Blue Bellsloop

Mijn vrouw ging vanmorgen zwemmen in zwembad "Het Wedde". Terwijl zij er op de fiets naar toe reed, trok ik mijn hardloopschoenen aan en liep een flink deel van de route, die ik vorige week dinsdag ook gelopen had.
Het was hard nodig, want na 2 Paasdagen met weinig beweging en lekker eten gaf de weegschaal 68 kilo aan en hoe lichtvoetiger je aan de Leiden Marathon begint, des te beter het is. Je moet immers iedere kilo extra meezeulen.

De minimumtemperatuur op deze zwaar bewolkte morgen lag trouwens ook behoorlijk hoog....

Ter hoogte van landgoed "Zuidwijk" zag ik blue bells in de berm staan.


Bij het zien van de blue bells moet ik altijd denken aan de wandeling, die ik met Ana, Siebe en Ada maakte in the Happy Valley in Surrey op Eerste Paasdag. 
Over de ventweg langs de A44 liep ik naar de Papelaan en vandaar over voornamelijk onverharde paden langs de Velostrada. Dat bracht me langs het zwembad, waar Ada gezwommen had.
Vlak voor station De Vink zag ik deze doorwaskervel pal langs het fietspad staan.

Bij het station haalde mijn vrouw mij in. Thuis gekomen maakte ik eerst de toiletten schoon. Ik moest toch eerst uitzweten, voordat ik onder de douche stappen. Met 66,7 kilo was ik ruim een kilo lichter geworden voordat deze nuchtere Hollander aan de ontbijttafel aanschoof.

Na ruim 10 kilometer hardlopen ging het Paasbrood er wel in. Niet met boterbloemen, maar wel met boter....

The Race for Life

Het is een uur tijdsverschil tussen Nederland en Engeland, maar je merkt het toch. Ik werd vroeger wakker en bleef stil liggen om niemand te wekken. Om 7 uur kwam er wat gezelschap om zachtjes mee te praten en vooral om verder te lezen over deel van Engeland, waar we heen zouden gaan.

Een uur later waren Siebe en Ana ook op. We gingen douchen en daarna ontbeten we met zijn vieren. Ana had haar sportkleren aan, want ze zou meedoen met "The Race for Life" ten behoeve van de kankerbestrijding.

Om kwart voor 10 vertrokken we naar Purly, waar we een collega van Ana oppikten, waarna we doorreden naar Croydon, waar de rest van het Costa del Sol-team.

In 2 auto's reden we naar Lloyds Park in deze voorstad van London. In het grote park was een slingerende ronde van 5 kilometer uitgezet.

Het was prima geregeld. In een kleiner park aan de overzijde van de weg was een parkeerplaats op het gras.

Zo'n 10 minuten voor de start liepen we het parcours op.

Na wat groepsfoto's liepen de 7 dames het startvak in.

Roze was dan ook zo'n beetje de dresscode.

Ada, Siebe en ik zochten een plekje langs de lijn.

De 7 leden van het team "Costa del Sol" begonnen vrij ver naar achteren. Dit gaf ons de gelegenheid het veld over te steken en hen nogmaals aan te moedigen.

Nadat het voornamelijk uit Portugezen bestaande team ons voor de tweede keer gepasseerd was, liepen we naar een vrij steile klim in de hoek van het veld. Daar zouden we hen omhoog zien zwoegen. Een meter of 100 verderop kwamen ze ons afdalend tegemoet.

Inmiddels was het lichtjes begonnen te regenen. Voor toeschouwers is dit vervelender dan voor lopers weet ik uit eigen ervaring.
Via een omweg om de finish wandelden wij naar een plek, waar we hen vlak voor de laatste bocht voor de eindstreep konden zien. Team "Costa del Sol" kwam hand in hand aangelopen met zijn vijven.

Ze hadden de 5 kilometer in 40 minuten gelopen. Voor ongetrainde loopsters in hun eerste loop geen gekke tijd.

Daarna namen we de tijd om op de achterblijfsters te wachten.

Intussen konden wij als nuchtere Hollanders genieten van het expressieve Zuid-Europese temperament van aanvankelijk 5, later 6 en weer later 7 vrouwen.


Na diverse groepsfoto's volgde een officiële groepsfoto van "The Race for Life".

Nadat deze op A4 formaat was afgedrukt, reden we naar Whyteleafe, waar de grote cheque werd ingevuld: £ 1.060,-.



We reden met Siebe en Ana, waar Ana zich douchte, terwijl wij utterden. We haalden de collega van Ana weer op en reden door naar het huis van hun baas, die een barbecue organiseerde. De sfeer onder de Portugezen was opperbest. Hun land mocht de finale tegen thuisland Frankrijk spelen.
We namen allerlei kleine hapjes vooraf bij het Portugese Estrella-bier en konden nog net een grote garnaal van de barbecue proeven, voordat we naar East Croydon werden gebracht door Ana en Siebe.
We hadden de trein van 17.24 naar London Victoria, waar we overstapten op de underground naar Tower Hill. Vanaf the Tower wandelden we door het centrum van London naar Liverpool Street Station, waar we de bekende rode dubbeldeksbussen zagen.

