Tegeltjesbrug

Vandaag kreeg ik een mailtje, dat de befaamde Tegeltjesbrug aan de zuidzijde ook wordt voorzien van tegeltjes met daarop de foto's van Elfstedentochtschaatsers.

Tijdens de Elfstedentocht van 2012 hebben we onder deze brug door geschaatst. Frits van Huis liet zijn tegeltje zien.

Deze was geplaatst temidden van veel andere tegeltjes.
Er staan al 7000 Elfstedenschaatsers op de brug, er is nog plaats voor 3000 andere doordouwers. De brug was tot en met 2020 de laatste brug op de Elfstedenroute. Een in 2021 aangelegde brug over de Bonkevaart bij Blitsaerd-Oost maakte dat het Elfstedenmonument de op een na laatste brug op de Elfstedenroute werd.

Als jaar van de Tocht der Tochten, die ik uitgereden heb, heb ik die van 1997 opgegeven.



Ik heb mijn tegel besteld met deze foto uit 2012, waarbij ik op kop rijd op het traject tussen Stavoren en Hindeloopen. 

Dit deel van de Tocht der Tochten deed ik veel kopwerk. In mijn karakteristieke gebogen houding deed ik vrij veel kopwerk met de 2 meter lange Wil Verbeij achter me.
"Je houdt Wil netjes uit de wind", kreeg ik te horen: "Tot zijn knieën!"
Elfstedenschaatsers, die ook een tegeltje willen op de Tegeltjesbrug, kunnen dat doen door HIER TE KLIKKEN.

Aan de stok schaatsen

Na een droomrijke nacht werd ik om half 7 wakker.

Ik verliet de echtelijke sponde om mijn sportkleding aan te trekken en te gaan ontbijten, daar ik op tijd in IJshal De Vliet moest zijn voor de laatste ochtend van de schaatsinstuif in de Herfstvakantie.
Waar ik normaliter even inschaats voor ik aan de schaatsles begin, was dat vanmorgen onmogelijk, daar tegelijkertijd de 250-meterbaan en de ijshockeybaan werden gedweild en de funbaan nog gedaan moest worden. Maar geen nood. Met de al aanwezige kinderen deed ik schaatsstappen op de schaatsen en gingen we een stukje klûnen.
Waar ik de les gisteren afgesloten had met schaatsen aan de stok met een bezem, daar werd dit het thema van de training van vandaag.
Na de basisoefeningen deden we eerst de gebruikelijke valoefeningen op de spiegelgladde funbaan.

Aansluitend gingen we in tweetallen met een plastic stok tussen ons in schaatsen.

Dit ging niet altijd vlekkeloos....

Medetrainer Walter Derks en ik vormden een bruggetje met een plastic stok. Eerst was het simpel: we stonden stil. Daarna werd het lastiger. We schaatsten rustig voorwaarts en de kinderen moesten er onderdoor rijden.

Nog lastiger werd het toen we de kinderen tegemoet reden. De overtreffende trap was dat we heen en weer schaatsten. Soms reden we met de jonge schaatsers mee, soms kwamen we hen tegemoet.

Wie dacht dat dit alles was, onderschat mijn brein. Onze rijdende brug bleek ook nog eens omhoog en omlaag te kunnen bewegen! De kinderen moesten dus zeer alert zijn.

Waar de kinderen ook alert moesten zijn, was het ijs onder de bruggen. Onder een brug is het ijs bijna altijd dunner en soms zelfs te dun. Ja, en dan kom je in een wak terecht.

Met de stok en op natuurijs met een tak is het veiliger om liggend iemand uit het wak te krijgen.
Met een grote kring met de stokken tussen ons in sloten we de leuke les met 12 kinderen af.

Op de andere banen kregen de kinderen schaatsles van vrijwilligers.



Ik ging naar boven om op de 250-meterbaan nog even uit te schaatsen. Althans, dat was de intrinsieke bedoeling. Het liep een tikkeltje anders. Na een tiental rondjes van 45 tot 46 seconden schaatste ik een tijdje met een IJVL-trainster en haar kind op.

