Brilstand

Vanmorgen zat ik met mijn vrouw in de achtertuin, toen er twee bonte zandoogjes als een verliefd stel om elkaar heen fladderden. Was dit een paringsdans of hetgeen Roger Glover zo mooi bezong als "Butterfly ball"?

Later op de ochtend kon ik een besteld boek ophalen bij De Kler in de Breestraat. Een vriend van ons is binnenkort jarig en "Het fietsboek" van Paul de Moor leek ons wel een toepasselijk idee.

Daarnaast haalde ik bij Ekoplaza een tiental deuren verderop een notenrozijnenbrood. Nu hebben ze op de plek, waar je moet wachten voor de kassa een kast met speciaalbiertjes. Dat bracht me op een idee. Een trainingsmaat van me is door een val voorlopig uitgeschakeld, dus om de pechvogel op te beuren bracht ik een IJsbock 2021 en Kattekwaad.

Dat laatste moet de geblesseerde door het niet mee kunnen trainen voorlopig missen.
Met de boodschappen fietste ik naar huis, waar ik het brood klaarmaakte voor de lunch. Met de lunchpakketten fietste ik naar de volkstuin, waar ik met mijn vrouw at. 
Op deze mooie zomerdag begon het wel te betrekken, maar de voorspelde regen bleef vooralsnog achterwege. Deze kwam later, toen ik rond 5 uur mijn nieuwe leesbril op ging halen. 
Dat was wel even wennen. De stand van de nieuwe bril op de neus was anders. Nu moet dit niet verward worden met de brilstand.

Wijlen Frits van Turenhout kon dit bij het voorlezen van de voetbaluitslagen zo mooi zeggen.

Het nadeel van de late regen was wel, dat de skeelertraining, die ik vanavond zou geven, niet door zou gaan. Maar goed, lezen is geen straf.

Weideloop

Om kwart voor 7 werd ik wakker. Een kwartiel later had ik mijn sportkleding en mijn hardloopschoenen aan en met een banaan achter de kiezen liep ik naar de Maaldrift toe. Op weg er naar toe haalde ik een wandelaar in.

Bij het passeren van de boerderij zag ik een kudde koeien in het weiland lopen onder een halfbewolkte hemel. Op de achtergrond was een molen te zien. Hoe Hollands wil je het hebben?
Ik liep de doodlopende weg tussen de weilanden door tot de knik in de weg bij de manege. In een weiland telde ik 9 hazen. Een tweetal hazen ging in het gras liggen toen ik langsliep. Ondanks dat het gras vrij kort was, waren de bruine hazen nauwelijks zichtbaar in het gras.

Op de terugweg telde ik nog steeds hetzelfde aantal, alleen ééntje rende er met gezwinde spoed. Nu is het begrip "hazen" helemaal ingeburgerd in de atletiek. Deze geste kon ik wel waarderen, maar deze haas kon ik absoluut niet tegenhouden.

Dat was de wandelaar, die ik tegemoet liep, wel. Het was de wandelaar, die ik al eerder had ingehaald. Hij wandelde hier sinds 2 jaar regelmatig naar toe, zoals het bij mij ook mijn vaste coronaparcours was geworden. Vlak bij de Stevenshof is het een mooie loop tussen de weilanden door.

Rustgevend ook met koeien, die grazen in het gras.
Iemand, die wel wat rust kon gebruiken, was een Oost-Europese bouwvakker, die werkte aan de Rijnlandroute. Bij de plek, waar hij normaliter naar zijn werk ging, was het hek op slot. In zijn wijsheid had hij ervoor gekozen om over het fietspad naar de containertunnel te rijden.

Helaas voor hem, liep het hier dood. Een plek om te keren, was er niet. Wel Bert Breed, die hem op het bochtige en door de containers langs de kant van het asfalt onoverzichtelijke fietspad kon loodsen.
Als kind heb ik dit geleerd, als ik met mijn vader of mijn broer Leo in de vrachtwagen mee mocht en dan bij een boerderij de volgeladen vrachtauto van Transportbedrijf Breed mocht helpen loodsen.

