Witte zwanen, zwarte zwanen

Het was vandaag de warmste 26e mei ooit gemeten.

Vandaag was de eerste landelijke tropische dag van 2026.
Daar watergeven op de volkstuin niet kan op het warmst van de dag, omdat het niet goed is voor de planten, vertrok Ada om half 9 na het ontbijt. Ik wachtte thuis tot de wasmachine klaar was. Ondertussen gaf ik de potten in de achtertuin water, dat we met een gieter uit de sloot haalden. Zo ook vandaag.

Het lantaarntje was weer te zien,

Net als de 6 jaar geleden zeer gevreesde gewone coronamot.

De coronamot werd nauwlettend in de gaten gehouden door het blauw kattenkruid.

Toen de was hing vertrok ik ook naar de volkstuin. Daar was ik druk in de weer met het water geven, terwijl Ada haar groene vingers gebruikte voor het echte tuinieren.


Elk kwartier voelde je het warmer worden. Water geven kon niet meer. Ik fietste met een omweg richting "Odin" in Voorschoten. Onderweg kwam ik langs een boerensloot.

Daarin zwommen een witte en een zwarte zwaan als paartje.

Ik heb het gelijknamige kinderliedje eindeloos gezongen.
Zowel voor mijn kinderen en kleinkinderen als in de Leidse IJshal en IJshal De Vliet. Tijdens de schaatslessen deden we heel vaak het bij dit lied behorende spel. 
Ik reed door naar de Horstlaan en vandaar naar de Vogelplas. 
Via de Oostvlietweg en een onverhard pad ten zuiden van de Vogelplas trapte ik naar de vogelkijkhut.
Er waren heel wat watervogels te zien, van knobbelzwanen tot kokmeeuwen, van wilde eenden tot visdiefjes. Echter, één bijzondere ijsvogel ontbrak.

Een verzachtende omstandigheid was, dat de temperatuur voor deze ijsvogels niet helemaal optimaal te noemen was. Wie vandaag met zijn schaatsen naar de Vogelplas zou komen, liep een gerede kans om in een dwangbuis afgevoerd te worden naar de dichtstbijzijnde psychiatrische inrichting.
Via de Kniplaan en de Vlietlanden reed ik naar Voorschoten toe.


Daar kocht ik eerst een aardbeienijsje, waarna ik bij "Odin" boodschappen deed. Via het Berkhoutpark fietste ik naar huis op het warmst van de dag.

Thuis lunchte ik en volgde ik hoe Jonas Vingegaard zijn vierde bergetappe in de Giro d'Italia won.
Om half 7 reed Ada, die vanmiddag bij haar moeder was, voor de tweede keer naar de volkstuin. Goed voorbeeld doet goed volgen, dus ik deed dat ook. En zo zag ik 2 grutto's op een hek staan met daarop een foto van een grutto!

Ik gaf het aardbeienveld en het bonenbed water.

Ook 's avonds waren de bijen en hommels actief op deze tropische dag in mei.

In de avondschemering reden we naar huis, waar we op de Spaanse tijd onze warme maaltijd met aardappels, venkel, een champignonomelet  en een koud witbiertje nuttigden.

Vanavond was het op de tuin een stuk aangenamer dan rond het middaguur.

"Je weet niet, wat er onder water gebeurt!", of meer meer

In het Leidsch Dagblad stond een artikel over de Vlietlanden, waarbij een deel van het grootste deel van de Benelux langzaam in de diepte verdwijnt.

Dat kwam me heel bekend voor. Vorig jaar gebeurde dat bij het Valkenburgse meer, alleen daar gebeurde het daar in één keer. Bomen verdwenen rechtstandig in het water.

(Klik op afbeelding om tekst te vergroten)
Het betekende het einde van een favoriet hardlooprondje van ruim 6 kilometer van huis uit. Uit veiligheidsoogpunt is de hoek van het meer, waar de instorting plaatsvond, afgesloten. Terecht, want je gaat niet met mensenlevens spelen.
Maar of de rest van het Valkenburgse meer wel veilig is? Geen enkele deskundige durft daar zijn hand voor in het vuur te steken. Vlak bij het strandje loopt het steil de diepte in. Een instorting zoals in de zuidhoek is gebeurd, zou zich daar kunnen herhalen. Dan wordt het echt "Swimming into deep water".

