Dubbele start

Vanmorgen fietste ik naar de volkstuin om een laatste maaltijd sperziebonen te plukken, alsmede wat tomaten en een paar witte aardbeien met een lichte roze gloed op een paar plekken. Daarna deed ik nog een paar boodschappen, waarna ik met mijn vrouw lunchte.

's Middags kleedde ik mij om en om kwart over 3 fietste ik naar de Leidse IJshal. Het jeugdschaatsen kon van start gaan. Een dubbele start zelfs. 

Bij wedstrijden is er bij een dubbele start sprake van een valse start, maar daar was vandaag geen sprake van.

Integendeel. Bij zowel de Buitenschoolse sport als bij de IJVL begonnen we zeer voortvarend. Bij de Buitenschoolse sport waren er maar liefst 57 inschrijvingen, bij de IJVL zaten we ook boven de 50 kinderen. Zulke aantallen heb ik de laatste jaren niet meer meegemaakt bij het begin van het seizoen.

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. En al is deze schaatstrainer geen superstar, hij is dik tevreden met deze superstart!

Techniek

Vanmorgen fietste ik om half 9 naar de Vondellaan om met de "Krasse knarren" in de Leidse IJshal te schaatsen. De opkomst was vergelijkbaar met afgelopen dinsdag, alleen nu waren er voor de helft andere schaatsers.
Wierd Wagenmakers opende zoals vanouds het bal. Bij de eerste 5 rondjes voelde ik al, dat mijn benen niet deden, wat mijn hoofd wilde. Ik had de macht niet om rondenlang 25 kilometer per uur te blijven rijden.

Dan kun je 2 dingen doen: je kunt geforceerd gaan proberen om toch zolang mogelijk bij het peloton te blijven, maar de kans is groot, dat je dan gaat harken.

Of je kunt je gewoon concentreren op je techniek.

Ik koos voor de techniek. De eerste weken van het schaatsseizoen bepalen grotendeels, hoe je de rest van het seizoen schaatst. Schaatsen doe je voornamelijk op automatisme. Slijp je er een foute techniek in, dan is het lastig, om later in het seizoen deze foute techniek te corrigeren. Afleren is moeilijker dan aanleren.

Ik werd bij de series met regelmaat op 2 rondjes gereden, terwijl ik met 21 kilometer per uur de rondjes van de piramide reed. Het kon me niet deren. Ik wist, waar ik mee bezig was.
Gaandeweg kwam ik beter in mijn slag. Aan het eind van de piramide haalde ik makkelijk 23 en soms de 24 kilometer per uur. Puur op techniek!

Gi-ga-groen!

Ook al is deze bibliothecaris al een paar jaar met pensioen, de liefde voor boeken zit er nog diep in. Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken, dat ik na brood gehaald te hebben bij de Boerenmarkt, naar Jeugdboekhandel "Silvester" fietste.

Vandaag begon de Kinderboekenweek met als thema "Gi-ga-groen!" Een thema, die deze natuurliefhebber wel aanspreekt. Voor natuur hoef je trouwens echt niet naar natuurgebieden. Ook in de bebouwde kom kun je veel moois vinden, maar je moet natuurlijk wel je ogen gebruiken.

Ik kocht het prentenboek "Egalus" van Marije Tolman.

Ik kreeg het Kinderboekenweekgeschenk "Waanzinnige boomhutverhalen" van Andy Griffiths.

Ik had dan ook een waanzinnige blik in mijn ogen....

Met deze 2 kinderboeken in de tas fietste ik naar "De Helianth", waar ik door een toevallig gesprek erachter kwam, dat degene, die regelmatig achter de kassa staat, in het verleden les gegeven heeft op Pedagogische Academie "De la Salle" in Heemstede. We hebben elkaar op deze leuke school net misgelopen.
Op de vraag, of ik het schoollied kende, volgde een galmend antwoord in de natuurvoedingswinkel.

Met twee volle fietstassen reed ik naar de bouwplaats van IJshal "De Vliet". Daar wordt de ijsbaan zichtbaar een binnenbaan.

