Schaatsfeest

Vorige week vrijdag hadden we aan de kinderen van de IJVL gevraagd, wie er met de Herfstvakantie weg waren. Ongeveer de helft van de kinderen gaf aan er niet te zijn. Derhalve gaven we aan, dat de kinderen vandaag een vriendje of vriendinnetje mee mochten nemen.

We gingen er van uit, dat er in totaal minder kinderen zouden komen, zodat we de trainers, die er vandaag niet zouden zijn, niet vervingen. Om het met een understatement te zeggen: het was een kleine misrekening.

Een kwartier voor tijd, toen er nog gedweild werd in IJshal De Vliet, zag het er niet bepaald megadruk uit.

Dat veranderde toen ik na de dweil het ijs op stapte. Samen met Jeroen hadden we een groep van minstens 30 kinderen. Het individuele aandacht geven aan de nieuwkomers was een kansloze missie. We begonnen met de basisbewegingen, waaronder de clownsstap en het stampen op het ijs: "Jullie moeten zo hard stampen, dat ze het aan de andere kant van de baan ook moeten horen!"

Dit gebeurde vol overgave.
Nu we het over het maken van geluid hebben, daar bracht ik de volgende opdracht zeer subtiel: "Over 3 maanden is het bijna Oudjaar. Vuurwerk mag niet meer, maar het geluid van gillende keukenmeiden kunnen jullie volgens mij wel maken."
Nou, dat konden de ruim 30 kinderen wel degelijk. Met het hoge gegil reden we een rondje van 250 meter. Het was in de hele ijshal goed te horen.

Na een half uur zouden we spelletjes gaan doen. Daar de gevorderde jeugd wat serieuzere oefeningen ging doen, kwamen een aantal kinderen onze gelederen versterken, zodat we met 40 kinderen begonnen aan "Schipper mag ik overvaren?'






Dit was nog redelijk overzichtelijk. We maakten een grote kring en reden naar elkaar toe en weer naar achteren. Dit herhaalden we tweemaal.


We bleven elkaar vasthouden en deden daarnaast "De boom wordt hoe langer hoe dikker!"

Nou, met 40 kinderen en een paar trainers was er wel degelijk sprake van een dikke boom! En dan te bedenken, dat ik de Herfstvakantie maandagmorgen met slechts 1 kind begon....

Met de plastic noppen deden we tikkertje. De dobbelsteen bepaalde het aantal tikkers. Wie getikt was, kwam bij deze trainer een nop halen en werd ook tikker. Een heerlijke chaos was het gevolg. 
Wegens succes werd het geprolongeerd.
De trainers, de kinderen en de vele aanwezige (groot)ouders genoten volop van dit schaatsfeest, dat we afsloten met het weggooien van de vele plastic noppen. Iedereen mocht deze oprapen en daarna er zelf "Met de pet ernaar gooien!"

Ik schijn op dit schaatsfeest met pretogen rondgereden te hebben.....