Gedeeld goud

In teamsporten of bij groepsdisciplines bij individuele sporten is het gebruikelijk, dat er niet slechts één winnaar gehuldigd wordt. Zoals vanmorgen bij de teamsprint voor mannen op de wielerbaan bij de Olympische Spelen.

Zo maakte de Nederlandse wielerploeg vanmorgen de favorietenrol waar in de finale tegen de Britten.
Het goud delen met een tegenstander is echter niet gebruikelijk, zeker niet op het hoogste podium.  

Afgelopen zondag was er in Tokyo toch sprake van. Bij het hoogspringen eindigden de Italiaan Gianmarco  Tamberi en Mutaz Essa Barshim uit Qatar waren beiden over de 2.37 gekomen en gestruikeld over de 2.39. Ze hadden allebei 3 foutsprongen gehad en kozen ervoor om geen jump-off te springen, maar het goud te delen. Deze vrienden waren zodoende beiden Olympisch kampioen.

|

Zelf behoor ik niet tot het gilde der winnaars. Slechts sporadisch kom ik op het podium. Met schaatsen heb ik slechts eenmaal gewonnen. Een 200 kilometer nog wel. Bij de 1000 rondjes van Leiden in 2015 had ik de mogelijkheid om alleen te winnen, maar halverwege had ik met Janina Wolf afgesproken om samen hand in hand over de finish te gaan.

Maar afspraak is afspraak, dus ik reed 12 rondjes extra om aan gedeeld goud te komen. 

Ik kan u verzekeren: gedeelde vreugd is dubbele vreugd! Als we elkaar bij het sporten tegenkomen blijkt, dat het samen delen van de hoofdprijs voor een speciale band gezorgd heeft.
Hiermee staan we trouwens in een goede traditie. Bij de Friese Elfstedentocht is het driemaal voorgekomen, dat er meer winnaars waren.
In 1933 zetten Abe de Vries en Sipke Castelein de toon. Het Pact van Dokkum in 1940 werd bij het binnenrijden van Leeuwarden gebroken, maar door de ontstane chaos alsnog in ere hersteld. 

Het Pact van Vrouwbuurtstermolen werd door het vijftal winnaars wel gerespecteerd, maar niet door de jury. Zodoende kende de Tocht der Tochten van 1956 geen winnaar. Maar de vijf schaatsers werden wel vrienden voor het leven.

En dat is belangrijker dan een medaille om je nek! Sport verbroedert wel degelijk.

"Ik doe het op mijn eigen manier!"

Gisteren scheelde het niet veel, of Laurine van Riessen zou de eerste Nederlandse sporter zijn geweest, die zowel op de Zomerspelen als de Winterspelen een Olympische medaille had gehaald.

Na de bronzen medaille op de 1000 meter in Vancouver in 2010 werd dit IJVL-lid, dat het schaatsen geleerd heeft in de Leidse IJshal, werd de baanwielrenster op de teamsprint vierde. Net buiten de medailles dus. Maar goed, er komen nog een paar kansen.

's Middags hadden mijn vrouw en ik met onze kleinzoon op deze vrij frisse zomerdag op de volkstuin geluncht. De driejarige hielp bij het plukken van de bonen en op een gegeven moment hoorden we hem zeggen: "Ik ben bezig. Ik doe het op mijn eigen manier!"

Het zouden zo de woorden van opa geweest kunnen zijn, die in zijn leven ook zoveel mogelijk op zijn eigen manier heeft gedaan.

Bij de schaatslessen sta ik bekend om mijn onorthodoxe wijze van lesgeven. Bij de droogtraining is dat niet veel anders. Gisterenavond mocht ik me weer uitleven bij de maandelijkse strandtraining.

Jos Drabbels en ik reden mee met Hans Boers. Bij de skeelerbaan van Katwijk verzamelden de IJVL-ers zich. We waren met zijn negenen. We liepen naar het strand voor het Boulevard, waar we na ingewerkt  te hebben met een strandstoelslalom begonnen.