Ik hielp de ongelukkige Oost-Europese chauffeur veilig de 400 meter achteruit en wees hem de juiste weg.

Thuis douchte ik me, waarna ik bij het ontbijt zag, hoe mijn favoriet Laurine van Riessen zich bij de Olympische Spelen moeiteloos plaatste voor de halve finale van het keirin.

Bont zandoogje

Vanmorgen dronk ik met mijn vrouw koffie en thee in de achtertuin, nadat ik gekeken had naar de gouden teamsprint van Oranje in Tokyo. Passieve sportbeoefening dus, terwijl Ada voor het ontbijt was gaan zwemmen in het Valkenburgse meer. Uit eigen ervaring weet ik, dat je daar erg nat wordt!

Terwijl met elkaar zaten te praten, zagen we een mooie vlinder langs vliegen en een een tijdje op een bloemblad zitten. Te kort om er een mooie foto van te maken, maar lang genoeg om op te zoeken, dat het een bont zandoogje was.

Voor de late lunch fietste ik naar de Leidse binnenstad voor wat boodschappen. Voor mijn verjaardag had ik "Hersenen willen lezen" van Erik Scherder cadeau gehad.

Nu had mijn vrouw nog een boekenbon liggen, en zij vroeg mij of ik "De tuinjungle" van Dave Goulson wilde halen. 

Als goed bibliothecaris heb ik ruim 40 jaar mensen aan de door hen verlangde boeken geholpen, dus ik voldeed volgaarne aan dit verzoek. Bij Boekhandel De Kler zag ik  "Het Petrus mysterie" van Jeroen Windmeijer liggen. Op de terugweg van de strandtraining had ik het gisterenavond over dit boek van de Leidse Dan Brown gehad. 

De belangstelling was gewekt en daar er nog wat geld op de boekenbon stond, was de koop snel beklonken.
Na thuis in de achtertuin geluncht te hebben, vertrok mijn vrouw naar de volkstuin. Ik zou een uur later komen. Het zou wat later worden, daar er bij "Het Haagsche Schouw" een ongeluk was gebeurd en de politie sporenonderzoek deed. 

Daar ik geen ramptoerist in eigen wijk wilde spelen, reed ik een blokje om. Op de volkstuin dronk ik thee met Ada en gaf ik de pas gepote boerenkoolplantje wat water. Onder een donker wolkendek, waaruit echter geen regen viel, fietste ik rond een uur of 5 naar huis.

Gedeeld goud

In teamsporten of bij groepsdisciplines bij individuele sporten is het gebruikelijk, dat er niet slechts één winnaar gehuldigd wordt. Zoals vanmorgen bij de teamsprint voor mannen op de wielerbaan bij de Olympische Spelen.

Zo maakte de Nederlandse wielerploeg vanmorgen de favorietenrol waar in de finale tegen de Britten.
Het goud delen met een tegenstander is echter niet gebruikelijk, zeker niet op het hoogste podium.  

Afgelopen zondag was er in Tokyo toch sprake van. Bij het hoogspringen eindigden de Italiaan Gianmarco  Tamberi en Mutaz Essa Barshim uit Qatar waren beiden over de 2.37 gekomen en gestruikeld over de 2.39. Ze hadden allebei 3 foutsprongen gehad en kozen ervoor om geen jump-off te springen, maar het goud te delen. Deze vrienden waren zodoende beiden Olympisch kampioen.

|

Zelf behoor ik niet tot het gilde der winnaars. Slechts sporadisch kom ik op het podium. Met schaatsen heb ik slechts eenmaal gewonnen. Een 200 kilometer nog wel. Bij de 1000 rondjes van Leiden in 2015 had ik de mogelijkheid om alleen te winnen, maar halverwege had ik met Janina Wolf afgesproken om samen hand in hand over de finish te gaan.

Maar afspraak is afspraak, dus ik reed 12 rondjes extra om aan gedeeld goud te komen. 

