Atalanta's

De dag begon vroeg. Ik werd wakker, toen de krant bezorgd werd. Dat was om kwart over 5. De slaap kwam niet meer terug. Daar we vandaag genoeg te doen hadden, ging ik er om 6 uur uit en een kwartier later liep ik naar de molen in de Stevenshof.

Het was niet druk.

Ik liep naar het onverharde pad om het weiland, waar momenteel hard gewerkt wordt aan de Warmtelinq, heen.

Over de Kenauweg liep ik naar de voormalige kloostertuin.
Daar lag een muskuseend op zijn dooie gemak voor zich uit te staren.

De wilde eenden waren een stuk actiever.

Ik liep door naar de Rijndijk.




Ik liep richting Stevenshofdreef.

De afsluiting van deze verkeersader zal binnenkort wel verleden tijd zijn.


De klaprozen geven een bescheiden applaus.

Thuis douchte ik me en ontbeet ik met Ada.

Zij ging naar de volkstuin, ik volgde later, waarna ik naar het kerkhof om een plant naar het graf van haar vader te brengen, een paar boodschappen te doen bij Odin en een nieuwe fietsbel kocht voor mijn vrouw.

Bij het verlaten van de volkstuin zag ik een merel, die uitgeteld net naast het tegelpad lag.



Op een vlinderstruik zaten diverse aardhommels en atalanta's.

Maar het meest bijzondere was, dat ik een foto kon maken van twee atalanta's tegelijk. Eentje is vaak al lastig genoeg.

's Middags deed ik thuis en in de achtertuin diverse klussen.

Aan het eind van de middag keek ik naar de zinderende finale van de Touretappe in de Elzas en de Vogezen, waar we zelf ook gefietst hebben.

Na in de tuin gegeten te hebben, gingen we naar de volkstuin om daar flink water te geven. Daarbij gaven we onze ogen goed de kost.





We vonden deze temperatuur een stuk aangenamer dan de hittegolven, die we gelukkig achter de rug hebben.

Gouden Florijn

Tot de komst van de Euro in 2002 hadden we in Nederland de gulden als wettig betaalmiddel. Degenen boven de dertig weten nog, dat het guldenteken fl. was. 

De oorsprong van het guldenteken ligt in Italië. De fiorino d'oro oftewel de gouden florijn. De Italiaanse florijn was een voorbeeld voor vele andere munten, waaronder de goudgulden in de Lage Landen.

Vandaag kregen we wederom te maken met een Gouden Florijn.  Nadat haar broer Finn woensdag in de dubbelvier Olympisch kampioen was geworden, herhaalde Karolien Florijn dit kunststukje vanmorgen op de skiff. 

Hun Duitse moeder is Antje Rehaag, wereldkampioene in de Acht in 1994, hun vader Ronald Florijn Olympisch kampioen in 1988 en in 1996. Met het genenpakket zat het dus wel goed en met de topsportopvoeding ook. 

Waar in half Europa de euro is ingevoerd, daar voerde Leiden de Gouden Florijn weer in. Het zal druk worden in de koets met topsporters tijdens de 3 Oktoberoptocht.
Voor de gouden race van Karolien Florijn had ik boodschappen gedaan bij "De Helianth", waar haar grootmoeder aan het begin van de eeuw werkte. Op donderdagochtend maakte ik regelmatig een praatje met haar over (top)sport en wat daarbij komt kijken.
Op weg er naar toe kwam ik Hans Knegt tegen, met wie ik in de winter vaak schaats bij de "Krasse knarren" in IJshal De Vliet. Uiteraard praatte ik een tijdje met hem bij.
Na de gouden race vertrok ik naar mijn schoonmoeder om de broodbestelling bij haar af te leveren. Ik fietste door naar de volkstuin, waar ik de bramen en de tomaten plukte, terwijl Ada dat met de bonen deed. Kunnen we onze eigen boontjes doppen.
Op het warmst van de dag liep ik via de zuidrand van de Stevenshof naar het park van Ter Wadding, waar ik drieënhalve ronde van een kilometer liep. Via het Stevenspark liep ik weer naar huis terug.
Na 8 kilometer lopen woog ik 67 kilo, waarna ik onder de douche stapte. Ik zette de televisie aan en keek al lunchend naar de wegwedstrijd in Parijs met Mathieu van der Poel als één van de kanshebbers. Bij de eerste beklimming van de Montmartre sprong hij weg met zijn eeuwige rivaal Wout van Aert. Een groepje kanshebbers sloot aan, waarna Olympisch kampioen tijdrijden Remco Evenepoel wegsprong. Alleen Valentin Madouas kon zijn wiel houden, maar daar was ook alles mee gezegd. In de derde lokale ronde moest ook hij lossen.
Dat gevoel van Remco Evenepoel niet bij kunnen houden ken ik uit eigen ervaring bij de beklimming van de Grand Ballon in  juli 2017.

Sindsdien ben ik een fan van deze sympathieke Vlaamse alleskunner.

België heeft zijn Gouden Evenepoel, Leiden heeft zijn Gouden Florijn. In meervoud!

