Tegeltjesbrug

Vandaag kreeg ik een mailtje, dat de befaamde Tegeltjesbrug aan de zuidzijde ook wordt voorzien van tegeltjes met daarop de foto's van Elfstedentochtschaatsers.

Tijdens de Elfstedentocht van 2012 hebben we onder deze brug door geschaatst. Frits van Huis liet zijn tegeltje zien.

Deze was geplaatst temidden van veel andere tegeltjes.
Er staan al 7000 Elfstedenschaatsers op de brug, er is nog plaats voor 3000 andere doordouwers. De brug was tot en met 2020 de laatste brug op de Elfstedenroute. Een in 2021 aangelegde brug over de Bonkevaart bij Blitsaerd-Oost maakte dat het Elfstedenmonument de op een na laatste brug op de Elfstedenroute werd.

Als jaar van de Tocht der Tochten, die ik uitgereden heb, heb ik die van 1997 opgegeven.



Ik heb mijn tegel besteld met deze foto uit 2012, waarbij ik op kop rijd op het traject tussen Stavoren en Hindeloopen. 

Dit deel van de Tocht der Tochten deed ik veel kopwerk. In mijn karakteristieke gebogen houding deed ik vrij veel kopwerk met de 2 meter lange Wil Verbeij achter me.
"Je houdt Wil netjes uit de wind", kreeg ik te horen: "Tot zijn knieën!"
Elfstedenschaatsers, die ook een tegeltje willen op de Tegeltjesbrug, kunnen dat doen door HIER TE KLIKKEN.

Jeugdschaatsdag Sven Kramer Academy

De wekker stond op half 7, maar na een droomrijke nacht werd ik om 6 uur al wakker. Ik stapte uit bed, trok mijn schaatskleding aan en ging in mijn eentje ontbijten en mijn lunchpakket klaarmaken voor vandaag.

Met een voor oktober hoge minimumtemperatuur fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de Jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was. In november 2024 was de eerste editie.

Na de briefing van 8 uur begonnen we om half 9 met de opbouw van de 250-meterbaan. Er moest een viertal tunnels worden opgezet voor de mini-Elfstedentocht voor de 800 kinderen, die vandaag in 3 groepen van zo'n 270 scholieren naar de Marie Diebenplaats zouden komen.
Met pylonen werden de luchtpompen afgezet.
De hoofdsponsors Essent en Jumbo kwamen zo prominent in beeld. We keken nog, of er soms een plastic zak met geld tevoorschijn kwam bij het opblazen, maar ik kan u geruststellen: dat geld is niet aangetroffen!

Nu wisten we, dat Sven Kramer in zijn gloriejaren met kop en schouders boven de concurrentie uitstak. Welnu, dat deed hij in IJshal De Vliet ook.

Toen alle hindernissen stonden, gingen de meeste trainers naar beneden om te helpen bij het uitdelen van de haarnetjes, de helmen en de schaatsen. Ik bleef boven om alles in goede banen te leiden. Ik moest meteen vol aan de bak, want toen ik met mijn schaatsen het ijs op stapte, reed een tiental kinderen al op het spiegelgladde osmoseijs. Alleen zij reden rechtsom....

Teneinde hen het lot van Herman Finkers te besparen, riep ik hen tot de orde. Na een paar minuten reed iedereen linksom op de steeds drukker wordende baan.

Het was het begin van een heerlijke chaos. 

De eerste school betrof een islamitische school, waar de kinderen het schaatsen niet met de paplepel krijgen ingegoten. Het schaatsplezier was er niet minder om. Sommigen schaatsten gewoon goed. Veel kinderen skeelerden, dus dat hielp flink.

Jaap en Gon bemanden de stempelpost, waar het soms vrij rustig, maar soms heel druk was.

En als je het over stempelen hebt, dan valt vroeger of later de naam van Piet Kleine. Hij is inmiddels bekender door de gemiste stempel in de Elfstedentocht van 1997 dan door zijn palmares met daarop een Wereldkampioenschap allround en goud op de 10 kilometer.

En voor de schaatsers uit de Leidse regio: deze sympathieke stayer sloef in mei 1976 de eerste paal van de !

Voor de jeugd was dit een grijs verleden. Zij waren op jacht naar de volgende stempel.


Af en toe was het een heerlijk gekrioel. Daar ik bij de wisseling van de scholen moest wachten tot alle kinderen van het ijs waren, duurde dat wat langer. Een aantal kinderen werd geïnterviewd door een journalist van De Telegraaf. Een fotograaf zette een drietal kinderen op de foto.

Ik raakte met hen in gesprek en werd ook geïnterviewd. De pauze ging derhalve aan mij voorbij en ik kon na een korte plaspauze aan de slag met de tweede school. Het bleef een gezellige chaos met het tussendoor helpen van de echte beginners.

Om half 1 kon ik een hapje gaan eten. Dat deed ik bij het uitgiftepunt van de schaatsen. 


Ik was onder de indruk van de logistieke gaven van de vaste medewerkers van de Sven Kramer Academy, die dit soort dagen met alle logistieke uitdagingen in het hele land in goede banen leiden. Mijn complimenten!

Na de derde school zag het ijs, dat vanaf 8 uur niet was gedweild eruit, alsof er een Elfstedentocht overheen was gegaan.

Desondanks gleed het ijs nog best behoorlijk goed. Osmosewater werkt gewoon.