Ik kan u verzekeren: gedeelde vreugd is dubbele vreugd! Als we elkaar bij het sporten tegenkomen blijkt, dat het samen delen van de hoofdprijs voor een speciale band gezorgd heeft.
Hiermee staan we trouwens in een goede traditie. Bij de Friese Elfstedentocht is het driemaal voorgekomen, dat er meer winnaars waren.
In 1933 zetten Abe de Vries en Sipke Castelein de toon. Het Pact van Dokkum in 1940 werd bij het binnenrijden van Leeuwarden gebroken, maar door de ontstane chaos alsnog in ere hersteld. 

Het Pact van Vrouwbuurtstermolen werd door het vijftal winnaars wel gerespecteerd, maar niet door de jury. Zodoende kende de Tocht der Tochten van 1956 geen winnaar. Maar de vijf schaatsers werden wel vrienden voor het leven.

En dat is belangrijker dan een medaille om je nek! Sport verbroedert wel degelijk.

"Ik doe het op mijn eigen manier!"

Gisteren scheelde het niet veel, of Laurine van Riessen zou de eerste Nederlandse sporter zijn geweest, die zowel op de Zomerspelen als de Winterspelen een Olympische medaille had gehaald.

Na de bronzen medaille op de 1000 meter in Vancouver in 2010 werd dit IJVL-lid, dat het schaatsen geleerd heeft in de Leidse IJshal, werd de baanwielrenster op de teamsprint vierde. Net buiten de medailles dus. Maar goed, er komen nog een paar kansen.

's Middags hadden mijn vrouw en ik met onze kleinzoon op deze vrij frisse zomerdag op de volkstuin geluncht. De driejarige hielp bij het plukken van de bonen en op een gegeven moment hoorden we hem zeggen: "Ik ben bezig. Ik doe het op mijn eigen manier!"

Het zouden zo de woorden van opa geweest kunnen zijn, die in zijn leven ook zoveel mogelijk op zijn eigen manier heeft gedaan.

Bij de schaatslessen sta ik bekend om mijn onorthodoxe wijze van lesgeven. Bij de droogtraining is dat niet veel anders. Gisterenavond mocht ik me weer uitleven bij de maandelijkse strandtraining.

Jos Drabbels en ik reden mee met Hans Boers. Bij de skeelerbaan van Katwijk verzamelden de IJVL-ers zich. We waren met zijn negenen. We liepen naar het strand voor het Boulevard, waar we na ingewerkt  te hebben met een strandstoelslalom begonnen.

In het mulle zand lopen je bovenbenen binnen de kortste keren helemaal vol. En dat is ook de bedoeling. We wandelden naar de dichtstbijzijnde strandopgang, waar we 3 Steigerungen omhoog van verschillende lengte hadden.
Als rustige oefening volgde de bochtstappen omhoog, nog zo'n oefening, die zwaarder is dan van buitenaf lijkt. Dit blok werd afgesloten met 10 stopsprongen omhoog. 
Over het schelpenpad liepen we naar de volgende strandopgang, waar we weer naar het strand afdaalden voor een serie buikspieroefeningen. Tussendoor deden we wat statisch zitten en schaatsstappen. De uitsmijter waren de valoefeningen in het mulle zand.

Gezien de 40.000 gewonde schaatsers bij de natuurijsperiode in februari kan het geen kwaad, als je ook dit onderdeel van het schaatsen als volwassenen oefent. Bij kinderen die ik dit al 30 jaar.

Via het schelpenpad op het duin en het strand liepen we terug naar ons vertrekpunt, waarna we naar het terras van "Het Wantveld" vertrokken, terwijl de helft ging zwemmen in zee. Zij voedgden zich later bij ons.

Het was de gezellige afsluiting van een mooie sportavond aan zee.

