Mårtin Långbrøk in je nek wil je wel.

Dierentuin

Gisterenavond werden wat versoepelingen van de lockdown bekend gemaakt. Een van die maatregelen is, dat de dierentuinen weer open mogen. Ik had derhalve een prachtige kapstok voor een hele serie oefeningen voor de kinderen van Oegstgeest: de dierentuin.

Na de schaatsen voor de tweede keer dit seizoen geslepen te hebben, hetgeen best wel meevalt gezien het aantal uren, waarop ik op het ijs gestaan heb, fietste ik om kwart voor 4 naar de Leidse IJshal. Daar gaf ik een elftal kinderen schaatsles, waarbij de aap de spits mocht afbijten.

De pinguïn, de giraffe, de ooievaar, de ijsbeer, de slang,  de olifant, vogels van diverse pluimage, de kangoeroe, de muis, de leeuw en de krokodil kwamen aan bod. 

Nadat de kunstschaatsers de binnenbaan hadden verlaten, konden we daar nog even valoefeningen doen op het spiegelgladde ijs. Je kon daar na de val lekker lang doorglijden.

De dieren zijn altijd een succes bij de kinderen.

Aardappelboleetatleet

Vanmorgen stond in Trouw een artikel over de beste en slechtste sportgemeenten van Nederland. Leiden scoorde met een zesde plaats bij de beste gemeenten erg goed.

Het hele artikel is te lezen door HIER TE KLIKKEN,
Deze sportieve Leidenaar fietste vanmorgen naar de mooie binnenstad om op de boerenmarkt een paar boodschappen te gaan doen. Thuis gekomen ruimde ik deze weg en trok mijn sportkleding en hardloopschoenen aan voor een loop van 7 kilometer. 

Het was een laatste training voor de Leiden Online Marathon van aanstaande zondag, als ik de halve marathon op het oude parcours af ga leggen.

Het was heerlijk weer om te lopen. Voor de tijd van het jaar was het erg warm.

Door de wind voelde het wel frisser aan.

Ik liep vanaf huis naar de Maaldrift. Over dit stille weggetje, waar meetpunt Voorschoten van het KNMI is gevestigd, heb ik tijdens de eerste golf heel vaak gelopen.
Na anderhalve week niet gelopen te hebben, ging het lopen van de 7 kilometer erg makkelijk. De start en finish was bij de aardappelboleet in de geveltuin aan de voorzijde van ons huis.

Ik ben vandaag dus een aardappelboleetatleet!