2000

Na vanmorgen met de "Krasse knarren" geschaatst te hebben, fietste ik vanaf IJshal De Vliet door naar Bever in de Breestraat, waar Ada op me wachtte.

Onze oude zomerjassen waren versleten en niet meer waterdicht en vandaag konden we met 20% korting nieuwe jassen kopen. Dat deden we dan ook.
Ada reed op deze mooie oktoberdag door naar de volkstuin, ik fietste naar huis, waar ik me douchte en daarna lunchte.

Ik zag, dat op de Vinksite mijn totaalstand van dit seizoen op 1974 was gekomen. Het jaar waarin Oranje doorbrak met het totaalvoetbal, maar het in München niet af kon maken tegen de West-Duitsers.
Een nationaal trauma was geboren. Ik wilde niet te lang stilstaan bij 1974. Daar had ik de gelegenheid voor aangezien ik om kwart voor 5 schaatsles zou geven voor de kinderen van de IJVL en de buitenschoolse sport. De 2000 rondjes waren binnen handbereik.
Om 4 uur reed ik voor de tweede keer vandaag naar de Marie Diebenplaats. Daar had ik met Andrea en Sophie een groep van 20 kinderen uit beide doelgroepen. De niveauverschillen waren niet niet al te groot, dus op deze wijze was het goed hanteerbaar.

Voor ik voor de les het ijs op stapte, sprak ik kort met "Krasse knar" en bassist en componist van "The Shoes" Jan Versteegen, die kwam kijken hoe een kleinkind van hem het er vanaf bracht. Het was een les met vrij veel vaart met aan het slot tijd voor speelse oefeningen. Met de 32 rondjes kwam mijn totaal uit op 2006 omlopen van 250 meter oftewel ruim 500 kilometer.
Waar ik lang aanhikte tegen de drempel van 1000 rondjes, kwam de dubbele afstand binnen een paar weken tot stand. De diesel komt op stoom,,,,

De terugkeer van het Valkenburgse meer

Afgelopen woensdag zei Ada na het zwemmen in het Valkenburgse meer, dat ze fietsers had zien rijden op het al bijna anderhalf jaar afgesloten fietspad. Ik had dat in mijn achterhoofd opgeslagen, met het idee om dat een keer uit te gaan zoeken.
Gisteren was het rond het middaguur zo ver. Waar in mijn jeugdjaren Sherlock Holmes mijn favoriete detective was, die na zijn doodverklaring onverwachts terugkeerde, keerde daarmee mijn favoriete fietsritje naar de volkstuin en één van mijn favoriete hardlooprondjes weer terug.

Om half 10 vertrok ik naar de Oogstwinkel en "De Helianth" om boodschappen te doen, terwijl Ada een appeltaart bakte. Bij terugkomst was zij vertrokken naar de volkstuin.

Ik gaf de planten in de achtertuin met een gieter water uit de sloot.



Ik trok mijn sportkleding aan en fietste via Nellesteyn naar het afgesloten stuk langs het Valkenburgse meer, waar ik mijn fiets vastzette aan een hek.

Een wandelaar liep langs. Zij sloeg een hoek om en kon daar verder lopen. "Als zij het kan, moet ik het ook kunnen", dacht ik, en voegde de daad aan het woord.


Zo kwam ik bij de hoek, waar de walkant in één oogwenk in het water verdween en bomen rechtstandig een meter of 10 omlaag getrokken werden.






Over het schelpenpad liep ik naar het strandje toe.
Na een slalom tussen er houten fietsrekken door keerde ik op mijn schreden terug.

Op de terugweg kwam ik op het schelpenpad Nico Neuteboom tegen, met wie ik een drietal jaren samen de leiding had bij het jeugdelftal van Voorschoten '97, waar zijn zoon Michael samen met Siebe in speelde.
Al pratend wandelden we terug naar de plek, waar ooit de vissteiger stond. De vrijdag voor de instorting had ik deze foto genomen vanaf de vissteiger.
Nico had 10 minuten voor de instorting nog op de steiger gestaan. Hij was door het oog van de naald gekropen, want de enorme draaikolk zou hij niet hebben overleefd.

Nu heb elk nadeel zijn voordeel. Dat vonden de ijsvogels ook, die in de ingestorte walkant een prima plek vonden om hun nesten te bouwen.

Ik liep weer over het nieuwe onverharde pad.

Ik liep nu over het stuk naar het nieuw aangelegde smalspoorstation.



Daarbij had ik ook oog voor de planten en vlinders op dit kurkdroge traject.

Het keerpunt was station Wassenaar Wetering.