Opvallend was de truck met oplegger met enorme houten spanten.

Duidelijk een convoi exceptionnel.

Thuisgekomen ruimde ik de boodschappen weg en fietste ik naar de volkstuin, waar ik het groente- en fruitafval in de compostbak gooide en een paar kilo aardappels haalde. Bij een laatste inspectie zag ik een kleine rode aardbei. In oktober! Deze smaakte heerlijk. Een volkstuin is soms Gi-ga-groen!

"Het lijkt de start van de Elfstedentocht wel!"

Om half 9 fietste ik naar de Vondellaan voor de eerste training van "Krasse knarren" in de Leidse IJshal.

Op deze Werelddierendag viel de opkomst me niet tegen. Na de 3 oktobervieringen waren er ongetwijfeld trainingsbeesten, die hun kater wilden vertroetelen....

Met 15 "Krasse knarren" begonnen we iets later dan gebruikelijk, daar de meesten elkaar voor het laatst gezien hadden bij de crematie van onze trainingsmaat Aad van Tol.

Toen we de eerste 5 rondjes achter de rug hadden, praatte ik met Frits van Huis, die deels in Zuid-Afrika woont. Ik vroeg hem, hoe het was, om iedere dag een aantal uren zonder stroom te zitten. Frits legde uit, hoe hij dat oploste.
We waren net aan de 10 rondjes begonnen, toen het licht uitviel en we in het schemerduister voorzichtig onze rondjes reden. Een van de Elfstedenschaatsers merkte op: "Het lijkt de start van de Elfstedentocht wel!"

De Omgevingsdienst kwam de veiligheid in de Leidse IJshal testen. Daartoe werden telkens andere stroomgroepen even uitgeschakeld. Na een kwartier konden we weer gewoon schaatsen. Vandaag hebben we in ieder geval aan energiebesparing gedaan!

Het tempo lag wat lager dan de afgelopen jaren, maar een gemiddelde snelheid van zo'n 24 kilometer per uur was goed te doen. Dit tempo hield ik ook vol bij de 25 rondjes.
We moesten de laatste 10 rondjes wegens tijdgebrek laten schieten, zodat we op 115 rondjes uitkwamen. Die 10 rondjes halen we in de rest van het seizoen wel in.

Bij de koffie en thee namen we de tijd om even bij te praten.  Om half 12 fietste ik met heerlijk najaarsweer naar huis toe. Het laatste schaatsseizoen in de Ton Menken IJsbaan is begonnen.

Nostalgische kermis

Op 3 oktober is in Leiden alles anders, maar toch staat het bol van de tradities. Eén ervan is de Koraalzang. Zoals vanouds was deze onder de bezielende leiding van Wim de Ru.

Normaal gesproken zijn mijn vrouw en ik ook van de partij, maar daar onze vierjarige kleinzoon een nachtje bleef logeren kwam dat niet zo goed uit. Een kind moet ook nog rustig kunnen spelen en ontbijten. In deze volgorde.

Na het ontbijt ging het spelen door, tot we rond 11 uur naar het centrum van de Sleutelstad fietsten. Bij het Rapenburg wachtten we op onze oudste dochter en wandelden naar het Pieterskerkplein, dat een centrale rol speelde in "Het Petrus mysterie" van Jeroen Windmeijer.

Daar betraden we de nostalgische kermis, waar onze vierjarige in de draaimolen, de bootjesmolen en de zweefmolen diverse rondjes maakte met glimmende ogen. Na een portie poffertjes gegeten te hebben ging opa met hem in de rups. Altijd spannend, vooral voor wie "Rupsje nooitgenoeg" tot zijn literaire bagage behoort.

Hoe nostalgisch de kermis was, bleek uit de muziek, die gedraaid werd. Bij het eerste rondje in de draaimolen klonk "Spiegelbeeld" uit de luidsprekers.

