Ploegleider

Met de slotetappe van Granada naar Granada is de Vuelta a España, die 3 weken geleden begon met de tijdrit van Monaco naar Monaco, afgesloten met de eerste Spaanse winnaar sinds Alberto Contador in 2014.


Enrico Mas werd na viermaal op het podium te hebben gestaan de Joop Zoetemelk van het Iberisch schiereiland.

Het was een spannende ronde van Spanje, doordat de gedoodverfde winnaar Tadej Pogacar na 3 etappes gewonnen te hebben, met botbreuken en een hersenschudding  uitviel.

De verschillen in het algemeen klassement bleven klein. In de bergen is een verschil van 2 minuten niet veel en met een lange tijdrit en 2 zware bergetappes aan het slot was alles nog mogelijk. Dat was met Ploegleider ook het geval. 

(Klik op afbeelding om de tekst te vergroten)
Na 9 etappes stond ik op de 421e plaats op ruim 100 punten van de uiteindelijke winnaars. Een te overbruggen gat. Maar net als Primoz Roglic de anderhalve minuut achterstand niet kon overbruggen, slaagde "Angrilu" daar ook niet in.

Met het totaal van 1963, een uitmuntend schaatsjaar, eindigde mijn team als 510e in het eindklassement. Van de 4363 deelnemers geen onaardige klassering, maar ik had mezelf vooraf al in de Top 20 gewaand. Het mocht niet zo zijn. 

Maar in 2027 is het gewoon weer "Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Molentocht

 
Het tweede luik van het tweeluik Molen- en Merentocht werd geopend na het ontbijt. Ik pakte de 4 paar Freeskate-ijzers en de 2 slijpstenen en reed bepakt en bezakt naar Ter Aar om bij Van der Hoorn de jaarlijkse voorbereiding op het nieuwe schaatsseizoen te beginnen. Je moet immers goed beslagen op het ijs verschijnen.

Het was een prima temperatuur om in te fietsen. Een groot verschil met de dagen ervoor.

Mijn vrouw vertrok naar de volkstuin, waar ze later op de dag de sirenes van de brandweer zou horen, die op weg waren naar de duinen bij Wassenaarse slag om een duinbrand te blussen.
Ik fietste via IJshal De Vliet, waar verreweg het grootste deel van het schaatsseizoen zich af zal spelen.

Over de tijdelijke brug over de Vliet reed ik naar het spoor tussen Leiden en Utrecht. Via het fietspad, dat ik maandag meestal neem bij de droogtraining, reed ik naar de Munnikenpolder. Hier begon het project van de dag: het fotograferen van alle molens, die ik tegenkwam in het gebied van de Molentochten.

Ik zeg met nadruk de meervoudsvorm, want anders dan bij de Elfstedentocht verschilde de route van een Molentocht van jaar op jaar door de wisselende ijskwaliteit en ijsdikte.
De aalscholvers op de wieken hadden een mooi uitkijkpunt ontdekt.

Zij hadden geen last van veeroosters. Wij ook niet, zolang we daar maar voorzichtig reden.

Via diverse roosters trapte ik naar Hoogmade toe.

Ik kwam langs de plek, waar mijn moeder geboren is.

Bij de brug over de Does was men nog helemaal in de Tour-sfeer.



Langs de Wijde Aa pedaleerde ik naar Woubrugge.



Langs de Braassemermeer reed ik naar Langeraar, waar aan de stok geschaatst werd.
Ik fietste langs de zuidkant van de Langeraarse plassen.
In Papenveer werd ik groots onthaald. Net als bij Jan van den Hoorn, waar een heuse stempelpost klaarstond. 

Mijn eerste vraag was, of Piet Kleine de stempelpost geopend had?

Ook hing er een foto van Olympisch kampioen Nikolaj Goeljajev, die in de jaren '90 een jaar schaatsles heeft gegeven aan studenten in de Leidse IJshal.

Terwijl ik een uur moest wachten op het ronden van de schaatsijzers en het open maken van de slijpstenen, had ik tijd om te lunchen en in Trouw een groot artikel te lezen over de film "An Inconvenient Truth" van Al Gore. Behoorlijk veel van zijn voorspellingen in 2006 zijn uitgekomen.

En ik keek even rond in de schaatswinkel.

Ik kocht het boek "Zandstra sinds 1825" van Willeke Jeeninga en Laura Jonkhoff.

En een wielerbroek van "Groene Hart Sport".

Ik vervolgde mijn weg dwars door Papenveer en de Langeraarse plassen.


Via Bilderdam reed ik over de dijk langs de Drecht naar Leimuiden.



Vandaar reed ik naar de Ringvaart toe. Tussen Leimuiderbrug en Weteringbrug haalde ik een paar Italianen in, die op fietsvakantie waren.

Ik hield hen uit de wind, maar wel met een tussenstop bij de molen aan de overzijde van de Ringvaart.
Zij maakten een selfie, waar ze de Hollandse meesterknecht ook op wilden hebben. Bij Vredenburg kozen zij voor de weg via Nieuwe Wetering naar Leiden. Ik reed door naar de Buitenkaag.

Langs de Ringvaart kwam ik diverse molens tegen. 



(Klik op de foto's om deze te vergroten)













Ik ging op bezoek bij Trees en Cor. Tineke en Johan waren er ook. Het was gezellig met deze zussen en zwagers. Toen ik wegging reed ik naar het veerpont naar Kaageiland.

Daar miste ik het aansluitende pontje naar Oud Ade, doordat de aanlegsteiger op een andere plaats lag dan vroeger. Ik moest bijna een uur wachten, maar gelukkig had ik de krant bij me.

Maar geduld werd beloond en ik kon het voetveer op met de fiets.

Pratend met een jonge vrouw, die in 2022 ook op de Kagerplassen had geschaatst gingen we nu over de vloeibare variant ervan.


We kwamen bij een luxe camping bij Zevenhuizen aan.
Na een ijsje te hebben genomen fietste ik naar de Zomersloot met  mooi uitzicht naar alle kanten.





Daarna reed ik op Oud Ade aan, bij de Leiden Marathon het hoogtepunt.

Na Huize Brugzicht sloeg ik rechtsaf en nam ik het fietspad naar de Zijl over de weilanden.









Het veerpont over de Zijl was net uit de vaart genomen, daar na 6 uur geen overvaart meer was toegestaan.

Via de Leidse binnenstad reed ik naar huis, waar ik om half 7 aankwam na ruim 4 kilometer bij de Merentocht en ruim 72 van de Molentocht. De totaalstand kwam hiermee op 77 kilometer Molen- en Merentocht.