Marathon

De marathon staat al sinds1896 op het programma als het langste hardloopnummer op de Olympische Spelen. In ruim een eeuw tijd wist alleen Gerard Nijboer een zilveren medaille op de 42.195 meter te behalen.

Dat deed hij in 1980 op de Olympische Spelen in Moskou.

Vandaag kreeg hij redelijk verrassend een collega als Nederlandse medaillewinnaar op de marathon. 

Abdi Nageeye won de zilveren plak en loodste en passant zijn Belgische boezemvriend Bashir Abdi naar het brons, waarmee het hele podium bestond uit lopers uit het team van Jos Hermens.

Dit elkaar helpen maakt sport zo mooi. Hiervoor zijn de Olympische Spelen opgericht. Sport verbroedert!

Nageeye en Abdi mogen mij op 10 oktober samen komen hazen bij de marathon van Leiden.

Zij kunnen het dan heel rustig aan doen.....

Driemanspolderloop

Na het ontbijt vertrok mijn vrouw naar de volkstuin. Ik zou boodschappen gaan doen bij "De Helianth". Op weg er naar toekwam ik Henk Distelvelt tegen, die met Hans den Outer had afgesproken bij "Cronesteyn" om te gaan wielrennen.
Ik besloot om met hem mee te fietsen. De opmerking "Over 7 weken schaatsen we alweer!" klonk me als muziek in de oren.

Bij de Lammebrug kon ik even bijkletsen met de "Twee van Breda". Na een minuut of 10 gingen zij een stuk wielrennen en ik de wekelijkse boodschappen doen.
Thuisgekomen ruimde ik deze weg en kleedde me om. In sportkleding fietste ik naar Hans Boers. Ik zou daar om 12 uur zijn.
Op de Veurseweg leek het, of mijn achterwiel vastliep. Het trappen ging ineens veel zwaarder. Ik keek om en keek in het lachende gezicht van Jos Drabbels, die naar Hoek van Holland reed op zijn racefiets.

Jos besloot om mee te fietsen naar Hans, die ons van koffie en melk voorzag. Ik at intussen een paar boterhammen, zodat ik geen hongerklop zou krijgen onderweg.
Jos vervolgde op de fiets zijn weg, Hans en ik liepen samen naar de Driemanspolder via de sluizen van Leidschendam. Het was half bewolkt en heerlijk loopweer.

Onder de A4 door liepen we naar de Driemanspolder, waar Hans afgelopen winter nog had geschaatst.

Het was op de brede fietspaden niet druk: wat fietsers, wat wielrenners en wat wandelaars. We hadden dus alle ruimte op de loop van 6 kilometer om de plassen heen.

Na dit rondje Driemanspolder volbracht te hebben, liepen 2 man de 3 kilometer terug. We hadden de 12 kilometer in ruim een uur volbracht.

We geven het grif toe: Sifan Hassan was beduidend sneller op de Olympische 10 kilometer. Het was haar derde medaille op de Spelen in Tokyo. Geweldig! Van harte gefeliciteerd.

Mijn trainingsmaat gaf me een glas melk en een portie poffertjes. Na Hans bedankt te hebben, fietste ik via de Horstlaan en de Landgoederenroute naar de volkstuin, waar ik met Ada een kop thee dronk. 
Onder een donker wordend wolkendek fietste ik naar huis net 46 kilometer als dagtotaal. Buiten regende het met af en toe een donderklap, binnen nam ik een warme douche.

En zo werd een heerlijke zomerse dag toch nog een natte dag.

Schepen van Benningbroek

Gisteren kreeg ik van een neef van me een paar foto's doorgestuurd inclusief de stamboom aan mijn vaders kant. Deze stamboom is een zestal generaties terug te vinden door HIER TE KLIKKEN.
Dan komen we uit bij Arien Gerritze Breen (ook Breed of "Kool"), bij leven schepen van Benningbroek.

Een schepen was, wat wij tegenwoordig een wethouder noemen.

Vandaar ook, dat ik me altijd voorbeeldig aan de wet houd. Dit wordt nog eens versterkt doordat een van mijn voorouders Engeltje Stort heette.

Dat ik mij van kinds af aan als een engeltje gedragen heb, is dus geen toeval. Het zit gewoon in de familie!