In het mulle zand lopen je bovenbenen binnen de kortste keren helemaal vol. En dat is ook de bedoeling. We wandelden naar de dichtstbijzijnde strandopgang, waar we 3 Steigerungen omhoog van verschillende lengte hadden.
Als rustige oefening volgde de bochtstappen omhoog, nog zo'n oefening, die zwaarder is dan van buitenaf lijkt. Dit blok werd afgesloten met 10 stopsprongen omhoog. 
Over het schelpenpad liepen we naar de volgende strandopgang, waar we weer naar het strand afdaalden voor een serie buikspieroefeningen. Tussendoor deden we wat statisch zitten en schaatsstappen. De uitsmijter waren de valoefeningen in het mulle zand.

Gezien de 40.000 gewonde schaatsers bij de natuurijsperiode in februari kan het geen kwaad, als je ook dit onderdeel van het schaatsen als volwassenen oefent. Bij kinderen die ik dit al 30 jaar.

Via het schelpenpad op het duin en het strand liepen we terug naar ons vertrekpunt, waarna we naar het terras van "Het Wantveld" vertrokken, terwijl de helft ging zwemmen in zee. Zij voedgden zich later bij ons.

Het was de gezellige afsluiting van een mooie sportavond aan zee.

Jaap Visser

De columns van Jaap Visser in het Leidsch Dagblad lees ik altijd graag. Een scherpe pen kan ik wel waarderen. Vaak weet hij de vinger op de zere plek te leggen.
Maar niet altijd. Daar ik inmiddels ruim 16 jaar betrokken ben bij het behoud van een kunstijsbaan in Leiden matig ik mezelf aan, dat ik over enige dossierkennis beschik.
Zodoende wil ik deze deskundige journalist weerspreken. Hij wil wethouder Paul Dirkse in de schoenen schuiven, dat er aan de Voorschoterweg een te krappe ijsbaan gebouwd gaat worden. Dit is bezijden de waarheid.

In de gemeenteraad van Leiden is diverse keren afgesproken, dat Leiden een 250-meterbaan zou bouwen bij zwembad "De Vliet". Indien de omliggende gemeenten mee zouden betalen, zou het een 333-meterbaan worden. Welnu, ongeveer de helft van de gemeenten was hiertoe bereid, de andere helft niet. Met name Alphen aan den Rijn was een heuse dwarsligger.

Na de beslissende commissievergadering van de Leidse gemeenteraad wist Paul Dirkse haarfijn uit te leggen, dat er bij een aantal omliggende gemeenten sprake was van pure politieke onwil om mee te betalen aan de 333-meterbaan.

De gemeente Leiden heeft zich wel aan zijn woord gehouden, zodat wij over anderhalf jaar kunnen schaatsen op een prachtige 250-meterbaan.

Noch de gemeenteraad van  Leiden, noch wethouder Dirkse valt in dit geval iets te verwijten. De ellende kwam van wethouders uit omliggende gemeenten, die hun beloften gebroken hebben. Als alle politici zich gewoon aan hun woord zouden houden, dan zou de onvrede onder de bevolking van Nederland stukken kleiner zijn!

Schuurfeest

De coronatijd heeft het afgelopen jaar behoorlijk wat gaten geslagen in het aantal vriendenbezoeken. Zo hadden we voor 1 augustus eindelijk een datum kunnen vinden, dat we elkaar weer op veilige afstand konden ontmoeten in het Haarlemmermeerse bos. 

Alles werkte mee, behalve het weer. Nu viel het vandaag nog mee gezien de weersverwachtingen, maar vrijdag moesten we op die basis op zoek naar een plek, waar we met zijn negenen bij elkaar konden komen. Ik opperde bij mijn geboortehuis in Nieuw-Vennep. Daar hebben we met enige regelmaat een schuurfeest gehad met de familie Breed in de kleine garage.

Het motto van mijn ouders was: voordeliger per dozijn. En waar 40 tot 50 mensen in de garage bij elkaar konden komen, daar moest het met 9 ook wel lukken. Een paar telefoontjes verder was alles geregeld. Alleen de sneeuw moest nog even weggeruimd worden.
Zodoende fietsten Ada en ik om 12 uur naar Nieuw-Vennep, waar we de lege garage inruimden en een beetje versierden.

Want ja, als het op gezelligheid aankomt heb ik een naam hoog te houden.