De rondenteller werkt inmiddels ook weer. Om 3 uur had ik 128 rondjes gereden. Alleen bij de Vinksite was dit totaal niet doorgekomen....

En ijsmeester Marcel was aan de slag om na het opruimen van alle spullen van het ijs de ijsvloer te schaven en van een nieuwe laag osmosewater te voorzien.
De jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was een groot succes. Hopelijk zien we veel kinderen van vandaag in de Herfstvakantie terug bij de schaatslessen.

"It giet oan!", zei Kroes

Gisteren werd bekend, dat Henk Kroes op 87-jarige leeftijd is overleden.

In 1963 werd hij net als vele andere toerschaatsers bij de extreem barre Elfstedentocht bij Franeker van het ijs gehaald.

In 1969 werd hij ijsmeester bij "De Friesche Elf Steden". In die functie had hij een grote stem in het laten doorgaan van de Tocht der Tochten in 1985 en 1986 en het niet laten doorgaan van die van 1987 en 1996.

Nadat hij in 1994 de voorzittershamer overgenomen had van Jan Sipkema, mocht hij op 2januari 1997 de gevleugelde woorden "It giet oan!" uitspreken. Waar de uitspraak "It sil heve!" al een beetje in de vergetelheid is verdwenen, staat "It giet oan!" nog als een huis.

Blijkens ook de titel van het boek ""It giet oan", zei Kroes" van Mark Hilberts.


Henk, bedankt voor je decennia lange inzet voor de Elfstedentocht.

Je hebt je Tocht volbracht en je Kruisje binnen.
Rust zacht.

Klimaatmars of anderhalf uur schaatsstappen

Vandaag was in Amsterdam de inmiddels traditionele Klimaatmars.

Helaas schitterde de vorig jaar in Den Haag zo prominent aanwezige klimaatdrammer Rob Jetten dit keer door afwezigheid. Me dunkt, dat je als minister-president meer kan doen. Zeker na de warmste zomer ooit!!!!

Ga je schamen, Rob!
Wij blijven wel doorgaan met de strijd voor een beter klimaat. Na vanmorgen boodschappen gedaan te hebben bij "De Helianth" vertrok ik om kwart over 12 met de van de volkstuin teruggekeerde Ada naar Leiden Centraal, waar we de trein naar Amsterdam-Zuid en vervolgens de metro naar de Vijzelgracht namen. 

Ada zou meezingen met het Klimaatkoor van ongeveer 200 zangers en zangeressen op het Weteringplantsoen. Aan de andere kant van de rotonde staat het monument "De Fusillade" .

Op 12 maart 1945 werden op deze plek 30 politieke gevangenen als vergelding voor een verzetsdaad doodgeschoten door de Duitsers. Met de enorme verkiezingswinst van de AfD in Sachsen-Anhalt bekruipt mij een gevoel, dat de geschiedenis op het punt staat zich te herhalen. In 1932 was Anhalt de eerste deelstaat, waar de NSDAP de minister-president leverde. We weten, hoeveel ellende dit Europa heeft gebracht!

Maar eerst moeten we ons zorgen maken over het klimaat, dat volledig ontspoort. Als schaatser op natuurijs weet ik daar alles van. Niet alleen de Elfstedentocht laat al bijna 30 jaar op zich wachten, maar ook de officiële Molentocht op en rond de Kagerplassen.

Terwijl we wachtten op de komst van de stoet van 40.000 demonstranten, zong het klimaatkoor in.



Om kwart over 2 bereikte de stoet vanaf de Dam onze rotonde bij het Weteringplantsoen.

Ik stond toen op het fietspad, waar de Vijzelstraat overging in de rotonde, waar ik begon aan een droogtraining, die bestond uit anderhalf uur schaatsstappen.

Een technische oefening, waarbij timing heel belangrijk is. Langer dan 10 minuten onafgebroken had ik het nog nooit gedaan, dus anderhalf uur was best zwaar te noemen.
In het zonnetje was het warm, wat het nog een tikkeltje zwaarder maakte. Maar beter dit dan droogtraining in de regen.

Gelukkig liepen Fokke & Sukke ook mee. Ze waren positief gestemd.
Als schaatser op natuurijs denk ik daar een tikkeltje anders over.

Ik bleef stug doorgaan met mijn droogtraining met de daarbij horende droge humor.
"Pas op, het is hier glad!"

"Het ijs is nog erg dun, hoor!"

De tramrails boden een uitstekende mogelijkheid tot snedige opmerkingen: "Let goed op. Er zitten diepe sporen in het ijs. Als het ijs gaat golven, moet je snel weg wezen, want anders zak je er doorheen!"

"Hoe ver is het nog naar Bartlehiem?"
Je kunt beter demonstreren met een lach op het gezicht en met humor. Daarmee krijg je meer omstanders op je hand dan met boosheid.
Na anderhalf uur droogtraining kwam er een einde aan de stoet. De laatste was de leidinggevende van de politie, die ik regelmatig op de A12 gesproken heb. Hij was benieuwd, hoe mijn benen morgen aan zouden voelen.
"Nou, ik ook!", antwoordde ik geheel naar waarheid.
Thuisgekomen loste ik nog een belofte aan mijn vrouw in. 

Ik had beloofd om het zand van het weghalen van de gasmeter weg te vegen. Dat deed ik met de bezem.

Want baanvegen hoort ook bij natuurijs....