Vogezen

Vandaag stond de voorlaatste etappe van de Tour de France op het programma: een rit door de Vogezen. Met aan het slot van de etappe de Petit Ballon en de Markstein had ik speciale redenen om dan thuis te zijn en de beklimming van deze bergen live te zien.

Vanmorgen ging ik met mijn vrouw in de Oogstwinkel en bij "De Helianth" boodschappen doen. Samen reden we in de regen naar mijn schoonouders toe, waar we koffie en thee dronken en gezellig bijpraatten. 

Rond het middaguur fietste ik met onze boodschappen naar huis. Na deze weggeruimd te hebben, deed ik mijn sportkleding en hardloopschoenen aan en reed op deze vrij koele dag naar Leidschendam, waar ik bij het tunneltje onder het spoor met Hans Boers had afgesproken.

Het was een kilometer lopen naar "De Horsten", waar we de grootst mogelijke ronde liepen. Door het wisselvallige weer was het rustig op dit koninklijke landgoed.

Langs het spoor liepen we weer terug naar waar we begonnen waren. Een loop van 10 kilometer. Met het oog op mijn verjaardag kreeg ik van mijn trainingsmaat Victoria Strong Blond. Waarvoor mijn hartelijke dank.

Op de terugweg naar huis bracht ik de compost naar de volkstuin, waar ik met Ada een kop muntthee dronk. Thuisgekomen zette ik de televisie aan, waar de kopgroep net begonnen was aan de klim naar de top van Le Petit Ballon.

In 2017 hadden mijn vrouw en ik deze berg van de eerste categorie samen beklommen.

Toen stonden de mensen niet rijen dik om ons aan te moedigen op de flanken van deze behoorlijk steile berg.

Na een listige afdaling volgde de klim naar Le Markstein. Na een paar dagen later Le Grand Ballon beklommen te hebben, daalden wij juist lichtjes af naar de finishplaats van vandaag.

Waar Ada en ik die fietstocht van 3 weken nauwelijks van elkaars zijde weken, daar kregen we deze Tour navolging. Zo ook vandaag.

Jonas Vingegaard en Tadej Pogacar hebben vrijwel de hele Ronde van Frankrijk elkaar uitgetest tot het uiterste. De Sloveen brak, maar herpakte zich vandaag in een prestigestrijd.

Net zoals Wout van Aert en Mathieu van der Poel het beste uit elkaar halen. Topsport op het scherpst van de snede, maar wel met respect voor elkaar.
Met de kermiskoers in Parijs op het programma zit de Tour de France er nu op. De klassementen zijn gemaakt. Het was een mooie editie la Grande Boucle.

Tjalmawegloper

Ik had de mogelijkheid om over de nieuwe Tjalmaweg te lopen al een keer langs zien komen, maar daar we vandaag een afspraak in onze agenda hadden staan, had ik er verder geen aandacht aan besteed. De afspraak werd onlangs verzet en de Tjalmaweg was niet meer in beeld bij me. Tot ik na de wekelijkse fietstocht voor de boodschappen voor mijn schoonouders en onszelf bij thuiskomst een appje van Jaap de Gorter kreeg met een foto van Jos Drabbels met skeelers op de Tjalmaweg.

Ik was meteen klaar wakker. Ik wist meteen, waar mijn voor vandaag geplande trainingsloop voor de Leiden Marathon van 10 kilometer naar toe zou gaan. Ik trok mijn sportkleding aan en liep via het Haagsche Schouw naar de Tjalmaweg toe. Over het nieuwe fietspad passeerde ik de Rijn om in Valkenburg bij het nieuwe viaduct de IJVL-ers Marco Tiller, Jos Drabbels en Jaap de Gorter tegen te komen. Ik praatte een minuut of 10 met hen voordat ik me op de nieuwe autoweg begaf.

Ik was niet de eerste Tjalmawegloper, maar andere hardlopers ontwaarde ik niet.

Ik liep door naar het bord met Gefeliciteerd, maar deze kwam al na een kilometer.

Ik dronk een beetje water, klom over de vangrail heen en liep over het wegdeel, dat bestemd was voor fietsers, naar het bord bij Katwijk aan den Rijn, niet ver van de bibliotheek, waar ik 20 jaar filiaalhoofd ben geweest.

Op de terugweg zag ik Jos en Jaap op vals plat omhoog skeeleren. Als ervaren schaatstrainer gaf ik natuurlijk aan, of zij nog op schema lagen.


Thuisgekomen na een loop van 12 kilometer douchte ik me. Derhalve miste ik de kroning van Charles III.

Maar eerlijk gezegd vond ik de unplugged versie veel leuker.

Na op de volkstuin thee te hebben gedronken met mijn vrouw, keek ik thuis de finale van de openingstijdrit van de Giro d'Italia. Deze werd met overmacht gewonnen door Remco Evenepoel.

Mij verbaasde dat niet, net zo min als de verdienstelijke 16e plaats van Ilan van Wilder. Deze Tjalmawegloper had op 25 juli 2017 op de Grand Ballon aan talentherkenning gedaan!