Vooralsnog zijn Ada en ik huiverig om de ochtendtraining, waarbij zij naar het Valkenburgse meer fietst om te gaan zwemmen en ik er lopend naar toe ga en op het strand een korte droogtraining doe, te hervatten.

Even een kleine zijsprong naar nog een meer, dat ontstaan is door zand weg te zuigen: de Vogelplas. Iedereen denkt, dat het overal ondiep is, maar schijn bedriegt. In het midden zit ter hoogte van de vogelkijkhut een put van 2,5 meter diep. Er zijn daardoor diverse mensen, die hier een nat pak hebben opgelopen bij het schaatsen.
De oorzaak is telkens hetzelfde. Ik zal het verwoorden met de zin, die Dick Houthuys, een klasgenoot op MAVO "Porta Vitae", gebruikte om de sport, die hij beoefende, raak te typeren: "Je weet niet, wat er onder water gebeurt!"

En dat is precies, wat er bij het zandzuigen ook geschiedt. Er wordt veel meer zand opgezogen dan mag, want er is immers niemand, die het ziet. 

Bij de Vogelplas kwam Vogelbescherming hier achter. Zij stapte met de bewijzen naar de rechter en nog diezelfde dag werd de zandwinning gestopt. Maar ja, die put van ruim 2 meter diep die zit er wel en zal daar tot in lengte van jaren zitten.

De hebzucht van de zandzuigondernemers, die het teveel gewonnen zand belastingvrij konden verkopen, heeft ook plaatsgevonden bij de Vlietlanden en het Valkenburgse meer en vermoedelijk ok bij andere op deze wijze ontstane recreatiemeren. 

De hebzucht van "Meer, meer!" leidt zo tot meer meer.....



(Foto's Wassenaarder, Trouw en AD)

Van Groenland tot de Vogelplas

Het liefst zou je deze kleuter negeren, maar helaas is het de machtigste kleuter van de wereld, die met zijn onberekenbare gedrag alle aandacht op zich gericht wil zien. Nu met zijn plannen met Groenland.



Maar deze dreinende kleuter wil niet alleen Groenland, hij wil ook de Nobelprijs voor de Vrede. Deze zal hij niet krijgen, maar er zijn genoeg hielenlikkers op de wereld, die hem op een of andere manier ter wille willen zijn.


Maar uit welingelichte kringen heb ik vernomen, dat er achter de schermen hard aan een bevredigende oplossing voor het Groenlanddossier wordt gewerkt.


Schaatsen is ooit begonnen met glissen. Inmiddels is de evolutie van deze sport zo ver doorgegaan, dat we op kluunschaatsen in een energiezuinige kunstijsbaan kunnen rijden. Met mijn vrouw fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet, waar ik aan de beginnersgroep van vier vrouwen schaatsles gaf. 
Voor een deel was het een herhaling van de oefenstof van vorige week, voor een ander deel ging het om het druk houden op de hiel tijdens het schaatsen in combinatie met de zijwaartse afzet.
"Ik voel me net een bejaarde op een elektrische fiets", zei één van de deelneemsters: "Je gaat harder en hebt het gevoel, dat je de grip op het ijs verliest!"
Dit losten we op door vaart te maken op het rechte eind en dan de bocht tweebenig te nemen. Daarna gingen we juist op het rechte stuk tweebenig schaatsen, maar dan min of meer slalommend. Het begin van het terugsturen, waardoor de afzet veel effectiever wordt. 
We sloten de les af met het rijden in een klein pelotonnetje met om beurten een ander op kop. Na de schaatsles reed ik nog een tijdje met "Krasse knar" Ruud Hoogeboom rondjes 36. Na in totaal 80 rondjes gereden te hebben verliet ik bij het begin van de dweilpauze het ijs.
Daar iedereen inmiddels weg was bij de Stammtisch, ging ik ook maar fietsen. Onder de tijdelijke fietsbrug over de Vliet was ook het één en ander veranderd.



Via Zoeterwoude en Stompwijk trapte ik naar de Vogelplas. 

Het was rustig winterweer.





De eerste kieviten zijn al gearriveerd.


Er waren veel verschillende vogels te zien.

Alleen zie ik liever deze ijsvogels.

Op de terugweg naar huis kwam ik ook nog wat dieren en planten tegen.




Thuisgekomen mocht ik na 20 kilometer schaatsen en 26 kilometer fietsen ook nog eens traplopen.