Klimaatmars of anderhalf uur schaatsstappen

Vandaag was in Amsterdam de inmiddels traditionele Klimaatmars.

Helaas schitterde de vorig jaar in Den Haag zo prominent aanwezige klimaatdrammer Rob Jetten dit keer door afwezigheid. Me dunkt, dat je als minister-president meer kan doen. Zeker na de warmste zomer ooit!!!!

Ga je schamen, Rob!
Wij blijven wel doorgaan met de strijd voor een beter klimaat. Na vanmorgen boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth" vertrok ik om kwart over 12 met de van de volkstuin teruggekeerde Ada naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Amsterdam-Zuid en vervolgens de metro naar de Vijzelgracht namen. 

Ada zou meezingen met het Klimaatkoor van ongeveer 200 zangers en zangeressen op het Weteringplantsoen. Aan de andere kant van de rotonde staat het monument "De Fusillade" .

Op 12 maart 1945 werden op deze plek 30 politieke gevangenen als vergelding voor een verzetsdaad doodgeschoten door de Duitsers. Met de enorme verkiezingswinst van de AfD in Sachsen-Anhalt bekruipt mij een gevoel, dat de geschiedenis op het punt staat zich te herhalen. In 1932 was Anhalt de eerste deelstaat, waar de NSDAP de minister-president leverde. We weten, hoeveel ellende dit Europa heeft gebracht!

Maar eerst moeten we ons zorgen maken over het klimaat, dat volledig ontspoort. Als schaatser op natuurijs weet ik daar alles van. Niet alleen de Elfstedentocht laat al bijna 30 jaar op zich wachten, maar ook de officiële Molentocht op en rond de Kagerplassen.

Terwijl we wachtten op de komst van de stoet van 40.000 demonstranten, zong het klimaatkoor in.



Om kwart over 2 bereikte de stoet vanaf de Dam onze rotonde bij het Weteringplantsoen.

Ik stond toen op het fietspad, waar de Vijzelstraat overging in de rotonde, waar ik begon aan een droogtraining, die bestond uit anderhalf uur schaatsstappen.

Een technische oefening, waarbij timing heel belangrijk is. Langer dan 10 minuten onafgebroken had ik het nog nooit gedaan, dus anderhalf uur was best zwaar te noemen.
In het zonnetje was het warm, wat het nog een tikkeltje zwaarder maakte. Maar beter dit dan droogtraining in de regen.

Gelukkig liepen Fokke & Sukke ook mee. Ze waren positief gestemd.
Als schaatser op natuurijs denk ik daar een tikkeltje anders over.

Ik bleef stug doorgaan met mijn droogtraining met de daarbij horende droge humor.
"Pas op, het is hier glad!"

"Het ijs is nog erg dun, hoor!"

De tramrails boden een uitstekende mogelijkheid tot snedige opmerkingen: "Let goed op. Er zitten diepe sporen in het ijs. Als het ijs gaat golven, moet je snel weg wezen, want anders zak je er doorheen!"

"Hoe ver is het nog naar Bartlehiem?"
Je kunt beter demonstreren met een lach op het gezicht en met humor. Daarmee krijg je meer omstanders op je hand dan met boosheid.
Na anderhalf uur droogtraining kwam er een einde aan de stoet. De laatste was de leidinggevende van de politie, die ik regelmatig op de A12 gesproken heb. Hij was benieuwd, hoe mijn benen morgen aan zouden voelen.
"Nou, ik ook!", antwoordde ik geheel naar waarheid.
Thuisgekomen loste ik nog een belofte aan mijn vrouw in. 

Ik had beloofd om het zand van het weghalen van de gasmeter weg te vegen. Dat deed ik met de bezem.

Want baanvegen hoort ook bij natuurijs....

Hollandse luchten

Hollandse luchten vormen al eeuwenlang een inspiratiebron voor talloze schilders. 
Gisterenavond vormden ze het decor tijdens de droogtraining van IJVL en VIJL, die we onder leiding van Peter Daleman kregen in de Munnikenpolder in Leiderdorp. Met Jos Drabbels fietste ik er al pratend naar toe.

Bij het strandje langs de Does werden we redelijk afgebeuld. Er zit wat dat aangaat een opbouwende curve in het trainingsschema. Naarmate de opening van het schaatsseizoen in IJshal De Vliet naderbij komt, worden de trainingen iedere week iets zwaarder.

Na een half uur vrijwel alle spieren in het lichaam getraind te hebben op het grasveld, liepen we naar de molens langs de Does.

Hier trainden we voor het schaatsen van de Molentocht, waarbij we ons OP de Does voortbewegen in plaats van erlangs. 

Met dit in gedachten viel de zwaarte van de oefeningen wel weer mee.

Je weet immers, waar je het voor doet.

In bloemrijk taalgebruik kon je zeggen, dat de zon ter kimme neigde.


In de avondschemering trainden wij door tot 9 uur.

Het trainen onder de Hollandse luchten was zwaar, maar wie weet wat voor beloning ons de komende winter wacht?

Trees

Na Kees, Leo en Leny is gisteren ook onze zus Trees ons ontvallen.

Trees werd geboren in augustus 1945 en was zodoende de kers op de taart in het Bevrijdingsjaar en konden we beginnen aan de 80-jarige vrede.

De keuze van haar voornaam had niets te maken met dit indertijd populaire lied.

Onze overgrootmoeder was Theresia Huijts, die in 1876 trouwde met Ente Breed. Daar komt haar naam vandaan. Opa Cornelis Breed overleed in 1960 op haar 15e verjaardag. Trees vond dat toen erg.

