Watersnoodramp

Het zal niemand ontgaan zijn, dat Limburg afgelopen week getroffen is door een watersnoodramp.

Het is een onwezenlijk beeld als je zag, dat het water aan alle kanten naar beneden kwam zetten.


Zoals gebruikelijk waren er creatievelingen, die zich uitleefden op deze beelden.

Zelf ben ik heel wat keren in Limburg geweest om te fietsen en te wandelen. Het Mergelland is en blijft prachtig. Maar nu even niet.

Het is dus volkomen terecht, dat het Rode Kruis giro 777 heeft ingezet om geld in te zamelen voor de getroffen Limburgers. Natuurlijk is het een druppel op een gloeiende plaat, ook al is de vergelijking in dit geval niet helemaal juist, maar ik roep iedereen op om royaal te geven.

Het is een kwestie van solidariteit. Wat nu in Valkenburg aan de Geul geschiedt, zou ook in Valkenburg aan den Rijn kunnen geschieden en dan hopen wij, dat anderen ook klaarstaan om ons te helpen!
Het waren dan ook bizarre weerkaarten deze week.

Aan de westkust is geen druppel gevallen. Extreem weer derhalve. De klimaatopwarming laat zich voelen.


Een paar weken geleden 50 graden Celsius in Noord-Canada, nu overstromingen in Limburg.

En dan te bedenken, dat het noodweer in België en Duitsland nog harder toesloeg. Bij onze Zuiderburen zijn tot nu toe 27 doden geteld, bij onze Oosterburen 133, terwijl er nog honderden mensen vermist zijn.

Tijdens onze fietsvakanties in en om de Eifel zijn we door zwaar getroffen gebieden gereden, zoals over de mooie Ahr Radweg. Ook Erftstadt en Euskirchen behoorden tot de zwaar getroffen plaatsen.

Bij het stuwmeer van de Rursee was men bang, dat de dam instabiel zou worden. Dan zou de ramp niet te overzien zijn geweest.

Kortom, al ver voor de watersnoodramp waren wij al ramptoeristen.....

Ahr Radweg

In Ahrdorf kwamen we dooreen omleiding terecht bij een terras, dat we anders beslist niet gezien zouden hebben. In het zonnetje op deze tot dan toe bewolkte en frisse dag namen we cappuccino, chocolademelk en twee stukken zelfgemaakte taart. Herrlich!
Met een Duits stel, dat ook op het terras had gezeten, fietsten we langs de Ahr op tot Neuhof. Hier begon de lange klim uit het Ahrdal naar Lommersdorf. Het uitzicht was naar alle kanten toe prachtig.

We passeerden de Jodokuskapelle en reden Lommersdorf in, waar de bakker gesloten was op woensdagmiddag.
We daalden af naar Freilingen, waar we weer vol aan de bak konden op weg naar de Freilinger See, waar Campingplatz Eifel Camp gevestigd was. Hier konden we onze tent neerzetten op een groot grasveld tussen de stacaravans.
Om 5 uur stond de tent en haalden we een ijsje bij de kiosk bij de ingang. We gingen douchen bij het achterste toiletgebouw. De douche was gratis, maar het was wel een soort wisselbad: koud, warm, koud etc. Geheel volgens de Kneipp-kuren. Dat mocht wel na ruim 53 km fietsen.
Opgefrist gingen we eten bij "Waldläufer" op het campingterrein. Ada had Bohnensuppe, ik Gulaschsuppe. Beide waren pittig te noemen. Ada had een groentepizza, ik eentje met tonijn. Oraniensaft en Franziskaner Weizen maarkten de maatlijd voor nog geen € 35,- compleet.

Om half 8 gingen we wandelen. We staken de weg naar het stuwmeer over. Waar vanmiddag druk gezwommen werd in de Freilinger See, daar overheerste nu het vissersgilde. We liepen een klein stukje langs het meer en staken over naar de weilanden en de bossen.
Waar we vanmiddag 4 roofvogels tegelijk zagen op de klim naar Lommersdorf, daar zagen we hier op een stukje van 100 bij 100 meter 4 buizerds of sperwers vlak bij elkaar.
We staken de weg over en liepen om het bos achter de camping heen om bij onze tent thee te zetten. In het schemerduister zagen we een dier over het pad lopen. We richtten onze zaklamp er op. Het bleek een egel te zijn.
Naar oeroude Eifeler traditie regende het 's nachts. Het was bewolkt, maar droog, toen we de tent om half 8 verlieten. Ruim 2 uur later verlieten we Campingplatz Eifel Camp.
Eerst was het nog een kilometer behoorlijk klimmen, maar vlak voor Reetz begon de afdaling. We daalden 3 km met een behoorlijke vaart af. Helaas voor ons was het fietspad, dat we moesten hebben, net na een bocht met meteen een vrij steil klimmetje. We stonden in een veel te hoge versnelling om deze fietsend te nemen.

We volgden de Ahr Radweg tot Blankenheim, een prachtig stadje.

Hier was de Ahrquelle. In de muur van een huis was een uitsparing gemaakt, waaruit je water op zag borrelen uit de muur.

We wandelden even door het centrum om op het terras van een Italiaanse ijssalon cappuccino en Kakao te drinken.
Vanuit het Ahrdal in Blankenheim was het 2 km flink klimmen naar de noordrand van dit stadje.