Uriah Heep

 
Uriah Heep was de schurk in de roman "David Copperfield" van Charles Dickens.

Het getuigt van lef om je als rockgroep met zo'n naam te tooien.

Op een door flinke regenbuien zaterdagavond was in Haarlem de aftrap van de afscheidstournee van deze Britse popgroep onder de welluidende naam "The Magicians Farewell".

In de jaren '70 was de groep populair met lp's als "Demons and Wizards" en "The Magican's Birthday".

Met Bas Warnink, met wie ik vaak naar de muziek van "Uriah Heep" geluisterd heb, ging ik gisterenavond naar de Philharmonie in de Spaarnestad. 

Zoals u ziet leek Wigbolt Ripperda ook op een hardrocker.
We hadden afgesproken om een vorkje te prikken in de Lange Wijngaardstraat, waar onze veel te jong overleden vriend Tim de Beer jarenlang gewoond had. 

De gewonnen finales van Nederland tegen de Sovjet-Unie in 1988 en die van Ajax tegen AC Milan in 1995 bekeken we bij hem, waarna we ons in het feestgedruis op de Grote Markt stortten: "Dat wordt Siberië, dat wordt Siberië!"

Bij "Bruxelles" hadden we boven een tafeltje op een kleine verhoging.

We kletsten gezellig bij tijdens het eten van de sliptong, maar wachtend op het nagerecht werd een vrouw aan het tafeltje onwel. Ze werd voorzichtig op de grond gelegd en 112 werd gebeld. Ze ademde nog en wij bereidden ons er op voor om eventueel te helpen bij een reanimatie, maar de vrouw kwam bij bewustzijn vlak voor de ambulancemedewerkers binnen kwamen.
Het kwam wat absurdistisch over, dat wij ons taartje met ijs opaten vlak bij een flauwgevallen vrouw, maar ja, een schaatser wacht niet tot het ijs gesmolten is.

We begaven ons naar de Philharmonie met de geruststellende gedachte, dat de vrouw geen verdere medische zorg nodig had. Als iemand met loeiende sirenes zou worden afgevoerd, dan zou je toch met een heel ander gevoel naar een concert.
We haalden bij aankomst een lokaal Jopen-biertje en begaven ons naar het balkon, waar we een goed zicht hadden op het podium én de feestzaal beneden ons. Ik appte naar mijn voormalige collega Nelina Houwaart, die zich in de menigte bevond. We hebben elkaar daar niet gezien.
We pikten de slotnummers van "Heavy Pettin", die in het voorprogramma speelden, mee, waarna na een pauze waarin de muziekinstrumenten en decors verwisseld werden en "Uriah Heep" kon beginnen.
Volgens het principe van toewerken naar een climax werd met wat onbekendere nummers begonnen. Vanaf "Stealin'" kwamen de klassiekers tevoorschijn.

De zanger Bernie Shaw was een echte entertainer en hij zette het publiek aan om met de backing vocals mee te zingen. Dat deden we vol overgave.

U kunt zien, dat de verjongingskuur van hetzij "The Wizard", hetzij de jarige "Magician" voor de bassist goed is uitgepakt. Wellicht kunnen ze deze kuur in het basispakket van de zorgverzekering opnemen....

"July Morning" was altijd al één van mijn favorieten. Wat verwacht je ook anders van iemand, die op een warme julimorgen geboren is?

Een andere favoriet was "Lady in Black", een vrij akoestisch nummer, waarin de driestemmige koorzang van "Uriah Heep" het best tot zijn recht kwam.

De toegift begon met "Sunrise".

Met het ingaan van de wintertijd een paar uur later kwam ook de zonsopgang ineens een uur dichterbij.

"Uriah Heep" sloot af met hun grootste hit. 

Gitarist en oprichter Mick Box kan na 56 jaar trouwe dienst beginnen aan zijn eigen "Easy livin'"