Een voorouder, die ook in de familie zit, is Trijntje Tulp. Mijn overleden broer Kees heeft heel zijn leven met tulpen gewerkt!

De stamboom gaat terug tot Adriaen Gerritsz Breen, die in 1715 is overleden in Oudendijk.

Opmerkelijk is de zeer hoge leeftijd, die Gerrit Ariensz Breen, wist te bereiken. Hij stierf in 1799 op 97-jarige leeftijd en was bijna 98. In de 18e eeuw uitzonderlijk oud. Kennelijk hebben we goede genen, want mijn vader werd ook 93 jaar.

Het enige kind, dat genoemd wordt, is mijn zusje Betsy, die als baby in de Tweede Wereldoorlog is gestorven. Me dunkt, dat er iets meer kinderen waren. Het was voordeliger per dozijn!

Voordat u denkt, dat alles koek en ei is: er zit een zwart schaap in de familie.

Een oom van mijn vader, Frans Breed, heeft mijn overgrootvader Ente Breed, een voornaam, die daarna taboe werd in de familie, met rattengif vermoord.  Als straf hiervoor verdween hij achter de tralies in....Leeuwarden!

Ik ga voor een heel andere reden naar Leeuwarden toe! Af en toe heeft dat wat weg van een strafexpeditie.
Vorig jaar heb ik met mijn vrouw in West-Friesland rondgefietst tijdens onze vakantie. Als ik toen wist, wat ik nu weet, dan had ik bepaalde plaatsen met meer aandacht bezocht.
En zo zijn we weer terug bij de schepen van Benningbroek. De cirkel is rond. De appel valt niet ver van de stamboom.

Zoals eerder was gezegd, was een schepen een bestuurder. Welnu, mijn vader en mijn broers Leo en Paul bewezen bekwame bestuurders te zijn.

Golfstroom

In Trouw stond vandaag een zeer interessant artikel onder de titel "Golfstroom dreigt stil te vallen, met ijskoude gevolgen".

Op school hebben we geleerd, dat we in West-Europa een gematigd klimaat hebben. Dat hebben we te danken aan de warme golfstroom, die door de noordelijke Atlantische Oceaan en de Noordzee stroomt.

Maar door het smelten van gletsjers komt er meer koud water de oceaan op gestroomd. Zoet water is lichter dan zout water, dus de warme golfstroom wordt daardoor naar beneden gedwongen. Hierdoor zou de golfstroom verder stil kunnen vallen. Verder, want de warme golfstroom is op zijn zwakst in 1000 jaar.

Op een gegeven moment komt er een omslagpunt. Als dit "Point of no return" is gepasseerd, is er geen weg terug meer.

De gevolgen van grote hoeveelheden smeltwater hadden na de ijstijd 13.000 jaar geleden plotsklaps nog eentje volgde van 1300 jaar. Door de grote hoeveelheid CO2 in de lucht zou de temperatuur bij het stilvallen van de golfstroom bij ons met 2,5 graad kunnen dalen.

Het lijkt niet zo veel, maar in de wintermaanden is dit precies het verschil tussen vriezen en dooien.

Glas

In de jaren '70 brak Nick Lowe door met "I love the sound of breaking glass". Zelf behoor ik niet tot deze categorie, ook al wil ik een enkele keer mijn eigen glazen ingooien.
Vandaag voerde ik een tas met een tiental glazen potten af. Niet naar de dichtstbijzijnde glasbak, maar naar een imker in Leiderdorp, die dit glaswerk goed kan gebruiken om zijn honing in te verkopen.

Via Zoeterwoude-Rijndijk fietste ik naar Leiderdorp. Niet de kortste weg, maar ik ben pensionado en ik heb me er bij neergelegd, dat ik de snelheden, die Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland in de finale van de sprint op de Olympische wielerbaan ontwikkelden, niet meer kan halen.

Ik fiets voor mijn plezier....
Dat deed ik dan ook met een omweg vanaf het huis van de imker naar de volkstuin. Dat deed ik via Leiden-Noord, Oegstgeest en Valkenburg. Met windkracht 5 grotendeels tegen was het een goede duurtraining. In totaal kwam ik tot 44 kilometer.
In de Stevenshof pakte nog een extra blokje van 4 kilometer mee. De maandteller stond op 196 en als Elfstedenschaatser maak ik dan graag de 200 kilometer vol.