Ze was de 7e van 13 kinderen, ons in de Tweede Wereldoorlog overleden zusje Bets meegerekend, en daarmee de middelste van het gezin. Maar ze stond liever niet in het middelpunt van de belangstelling. Trees was bescheiden en drong zich niet aan anderen op. Ze was klein van stuk, maar had een groot hart. Als klein kind leerde ik al, dat Trees zorgzaam was.
De introductie van haar man Cor in de familie Breed ging niet onopgemerkt voorbij. Ik weet niet meer of het met Sinterklaas was of op een verjaardag, maar in een volle huiskamer aan de Hoofdweg zakte Cor met een flinke klap door zijn stoel. De Grote Vriendelijke Reus viel in goede aarde en mocht blijven. 

Op 30 november 1971 trouwden zij. Daarmee kwam er een gastvrij huis aan de Buitenkaag bij. Of je nu alleen kwam of met een groepje vrienden, je was altijd welkom bij Cor en Trees. Zoals die keer, dat ik eind jaren '70 met een groep vrienden ging schaatsen op de Kaag. Bij terugkomst was het slot van de Mini bevroren. Met een bij Trees gehaalde ketel kokend water wisten we het slot te ontdooien. U ziet het, we kregen een warm welkom!

Hun kinderen Meriam en Arjan hadden een liefdevolle moeder, hun kleinkinderen een lieve oma. Het 40-jarig huwelijksfeest werd gevierd in "Kaagzicht", waar Trees vele jaren gewerkt heeft. Het Gouden huwelijk werd op dezelfde plek gevierd, maar toen heette het "Matts".
Het leven ging echter niet over rozen. Eerst was er de overwonnen ziekte van Cor, daarna kwam ze zelf in de lappenmand. Na een val moest ze een paar keer onder het mes en langdurig revalideren. Dat gebeurde in de coronatijd in een revalidatiecentrum in Oegstgeest. Het bezoek was toen behoorlijk beperkt en soms zelfs niet mogelijk. Maar geen nood: ik stond dan voor haar raam en met de mobieltjes konden we dan praten met elkaar. Onze band was al goed, maar toen werd die nog beter. 



Ondanks de pijn, die ze toen ongetwijfeld gehad moet hebben, heb ik haar nooit horen klagen. Deze trouwe ziel haalde in die tijd een uitspraak van onze moeder aan: "Wat voor je weggelegd is, krijg je toch wel!" 
We hielden allebei van zingen en zaten allebei op een koor. Ook lazen we graag. Onze vader had elk kind een bijnaam gegeven. Die van Trees was "Bommel". Daar wist Marten Toonder wel raad mee.

Nou, het beste van Bommel hebben we wel gekregen!
Trees was mild, opgeruimd en optimistisch. Ze was een tevreden mens.

En dat was ze ook, toen ze anderhalve maand geleden te horen kreeg, dat ze kanker had en niet lang erna, dat ze niet lang meer te leven had. Die tijd hebben we kunnen benutten om elkaar nog regelmatig te zien. Tijdens één van deze bezoeken zei Tineke, wat ik zelf ook af en toe dacht: "Van ons allemaal lijk jij het meest op onze moeder!"

Een groter compliment kun je in ons gezin niet krijgen. Mama was trouwens in een droom verschenen en had haar verteld, dat Trees daarboven welkom was.
Haar grootste wens was om haar verjaardag nog eenmaal met de familie te mogen vieren. Met dank aan de wens ambulance is dat gelukt.

Zodoende konden we nog eenmaal proosten op onze goedgemutste zus, die regelmatig belde om te informeren naar ons wel en wee .

Het is beter om met een warme hand afscheid te nemen dan met een koude.

We bewaren allemaal goede herinneringen aan Trees!

Lieverd, bedankt voor alles. We houden zielsveel van je.

Rozen en Radijs

De binnentuin van "Rozen en Radijs" in Burgerveen is voor de familie Breed een beetje veranderd in hun vaste feestzaal. 

Vandaag was het weer zo ver. We vierden er de verjaardag van onze zus Trees. Daar we er om 10 uur moesten zijn, vertrokken we om kwart voor 9 van huis. Door de Leidse binnenstad reden we naar de Zijl, waar om 9 uur bij de Baanderij de start was van de triatlon van Leiderdorp. Voor ons hield dat in, dat we daar een stukje om moesten rijden, terwijl de meeste zwemmers nog in de Zijl hun baantjes trokken.

Ik kan u verzekeren, dat dit véél sneller gaat!
Bij ons ging dat niet op, daar het stille weggetje tussen de weilanden door, dat altijd aan het slot van de Leiden Marathon zit, nu was afgesloten voor iedereen, die niet aan de triatlon meedeed. We moesten een kilometer doorrijden langs de Zijl en daar een nieuw fietspad richting Oud Ade nemen.
De omweg van een kilometer konden we compenseren, doordat we op het slingerende parcours op de kaalste stukken de wind half in de rug hadden.

Over de Ringvaartdijk fietsten we naar Burgerveen, waar we precies om 10 uur aankwamen.

Zo konden we op deze zondagmorgen de 81-jarige toezingen en konden we met diverse familieleden bijpraten. Aan het begin van de middag moesten we plaatsmaken voor het volgende feest. 
Ada en ik reden grotendeels dezelfde weg terug. Daar je op een aardbeiengebakje, een paar blokjes kaas en een paar bitterballen geen 50 kilometer kan fietsen, zochten we in Nieuwe Wetering een bankje op, waar we onze meegebrachte boterhammen op konden eten.

Daar de triatlon nog steeds bezig was, moesten we weer over het nieuwe fietspad naar de Zijl. Langs de Willem de Zwijgerlaan en door het Houtkwartier en het Morskwartier reden we op huis aan na de verjaardag van Trees in "Rozen en Radijs".