Jaap Visser

De columns van Jaap Visser in het Leidsch Dagblad lees ik altijd graag. Een scherpe pen kan ik wel waarderen. Vaak weet hij de vinger op de zere plek te leggen.
Maar niet altijd. Daar ik inmiddels ruim 16 jaar betrokken ben bij het behoud van een kunstijsbaan in Leiden matig ik mezelf aan, dat ik over enige dossierkennis beschik.
Zodoende wil ik deze deskundige journalist weerspreken. Hij wil wethouder Paul Dirkse in de schoenen schuiven, dat er aan de Voorschoterweg een te krappe ijsbaan gebouwd gaat worden. Dit is bezijden de waarheid.

In de gemeenteraad van Leiden is diverse keren afgesproken, dat Leiden een 250-meterbaan zou bouwen bij zwembad "De Vliet". Indien de omliggende gemeenten mee zouden betalen, zou het een 333-meterbaan worden. Welnu, ongeveer de helft van de gemeenten was hiertoe bereid, de andere helft niet. Met name Alphen aan den Rijn was een heuse dwarsligger.

Na de beslissende commissievergadering van de Leidse gemeenteraad wist Paul Dirkse haarfijn uit te leggen, dat er bij een aantal omliggende gemeenten sprake was van pure politieke onwil om mee te betalen aan de 333-meterbaan.

De gemeente Leiden heeft zich wel aan zijn woord gehouden, zodat wij over anderhalf jaar kunnen schaatsen op een prachtige 250-meterbaan.

Noch de gemeenteraad van  Leiden, noch wethouder Dirkse valt in dit geval iets te verwijten. De ellende kwam van wethouders uit omliggende gemeenten, die hun beloften gebroken hebben. Als alle politici zich gewoon aan hun woord zouden houden, dan zou de onvrede onder de bevolking van Nederland stukken kleiner zijn!

Schuurfeest

De coronatijd heeft het afgelopen jaar behoorlijk wat gaten geslagen in het aantal vriendenbezoeken. Zo hadden we voor 1 augustus eindelijk een datum kunnen vinden, dat we elkaar weer op veilige afstand konden ontmoeten in het Haarlemmermeerse bos. 

Alles werkte mee, behalve het weer. Nu viel het vandaag nog mee gezien de weersverwachtingen, maar vrijdag moesten we op die basis op zoek naar een plek, waar we met zijn negenen bij elkaar konden komen. Ik opperde bij mijn geboortehuis in Nieuw-Vennep. Daar hebben we met enige regelmaat een schuurfeest gehad met de familie Breed in de kleine garage.

Het motto van mijn ouders was: voordeliger per dozijn. En waar 40 tot 50 mensen in de garage bij elkaar konden komen, daar moest het met 9 ook wel lukken. Een paar telefoontjes verder was alles geregeld. Alleen de sneeuw moest nog even weggeruimd worden.
Zodoende fietsten Ada en ik om 12 uur naar Nieuw-Vennep, waar we de lege garage inruimden en een beetje versierden.

Want ja, als het op gezelligheid aankomt heb ik een naam hoog te houden.

In twee duo's en een trio druppelden Bas, Nel, Joep, Margriet, Rob, Lotte en Willem binnen. Na elkaar ruim een jaar niet meer gezien te hebben, was er genoeg gespreksstof. Af en toe lagen we krom van het lachen over verhalen, die zo uit "Nieuw zeer" leken te komen.

Met het ouder worden komen ook wat kwalen en kwaaltjes. Om alles in een juist perspectief te plaatsen, had ik een toepasselijk lied gevonden.

Hiermee vergeleken valt vrijwel alles daarna mee. We hadden kortom een genoeglijke middag met een hapje en een drankje, waarbij we van harte hopen, dat we elkaar het komende jaar veel vaker mogen zien. 








Gezamenlijk ruimden we alles op en na afscheid genomen te hebben van mijn broers en schoonzussen fietsten Ada en ik om 7 uur in het avondzonnetje naar huis. Daar wachtten onze kleinzoon en hun ouders op ons.

Opa mocht zijn kleinzoon voorlezen en naar bed brengen.