In twee duo's en een trio druppelden Bas, Nel, Joep, Margriet, Rob, Lotte en Willem binnen. Na elkaar ruim een jaar niet meer gezien te hebben, was er genoeg gespreksstof. Af en toe lagen we krom van het lachen over verhalen, die zo uit "Nieuw zeer" leken te komen.

Met het ouder worden komen ook wat kwalen en kwaaltjes. Om alles in een juist perspectief te plaatsen, had ik een toepasselijk lied gevonden.

Hiermee vergeleken valt vrijwel alles daarna mee. We hadden kortom een genoeglijke middag met een hapje en een drankje, waarbij we van harte hopen, dat we elkaar het komende jaar veel vaker mogen zien. 








Gezamenlijk ruimden we alles op en na afscheid genomen te hebben van mijn broers en schoonzussen fietsten Ada en ik om 7 uur in het avondzonnetje naar huis. Daar wachtten onze kleinzoon en hun ouders op ons.

Opa mocht zijn kleinzoon voorlezen en naar bed brengen.

Vliegveld Valkenburgloop of "Je kunt wel boos worden, omdat je in een file staat, maar je staat nog steeds in de file!"

Het had gisteren en vannacht behoorlijk geregend.

Ook de maximumtemperatuur hield niet over.

Het weer had meer weg van het weer in september dan dat van hartje zomer.

Na vanmorgen boodschappen gedaan te hebben fietsten mijn vrouw en ik naar "De Helianth" om boodschappen te doen. Met deze 8 kilometer kwam de totaalstand van juli op 1212 kilometer uit, waarvan 560 kilometer van onze fietsvakantie in Midden-Nederland.
Thuis gekomen trok ik mijn sportkleding aan en om 12 uur was het droog. Geheel conform de voorspelling van Buienradar. Daarna zou het droog blijven, dus wat kon er mis gaan?

Nou, heel wat. Bij de A44 aangekomen gingen de hemelsluizen open. Ik rende naar het restaurant aan het Valkenburgse meer, waar ik na zo'n 500 meter kon schuilen. Onder een afdak kon ik er voor zorgen, dat ik niet nog natter werd.

In mijn schuilplaats kon ik nadenken over de wijze les, die een  buurman eens geleerd heeft van een vrachtwagenchauffeur: "Je kunt wel boos worden, omdat je in een file staat, maar je staat nog steeds in de file!"

Een mentale les, die iedere sporter zich ter harte kan nemen: maak je niet druk om zaken, waar je toch geen invloed op hebt!
Dat deed ik dan ook, toen de ergste regen na een minuut overgetrokken was. In de regen liep ik langs het Valkenburgse meer, waar de opvolgers van Olympisch kampioen Kiran Badlou zich aan het klaarstomen waren voor Parijs 2024.

Het moge duidelijk zijn, dat de combinatie van Valkenburg en veel regen in juli 2021 topdagen beleven.

Bij de werkzaamheden bij Valkenburg ter verbreding van de Tjalmaweg was het eindelijk droog. Een waterig zonnetje brak door en bij mij het besef, dat de Rijnlandroute wel eens eerder klaar zou kunnen zijn dan deze kabinetsformatie.

Daarna liep ik richting Panbos, dat ik passeerde. Ik liep een rondje om voormalig vliegveld Valkenburg.

Zo liep ik ook naar onze volkstuin, waar Ada op mij wachtte met thee en een paar boterhammen met kaas. Zo had ik voldoende brandstof getankt voor de laatste 4 kilometer naar huis. Geheel in de lijn van het wisselvallige weer van de afgelopen tijd kreeg ik in dit betrekkelijk korte stuk nog een tweetal buien over me heen.

Thuisgekomen zag ik, dat de regenmeter sinds gisteren op 18 millimeter neerslag stond, hetgeen overeenkwam met de gegevens van KNMI-meetpunt Voorschoten. 
Onder de douche kon ik tevreden terugblikken op de trainingsloop in aanloop naar de marathon van Leiden. Met dit rondje om "Fliegerhorst Katwijk" had ik 16,1 kilometer gelopen.

Als een verlate verzetsdaad had ik de 10 Engelse mijl gelopen. Daar hadden de Duitsers niet van terug!