Om 19.00 uur hadden we de trein naar Norwich. Door het glooiende parkachtige landschap treinden we naar het ons zo bekende Manningtree, waar we over moesten stappen op de boemeltrein naar Harwich.
In het avondzonnetje zaten we op een bank en genoten van het uitzicht, voordat we instapten. Het laatste deel van de reis ging langs de Stour met laag water.
Om kwart voor 9 wandelden we naar Poston Lodge, waar we in kamer 4 onze spullen neerzetten.

Ada las verder in "Oom Oswald" van Roald Dahl, terwijl ik naar Frankrijk-Portugal keek. De wedstrijd werd verrassend door de Portugezen gewonnen.

Normaal gesproken hou ik helemaal niet van Portugees voetbal. Nederland verliest vrijwel altijd van deze Angstgegner.
Maar vandaag was ik mild gestemd door de Portugese gastvrijheid en gunde ik hen het Europese kampioenschap. Na de verlenging gingen we heerlijk slapen.

The North Downs

Om half 6 Engelse tijd werden we wakker. We hadden prima geslapen. De boot lag al afgemeerd in Harwich. We hadden een mooi uitzicht over the Stour.
Om 6 uur daalden we af van dek 11 naar dek 9, waar we met 2 thee en 2 croissants een sober ontbijt hadden. We kochten nog 2 yoghurt voor in de trein.

Dat was een goed idee, want nadat we de fietsen en de bagage veilig hadden gestald bij "Paston Lodge", kwam Ada er achter, dat het brood nog in de fietstas in de schuur zat.

In de trein naar Liverpool Street Station ging Ada verder lezen in "Centraal Engeland", terwijl ik begon aan "Afgunst" van Saskia Noort.

Om een uur of 9 wandelden we naar London Bridge Station. Dit treinstation was snel bereikt, maar helaas: dit weekeinde werd er druk verbouwd, waardoor we naar een ander station moesten. We hadden het gevoel, dat we van het kastje naar de muur gestuurd werden, nadat we in London Bridge Station wat ontbijtspullen hadden gekocht.

Voor het station Blackfriars moesten we naar metrostation Banks, vanwaar w teug werden verwezen naar Monument, dat we net waren gepasseerd. Met de metro reden we in 10 minuten naar Blackfriars. Het treinstation liep over een brug over the Thames, waarvan ik diverse keren tegen mijn vrouw had gezegd: "Daar moeten we heen!"

We hadden de overvolle trein naar East Croydon. Dat betekende staanplaatsen. We vonden het dan ook niet zo erg, dat we in East Croydon over moesten stappen richting Caterham. In Whyteleafe verlieten we de trein. Siebe kwam ons tegemoet gefietst.
We wandelden een blokje om door Whyteleafe en het park om daarna aan tafel te gaan in tapasbar "Costa del Sol".

Met onze schoondochter als serveerster hadden we een gezellig middagmaal met paella en Estrella bier. Daarna reden we naar Oxted, een leuk Engels plaatsje, waar Ana een blauwe bloes kocht.
Over de mooie North Downs met soms prachtige vergezichten reden we terug naar het ons inmiddels vertrouwde Caterham.
Hier at Ana wat voor ze weer aan het werk ging. Wij dronken een kop thee en lazen en schreven wat, terwijl Siebe onze route in het mobieltje invoerde.
Om 7 uur stapten we weer in de auto. We moesten een grote ronde koekenpan met paella naar Banstead brengen. Zo reden we in westelijke richting naar een groot huis, waar de dochter des huizes haar 18e verjaardag vierde.

Siebe en ik tilden de grote pan naar binnen, waarna we naar Chipstead gingen. Vanaf een parkeerplaats liepen we een public footpath op. Over en flink glooiend terrein liepen we door dit prachtige deel van the North Downs.
Na een wandeling over bospaden en door weilanden kwamen na een uur weer uit bij het parkeerterrein. Met de Honda Jazz koersten we op Caterham aan, waar we om half 10 weer thuis waren.

Terug op de heenweg

's Nachts een paar keer wakker geworden van de storm. Her en der hoorden we wat kletteren en kraken om het huis heen. Desondanks kwam de slaap telkenmale terug.
Om 8 uur stonden we op om ons te gaan douchen. We haalden de lakens van de slaapbank en om 9 uur deden we boodschappen bij Tesco. Hier had men opstartproblemen bij de kassa's, maar gelukkig hielp een bediende ons bij de selfservice.
Thuisgekomen bleken er nog wat andere problemen op te doemen. De treinenloop was in het honderd gelopen, doordat er door de storm her en der bomen op het spoor lagen.