Nostalgischer krijg je het niet!
Om kwart voor 1 liepen we over het Rapenburg en de Kaiserstraat, waar we op de hoek van de Witte Singel en de Witte Rozenstraat een plekje zochten om de optocht de bekijken.

Het was na 2 jaar zonder optocht wel druk langs de kant, maar ja, het was bewolkt maar droog weer met heerlijke temperaturen. Iedereen genoot ervan, dat het weer kon.
Het thema was "Echt Waar?!" Dit wekte grote verwachtingen. Zou Mark Rutte voorop lopen bij de optocht?

Helaas had Mark er geen actieve herinnering aan.

Desondanks was het een leuke, gevarieerde optocht met om je heen tal van snedige opmerkingen, als Leidenaren een bekende in de optocht ontwaarde.

Leiden is niet alleen een city of science, maar zeker ook een stad vol humor! 
Na de optocht wandelden we met een kleine omweg naar Leiden Centraal, waar de Rotterdammers de trein naar hun woonplaats namen.

We hadden een heerlijke nostalgische dag gehad in de Sleutelstad.

Afzwaaien en hutspot

Iedere Leidenaar weet, dat de dagen rond 3 oktober in het algemeen druk bezet zijn met voornamelijk leuke dingen. Vandaag zwaaide good old Wim de Ru na 45 jaar af als dirigent bij de Leidse Studenten Ekklesia.

Bij zijn afscheid had Wim een tiental koorliederen uitgezocht, die hem in de afgelopen 4 decennia het meest geraakt hebben.
Daarbij zat ook "Ander, ouder", een lied met een prachtige poëtische tekst, dat op onze trouwdag vierstemmig is gezongen.

Het destijds jonge echtpaar kon deze keuze dus wel appreciëren.

We moesten wel zorgen, dat we op tijd thuis zouden zijn, want onze kinderen zouden hutspot komen eten. Alleen de Spaanse tak van ons gezin was afwezig. Zij wonen in het prachtige Asturias en kunnen niet eventjes een vorkje komen meeprikken.

Desondanks houden wij deze traditie zo goed en zo kwaad als het gaat in ere. En daar onze oudste kleinzoon morgen vrij is, komt hij een nachtje bij opa en oma logeren. Hij heeft geen last van heimwee.

Morgenochtend gaan we met hem naar het feestgedruis in de Leidse binnenstad. De kinderkermis op het Pieterskerkplein staat hoog genoteerd bij ons.

Klein Duimpje en de Hutspot Cup

Gisterenavond was er een vrijwilligersbijeenkomst in de Leidse IJshal. Daar ben ik naartoe gewest. Het was leuk om een hoop bekenden weer te zien en te spreken. Weer thuis stond de teller op 840 kilometer voor de maand september en op 7840 voor de eerste 3 kwartalen van 2022.
Vanmorgen deed ik met mijn vrouw boodschappen bij "De Helianth". Na wat klussen in huis fietste ik om 1 uur naar de Vondellaan, waar in de Leidse IJshal de inmiddels traditionele strijd om de Hutspot Cup plaatsvond.

Het startschot werd gegeven door wethouder Fleur Spijkers.

IJsmeester Piet Schip stond te glunderen, toen 2 meisjes hem kwamen bedanken voor het goede ijs, waarop ze zojuist hun wedstrijd gereden hadden.

Bij de volgende dweilpauze pakte ik mijn fiets en reed naar Hillegom, waar ik thee dronk bij mijn zus Corrie en haar man Henk. Een uur later trapte ik naar "Klein Duimpje", waar ik met Bas en Joep had afgesproken.

We hadden een tafel binnen gereserveerd en hadden het prima naar ons zin. De lachspieren werden goed aan het werk gezet, terwijl we genoten van een tweetal verschillende bockbieren. Van de nicht van trainingsmaat Jaap Kroes kregen we deze foto van het bierfestival toegestuurd.

Een hecht ingespeeld team. Maar ja, we hebben er meer dan een halve eeuw op geoefend. Eens komt deze trainingsarbeid eruit!