Thuis gekomen zag ik de staart van de hockeyfinale tussen Nederland en Argentinië, die door de Oranjevrouwen werd gewonnen. Uit welingelichte kringen heb ik vernomen, dat op Huis ten Bosch "Don't cry for me Argentina" herhaaldelijk werd opgezet.

Maar ja, zij leven dan ook in een Glazen huis!

Het varkentje wassen

 
Het was vandaag, de weersverwachtingen ten spijt, een heerlijke zomerdag.

Een goede reden om regelmatig buiten te zijn. Dat deed ik dan ook.

Vanmorgen fietste ik naar mijn schoonouders. Na de koffie en thee ging ik met Ada en haar vader een uurtje wandelen.

Bij een lavendelplant klonk het gonzen van bijen en hommels.

We liepen een ander en langer pad dan gebruikelijk. Zo kwamen we langs een modderpoel, waarin de varkens een heerlijk bad namen.

Als je zag, hoe ze uit het modderbad kwamen, dan snap je, waarom "het varkentje wassen" een klusje wel even doen betekent.

Rond het middaguur fietste ik met mijn vrouw naar de volkstuin. Zij ging daar een middag werken, ik zou thuis eten en daarna boodschappen doen bij "De Helianth". Op weg er naar toe haalde ik bij Jaap de Gorter een gesigneerd exemplaar van "Drive" van Mark Tuitert op.

Met een mooie omweg kwam de kilometerstand vandaag op 38 kilometer uit op deze zomerse zomerdag.

Takelen

De straat, waarin wij wonen, is een gewone straat in een buitenwijk van een provinciestad. Dat zou je niet zeggen als je in iets meer dan een week tijd in de nachtelijke uren gewekt wordt door kabaal op straat. 

Vorige week waren dat de sirenes van een ambulance en daarna het geluid van een brandweerwagen. Met de ladderwagen werd om een uur of 6 een buurman op een brancard uit het raam op de bovenverdieping getakeld.
Vannacht was het weer raak. Rond kwart over 3 werden we wreed gewekt door het geluid van ijzeren platen op de straatstenen. In eerste instantie deed me dit denken aan de klassieke opening uit de boeken van "Adriaan en Olivier" van Leonhard Huizinga.


Ik citeer: Het was in het allerholst van de nacht. Twee volle manen stonden met verwijtende gezichten aan de hemel. 
Daarna volgen steevast luidruchtige achtervolgingsscenes met dit soort snedige antwoorden:
"Fatsoenlijke mensen slapen op dit uur van de nacht", klonk uit het geopende slaapkamerraam.
"Ik vroeg me dan ook af, waarom u nog wakker bent?"
Wij keken vanuit onze slaapkamer naar wat er op straat geschiedde zonder enige aanvechting om dit soort opmerkingen te maken. Voor onze deur stond een politiewagen en op straat een viertal agenten.

Schuin aan de overkant werd een grote grijze Mercedes uit het duurdere segment uit het parkeervak getakeld en op de takelwagen gehesen.

We zijn al een paar jaar niet naar het theater gewest, maar nu kwam het theater naar ons toe. Het was een mooi gezicht hoe de auto met een soort wiggen onder de wielen telkens in de juiste richting werd "gestuurd". Met de Mercedes achterop verliet de takelwagen de straat.
Tot zover het Theater van de Lach. 
Vanmorgen kwam het Theater van de Traan. Bij de Olympische Spelen kwam mijn favoriete deelnemer Laurine van Riessen bij de kwartfinales van het keirin gruwelijk hard ten val.

Waar het in Rio de Janeiro in 2016 op het nippertje goed ging, daar ging het nu helemaal mis.

Op een brancard werd Laurine naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd geconstateerd, dat de Leidse schaatsster gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen en een kneuzing van de long heeft opgelopen.

De Olympische droom, waarbij ze de eerste Nederlandse atleet zou kunnen worden met een medaille op zowel Zomer- als Winterspelen is wreed verstoord. Voor Laurine zijn de Spelen voorbij.

Maar dat is slechts bijzaak. Het voornaamste is, dat de baanwielrenster zo snel mogelijk weer beter wordt. Een gezond mens heeft wel duizend wensen, een zieke slechts één.
Bij deze wens ik Laurine van harte beterschap. Ik hoop, dat ze snel en volledig herstelt.