Leesbril

Mijn huidige leesbril heb ik al bijna 9 jaar. Zo zoetjesaan werd het tijd, om eens aan een nieuwe te gaan denken ter vervanging van dit hulpmiddel uit lang vervlogen tijden. 

Vanmorgen om half 12 had ik een afspraak gemaakt bij opticien Van Laarhoven in de Stevenshof. Na wat boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth" fietste ik naar "De Stevensbloem", waar mijn ogen werden opgemeten. De verschillen met de vorige keer waren minimaal.
Daarna kon ik het montuur uit gaan kiezen. Ik kan u verzekeren, dat dit model het niet gaat worden.

Zoveel huizen om zo'n bril te kunnen bekostigen heb ik niet!
Na thuis mijn brood klaargemaakt te hebben, fietste ik naar de volkstuin, waar ik met mijn vrouw zou lunchen. Dat deden we in het schuurtje, daar er regenbuien overtrokken op deze "droge" dag.

Er is de afgelopen dagen dan ook aardig wat neerslag naar beneden gekomen.

Juli was in totaal echter een normale zomermaand. Zeker qua temperatuur.

Regionaal waren er echter grote verschillen in hoeveelheid neerslag.

Daarom twijfel ik wel een beetje. Ik heb een nieuwe leesbril besteld, maar had ik niet beter voor een duikbril kunnen kiezen?

Omrijden in het Groene Hart

Ns een goede nachtrust werd ik om half 7 wakker van het gespetter op het tentdoek. Ik wandelde naar het toilet. Ik had geluk, dat ik niet hoefde te wachten, want er was slechts één wc op camping "Strosteeg". Genderneutraal, dat wel.

We ruimden de tent op, hingen de buitentent en het grondzeil te drogen over de waslijn en gingen in de kantine in de boerenschuur ontbijten. Om kwart over 8 fietsten we de Langbroekerdijk op.

Via Odijk reden we naar Bunnik, waar we de omgeving van "Rhijnauwen" goed kenden. Vroeger liep de Midden-Nederlandroute over het terrein ervan, nu niet meer.

We reden door het centrum van Zeist naar Utrecht, waar we bij "De Rechtbank" op het omheinde terras cappuccino, koude chocolademelk en twee bramencheesecake namen.

Om 10 uur vervolgden we de weg over de Leidseweg naar De Meern en Vleuten. Zo kwamen we bij Haarzuilens uit, waar het veel rustiger was dan vorige week.
We hadden een andere route naar huis in gedachten, daar er een grote brand was in Bodegraven.

Voor en na Woerden reden we derhalve een alternatieve route. Voor Woerden op de zuidoever en na Wierden sloegen we af naar Waarder en vandaar naar Driebruggen via mooie smalle slingerwegen. Vlak voor Driebruggen lunchten we op een bank aan de meanderende wetering.
Door Driebruggen heen fietsten we over smalle weggetjes tussen de rietkragen naar de Reeuwijkse plassen. Ada had bijna 4 jaar in Oudewater gewerkt en kende de weg op haar duimpje.

Boven het water van de Reeuwijkse plassen zagen we de rookwolken boven Bodegraven. Door de noordwestenwind konden we de brandlucht ruiken.

Desondanks genoten we van deze prachtige omgeving. Via Oud-Reeuwijk en Tempel reden we naar Boskoop toe. Daar probeerden we een jaagpad uit, dat niet op de kaart stond, maar hiermee sneden we een bocht van de LF4B af.

In Hazerswoude-Dorp dronken we op het terras van "De Egel" heel voorzichtig, want er zat ook een motorclub van een man of 10. We hielden het bescheiden bij cappuccino en jus d'orange.

Na nog wat boodschappen gedaan te hebben, rook Ada de stal en zelfs met tegenwind haalde ze op kop soms 21 kilometer per uur. Niet gek op een fiets met bepakking.

Via Zoeterwoude-Weipoort , het Molenpad, de Miening en de Europaweg bereikten we Leiden. Langs de Vliet en de Korte Vliet waren we om 4 uur thuis met vandaag 92 kilometer op de teller.
De totaalstand van 8 dagen fietsvakantie was 560 kilometer oftewel 70 kilometer per dag. Geen gek gemiddelde voor een paar pensionado's.