We konden constateren, dat schaatsers uit Pijnacker IJshal De Vliet ook ontdekt hadden. Intussen had een groepje van 6 IJVL-schaatsers de 250-meterbaan betreden voor een intervaltraining. Aad Kleijweg en ik probeerden aan te haken. Na een week rustig gereden te hebben is het lastig om ineens vol gas te schaatsen. Met een rondje van 34,1 was ik zeer tevreden, maar het groepje reed rondjes 31. Tsja, verschil moet er zijn. 
Toen de baan om half 12 gedweild ging worden, verlieten we de baan. In de kantine dronk ik een kop warme chocolademelk met de IJVL-ers. Dat had ik wel verdiend na de pittige intervaltraining en het schaatsen aan de stok. Ik zorgde er wel voor, dat ik het met de tafelgenoten niet aan de stok kreeg....

Het wak

De buien kwamen en gingen vandaag. Bij de lunch met mijn vrouw hoorden we rond half 2 een paar donderklappen. Nu is onweer in oktober geen dagelijkse kost, dus het tekent de instabiliteit van de lucht.

Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet voor de vierde dag van de schaatsinstuif. Voor de kinderen, die meededen aan de schaatsdriedaagse van de Sven Kramer Academy was het alweer de laatste dag.

Voor de kinderen op de ijshockeybaan gold hetzelfde als op de funbaan: morgen volgt er nog een dag.

Los van de Sven Kramer Academy kwamen er 22 kinderen naar de Marie Diebenplaats om schaatsles te krijgen. Daarvan kwamen er 9 naar de funbaan toe. In het eerste deel besteedden we veel tijd aan het boven het standbeen komen. Dat deden we vanuit de vogelverschrikker.


Daarna bouwden we hier op voort door het schaatsen makkelijker te maken. Met de druk op de hak kun je beter glijden en het sturen gaat ook gemakkelijker.
De noppen kwamen weer tevoorschijn en in diverse varianten zorgden ze voor een afwisselende oefenstof.

Doordat we met 9 kinderen waren, konden we een serie oefeningen in trio's doen.

Eerst naast elkaar, daarna achter elkaar, waarbij de voorste trok en de achterste duwde. De middelste kon even rust pakken. Aansluitend stapten we in duo's over om te ontdekken was zwaarder was: iemand duwen of iemand trekken. De laatste vorm werd unaniem als zwaarder beschouwd. 
Deze oefening kan bruikbaar zijn op natuurijs. Als iemand er totaal doorheen zit of geblesseerd is, kun je op deze wijze iemand helpen.

Dat helpen komt helemaal van pas als iemand in een wak gereden is. Deze onoplettende trainer was dat overkomen en moest uit het wak geholpen worden. 

Het ijs is immers niet altijd zo dik als in 1963, toen Reinier Paping de Elfstedentocht won.

Op de manier, waarop de kinderen op het wak af reden, kon je zien, dat ze niet veel verstand van natuurijs en de gevaren ervan hadden. Op die manier zouden ze ook in het wak terecht komen. Uiteindelijk ging het goed, toen ze liggend een treintje vormden om mij eruit te halen.
Ik had een bezem klaar laten zetten en legde uit, dat het met een stok of een tak veel beter ging. Met deze bezem gingen we aan de stok schaatsen.
De les zat er daarna op en na nog even op de 250-meterbaan geschaatst te hebben, dronk in nog een kop warme chocolademelk en met diverse mensen gepraat te hebben, fietste ik om 12 uur over de Oostvlietweg naar Voorschoten. Daar zag ik dat de oude graansilo was afgebrand.

Ik vertrok in het zonnetje, maar na een paar kilometer leek het me raadzaam om mijn regenbroek aan te trekken om een korte maar krachtige regenbui redelijk droog door te komen.

Bij "Odin" sloeg ik wat fruit voor de komende 3 dagen in, waarna ik in wat gespetter naar huis fietste. Onder de lunch hoorden we de donder. Toen het droog was, ging Ada naar de volkstuin, terwijl ik om 4 uur naar IJshal De Vliet reed. Onderweg kwam ik paddenstoelen tegen, die dit wisselvallige weer geweldig vinden.




Ook mos gedijt in zulk weer.

Schaatsers gedijen bij spiegelglad ijs. Dat deden we vanmiddag om kwart voor 5 dan ook bij de schaatsles voor kinderen van de IJVL. Doordat de helft van de kinderen op vakantie was, mochten de thuisblijvers een vriendje of vriendinnetje meenemen. Ook werden er groepen samengevoegd. Met grote niveauverschillen deden we een aantal basisoefeningen, vaak met de plastic noppen, waarna we de tweede helft spelletjes deden op de helft van de baan. Schipper mag ik overvaren, massaal vallen en tot slot tikkertje met 6 tikkers en tweelingtikkertje.