Ruim 20 jaar na sluiting van Vliegveld Valkenburg is er nog geen huis gebouwd.

Sterker nog, er is nog geen paal de grond in gegaan. Hoezo woningnood de grootste prioriteit?

Jan Schaefer had groot gelijk!

Onder een strakblauwe lucht liep ik terug naar mijn fiets.
Het oude fietspad was goed gebarricadeerd.

Via het nieuw aangelegde onverharde pad reed ik naar huis toe, waar ik me op deze zomerse dag douchte. Het was een prima temperatuur om in te sporten.

Maar ik keer zeker terug naar het Valkenburgse meer.

Van de Tafelberg naar de Paasheuvel

We werden om 6 uur wakker. De slaap kwam niet terug. Om 7 uur gingen we eruit en de tent opruimen. Deze was kurkdroog. We ontbeten bij het toiletgebouw, waar we onze route uitstippelden.


Om 9 uur vertrokken we van de op landgoed Oud-Naarden gelegen natuurcamping. Na een ritje over onverharde zandwegen door het bos kwamen we weer op de Zuiderzeeroute. We fietsten door naar Huizen, waar Ada bij de Lidl een paar kleine inkopen deed voor onderweg.
We reden door het oude centrum van Huizen en bogen af naar Blaricum. Daarbij beklommen we de Tafelberg met op de top een heideveld.



Bij het verlaten van de heide kwamen we uit bij restaurant "De Eendracht", waar we een cappuccino en een warme chocolademelk namen. De bananencake was lekker én voedzaam. De mobieltjes waren weer aardig opgeladen voor we naar Blaricum pedaleerden.

Hier raakten we de knooppunten kwijt en reden over de riante lanen naar de Brink, waar we afsloegen naar Eemnes. Door de lege Eempolder reden we naar Eembrugge, waar de fietsbrug omhoog bleef staan. 

Over de provinciale weg passeerden we het kanaal om via de NAP-route door Hoogland en Schothorst te fietsen. Zo kwamen we uit bij het Groene Huis, vanwaar iedere week "Vroege Vogels" wordt uitgezonden.


Op een plein in Schothorst namen we bij "The Blueberry" een lunch met zalm of met bietenhummus. Ik ging verder lezen in "De andere wereld" van Marten Toonder.

Na het eten zagen we, dat er een vogel op mijn fiets had gescheten. Van het zadel ging het makkelijk af, maar mijn bidon was een ander verhaal. Als ik dronk moest ik de dop eraf draaien en vanavond op de camping grondig schoonmaken.

Hier is de boosdoener. Eenieder die deze vogel signaleert mag hem vangen en 10 dagen in een kooi zijn gerechtvaardigde straf uit laten zitten. Dit zal hem leren.

We fietsten naar Hooglanderveen en vandaar naar Slichtenhorst en Driedorp.





We waren op de Veluwe.

Via slingerende wegen trapten we naar Krachtighuizen. Hoe sterk bleek op deze wisselend bewolkte dag, toen Ada na een ijsje erachter kwam, dat haar achterste derailleur niet meer werkte. De kabel was gebroken.

Via Drie, Speuld en Staverden reden we in een rustiger tempo door de mooie bossen van de Veluwe.



We fietsten naar Elspeet en vandaar naar Vierhouten, waar we bij "De Paasheuvel" wilden kamperen.

Het was een enorm terrein met veel groepsaccommodaties, maar de groep van 2 Leidse fietsers kon er niet terecht. We reden terug en vonden elders in Vierhouten een plek op camping "Frusselt".

Terwijl ik de binnentent opzette, plakte Ada met leukoplast het gescheurde plastic venster van de buitentent. Zodra de Eureka! Susten 3XP stond, konden we de tent inruimen en brood met kaas en paprika en yoghurt met muesli eten.
Ik ging betalen in de bistro. We konden er vanavond niets drinken, want de finale van het Wereldkampioenschap voetbal stond op het punt van beginnen. Ada en ik gingen na 84 kilometer fietsen (en 177 in 2 dagen) op de heide tegenover de camping,

De hei stond nog niet in bloei op een enkele struikhei en dophei na.










Vermoedelijk voor de finale kwamen we niemand tegen op de heide.

In het toiletgebouw laadde ik de mobieltjes op en schreef het dagboek bij bij een Leffe 0,0. Dit was ook de ruststand tussen España en Argentina. Uiteindelijk had Spanje een verlenging nodig om de Argentina te verslaan. Een terechte wereldkampioen.
's Nachts werden we wakker. Was het regen of was het "Don't cry for me, Argentina?"