Diverse treinen vielen uit, andere hadden te kampen met vertraging.
Na het ontbijt brachten Siebe en Ana ons naar East Croydon, waar we afscheid namen van onze gastheer en -vrouw. Het was een gezellig Paasweekeinde geweest. Door het slechte weer hadden we minder gewandeld dan gehoopt, maar we hebben veel spelletjes gedaan.
Via de automaat kochten we 2 tickets naar St. Pancras. Door de vertraging van 8 minuen hadden we op 11.03 de trein van 10.55 naar Bedford. De trein reed langzamer dan donderdag, zodat we meer tijd hadden om om ons heen te kijken.

Om kwart voor 12 liepen we door St. Pancras naar het plein bij the London University of Arts. Bij "The Grain Store" namen we cappuccino en warme chocolademelk. 7 Pond lichter wandelden we terug naar St. Pancras, waar we 2 x door de pascontrole gingen. Eenmaal Engeland uit, eenmaal Europa in.

Onze Thalys had 10 minuten vertraging, daar er nog veel mensen in moesten stappen als gevolg van de lange rijen vanwege de bagagecontrole. In Brussel-Zuid werden de passen niet gecontroleerd, maar militairen met mitrailleurs lieten zien, dat de situatie nog niet normaal was.
De Thalys naar Schiphol vertrok ook met 10 minuten vertraging. In de trein hoorden we, dat er minder hard gereden werd als gevolg van het slechte weer eerder op de dag: de storm, die wij vannacht al hadden gehad.

Intussen las ik "Wilts erfenis" van Tom Sharpe uit.

Ada deed hetzelfde met "En uit de bergen klonk de echo" van Khaled Hosseini.

We reisden via Hoogmade naar Schiphol om vandaar in 2 etappes naar De Vink te treinen. Om kwart voor 9 waren we weer thuis. We gingen grotendeels terug op de heenweg.

Hever Castle

Gisteren had ik tussen de spelletjes door "Broer", het Boekenweekgeschenk van Esther Gerritsen, uitgelezen, zodat ik vanmorgen bij het ontwaken om half 9 aan "Wilts erfenis" van Tom Sharpe kon beginnen, waarmee ik later schuddebuikend van het lachen Ada op het verkeerde been zette.

Zij stond toen in de keuken en vroeg aan Siebe, die op de w.c. zat: "Gaat het wel goed met je?"
Overbodig om te zeggen, dat dit het volume van mijn lachsalvo nog deed toenemen.
Dit geschiedde na het ietwat verlate Paasontbijt.

Terwijl de ene bui na de andere passeerde, maakten we "Legenden van Andor" af. Met enige moeite versloegen we de monsters.

Om 2 uur vertrokken we met de auto naar Hever Castle door het prachtige heuvelland van Surrey en Kent.

Na £ betaald te hebben inclusief de seniorenkorting voor 60-plussers, konden we het enorme park van het kasteel betreden.

Na een korte felle bui bij aankomst was het nu droog.

We wandelden derhalve eerst door de tuin met al zijn leuke hoekjes.




Zo kwamen we bij het meer, ondeveer net zo groot als onze eigen Vogelplas, maar wel dieper, waar je volgens mij bij goede winters, die in Engeland nog spaarzamer zijn dan bij ons, moet kunnen schaatsen.



Via een ander deel van de tuin liepen we over de ophaalbrug Hever Castle binnen. Gedurende het volgende uur volgden we de looproute door tal van kamers en zalen, die ieder een ander deel van de historie van Hever belichtte.

Vooral Anna Boleyn, die hier haar jeugd had doorgebracht en die later werd onthoofd in opdracht van haar man, koning Hendrik VIII, kregen veel aandacht.

Het was in die eeuwen trouwens geen gezonde bezigheid om koning of lid van het Britse vorstenhuis te zijn.

In twee eeuwen tijd sneuvelden ze bij bosjes of werden ze op een andere manier vermoord.


Om half 5 verlieten we dit mooie kasteen en op een bank in de tuin aten we de meegebrachte boterhammen en bananen.


Na een wandeling naar de huizen achter het kasteel kuierden we terug naar de parkeerplaats.





Met de auto reden we door het mooie landschap via Edenbridge weer naar Caterham over hellingen van 16% met mooie vergezichten.
Om half 6 waren we weer terug op ons logeeradres. Daar utterden we nog wat, terwijl de linzenschotel met aardappelen, paprika, broccoli en chorizo stond te pruttelen. Intussen kletterde de regen tegen de ramen en stak de wind op.

Na de vaat speelden we "Boonanza" en onder grote hilariteit "Love letters". Met zijn vieren is dit spel veel leuker dan met zijn drieën. Ana wist het spel tweemaal te winnen. Hieruit bleek, dat Spanjaarden hier veel beter met romantiek overweg kunnen dan Hollanders.

Om een uur of 12 zochten we de slaapbank op, waar de slaap inderdaad snel kwam.