Het was een leuke, speelse les geworden.

Jeugdschaatsdag Sven Kramer Academy

De wekker stond op half 7, maar na een droomrijke nacht werd ik om 6 uur al wakker. Ik stapte uit bed, trok mijn schaatskleding aan en ging in mijn eentje ontbijten en mijn lunchpakket klaarmaken voor vandaag.

Met een voor oktober hoge minimumtemperatuur fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de Jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was. In november 2024 was de eerste editie.

Na de briefing van 8 uur begonnen we om half 9 met de opbouw van de 250-meterbaan. Er moest een viertal tunnels worden opgezet voor de mini-Elfstedentocht voor de 800 kinderen, die vandaag in 3 groepen van zo'n 270 scholieren naar de Marie Diebenplaats zouden komen.
Met pylonen werden de luchtpompen afgezet.
De hoofdsponsors Essent en Jumbo kwamen zo prominent in beeld. We keken nog, of er soms een plastic zak met geld tevoorschijn kwam bij het opblazen, maar ik kan u geruststellen: dat geld is niet aangetroffen!

Nu wisten we, dat Sven Kramer in zijn gloriejaren met kop en schouders boven de concurrentie uitstak. Welnu, dat deed hij in IJshal De Vliet ook.

Toen alle hindernissen stonden, gingen de meeste trainers naar beneden om te helpen bij het uitdelen van de haarnetjes, de helmen en de schaatsen. Ik bleef boven om alles in goede banen te leiden. Ik moest meteen vol aan de bak, want toen ik met mijn schaatsen het ijs op stapte, reed een tiental kinderen al op het spiegelgladde osmoseijs. Alleen zij reden rechtsom....

Teneinde hen het lot van Herman Finkers te besparen, riep ik hen tot de orde. Na een paar minuten reed iedereen linksom op de steeds drukker wordende baan.

Het was het begin van een heerlijke chaos. 

De eerste school betrof een islamitische school, waar de kinderen het schaatsen niet met de paplepel krijgen ingegoten. Het schaatsplezier was er niet minder om. Sommigen schaatsten gewoon goed. Veel kinderen skeelerden, dus dat hielp flink.

Jaap en Gon bemanden de stempelpost, waar het soms vrij rustig, maar soms heel druk was.

En als je het over stempelen hebt, dan valt vroeger of later de naam van Piet Kleine. Hij is inmiddels bekender door de gemiste stempel in de Elfstedentocht van 1997 dan door zijn palmares met daarop een Wereldkampioenschap allround en goud op de 10 kilometer.

En voor de schaatsers uit de Leidse regio: deze sympathieke stayer sloef in mei 1976 de eerste paal van de !

Voor de jeugd was dit een grijs verleden. Zij waren op jacht naar de volgende stempel.


Af en toe was het een heerlijk gekrioel. Daar ik bij de wisseling van de scholen moest wachten tot alle kinderen van het ijs waren, duurde dat wat langer. Een aantal kinderen werd geïnterviewd door een journalist van De Telegraaf. Een fotograaf zette een drietal kinderen op de foto.

Ik raakte met hen in gesprek en werd ook geïnterviewd. De pauze ging derhalve aan mij voorbij en ik kon na een korte plaspauze aan de slag met de tweede school. Het bleef een gezellige chaos met het tussendoor helpen van de echte beginners.

Om half 1 kon ik een hapje gaan eten. Dat deed ik bij het uitgiftepunt van de schaatsen. 


Ik was onder de indruk van de logistieke gaven van de vaste medewerkers van de Sven Kramer Academy, die dit soort dagen met alle logistieke uitdagingen in het hele land in goede banen leiden. Mijn complimenten!

Na de derde school zag het ijs, dat vanaf 8 uur niet was gedweild eruit, alsof er een Elfstedentocht overheen was gegaan.

Desondanks gleed het ijs nog best behoorlijk goed. Osmosewater werkt gewoon.

De rondenteller werkt inmiddels ook weer. Om 3 uur had ik 128 rondjes gereden. Alleen bij de Vinksite was dit totaal niet doorgekomen....

En ijsmeester Marcel was aan de slag om na het opruimen van alle spullen van het ijs de ijsvloer te schaven en van een nieuwe laag osmosewater te voorzien.
De jeugdschaatsdag van de Sven Kramer Academy was een groot succes. Hopelijk zien we veel kinderen van vandaag in de Herfstvakantie terug bij de schaatslessen.