Astbruchloop

Het had vannacht geregend, maar niet zoveel als was verwacht.

Ik had er niet veel van gemerkt. Ik sliep door tot bekant 7 uur. Het was niet zo warm als gisteren, maar een minimumtemperatuur van bijna 18 graden Celsius is toch behoorlijk hoog te noemen.
Na het ontbijt ging Ada naar de volkstuin, ik ging in het mooie centrum van Leiden boodschappen doen bij de Oogstwinkel en "De Helianth". Na de boodschappen thuis gebracht te hebben, bracht ik vers brood naar mijn vrouw toe. Onderweg kwam ik langs een school, waar het een drukte van belang was. Donderdag waren de eindexamenuitslagen immers bekend geworden.


Na aardbeien geplukt te hebben, fietste ik op het warmst van de dag naar huis.
Ik trok mijn hardloopkleren en sportschoenen aan en ging een stuk lopen. Via het Stevenspark liep ik naar het park van Ter Wadding, waar ik drie rondjes kriskras door dit kleine bos liep.

In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden.


Maar het meest bijzondere was hetgeen ze in Duitsland Astbruch noemen. Wij kwamen er tijdens een rit door het Lippetal tijdens onze fietsvakantie naar Praag mee te maken.
In Voorschoten zag de Hollandse versie van Astbruch er zo uit.

Een geknakte tak van een moerbeiboom.

Dit had ik niet verwacht, toen ik aan de duurloop van 7 kilometer begon.

Het lijkt me in ieder geval niet goed voor de gezondheid, als je zo'n tak op je hoofd krijgt.

Eisenach-Emmerich

We werden om 6 uur wakker op onze kamer "Sankt Annen" in "Am Hellgrevenhof" in Eisenach. 

We hadden prima geslapen. We douchten ons, ontbeten  en brachten de bepakking naar beneden. 

Op het laatste moment moesten we onze regenjassen tevoorschijn halen, want het regende toen we via de Markt naar het Hauptbahnhof fietsten.

In de restauratie dronken we cappuccino en warme chocolademelk en aten er een heerlijke koek met amandelen bij, terwijl Ada verder las in "Een klein leven" van Hanya Yanagihara en ik in "Geheim leven" van Carla de Jong.

Om kwart voor 9 liepen we naar het perron. De trein naar Bebra stond al klaar en we mochten er al in ook al vertrokken we pas om 2 over 9. 

Met de Duitse Pünktlichkeit gebeurde dat dan ook, ook al zouden we tater tijdens de rit 10 minuten vertraging oplopen. Ironisch genoeg gebeurde dat bij Gerstungen, waar we op de fiets ook al de nodige last hadden van Umleitungen.
Verder was het een feest van herkenning. We kwamen langs plekken, waar we eergisteren ook gefietst hadden. Alleen was het toen droog. Nu kwam de regen tijdens de hele rit naar beneden.

In Bebra rekenden we op een uur vertraging, doch we hadden geluk. De stoptrein naar Kassel-Wilhelmshöhe had ook vertraging, zodat we deze trein toch hadden. We reden door het dal van de Fulda. Dat lijkt ook wel geschikt voor een fietstocht. Ik zag in ieder geval ook leuke dorpjes met veel vakwerkhuizen.

Het weer werd ook beter en vanaf Kassel zagen we op weg naar Hamm de zon al regelmatig. We kwamen langs de Diemel door Warburg, ons wel bekend van eerdere fietstochten.

Tussen Warburg en Paderborn liepen we een kwartier vertraging op, die we op het traject van Soest naar Hamm niet meer inhaalden.

Toevalligerwijze werden we op weg naar Hamm gecontroleerd door een conductrice. De trein naar Keulen hadden we gemist. Op weg naar Aken zouden we een uur vertraging oplopen. Ik vroeg haar naar de trein naar Emmerich. We hadden een klein kwartier om de trein naar Oberhausen te nemen. Dit kwam goed uit, want de te kleine lift was een lastige horde voor fietsers met bepakking.
In Oberhausen hadden we de aansluitende trein naar Emmerich, waar we om 4 uur aankwamen. We reden naar der Rhein, waar we onder een dreigend wolkendek op het terrasvan "Hof van Holland"neerstreken onder een grote parasol. Deze hieldons droog tijdens de korte bui. We dronken cappuccino en jus d'orange en aten Scwarzwalderkirschtorte.

Toen het droog was stapten we op de fiets. Via knooppunten reden we naar de Rijndijk bij Hüthüm. Door het Naturschützgebiet fietsten we naar Spijk. Bij het passeren van de Nederlandse grens hadden we exact 1300 kilometer gefietst deze vakantie.

Onder een wisselende bewolking reden we via Tolkamer naar camping "De Bijland", waar we midden op het veld de Eureka Susten 3XP voor de laatste keer opzetten.

Om half 7 reden we naar restaurant "De Swaenebloem" , waar we mosterdsoep, kabeljauw en een witbier en een witte wijn nuttigden op het terras, terwijl we heel wat schepen zagen passeren op de Rijn. We zaten heerlijk in het zonnetje. Het glazen scherm hield ons prima uit de wind op deze treindag, waarop we maar 21 kilometer gefietst hadden.

De maaltijd sloten we af met "Heisse Liebe".

Altenau-Radweg

Om kwart over 6 werd ik wakker. Ada volgde mijn voorbeeld een minuut of 10 later. Daar het wederom een hete dag beloofde te worden, gingen we eruit en ruimden de tent leeg. Om half 8 zat alles op de fiets en ontbeten we op het lege terras van "Seeblick".

Voordat we camping "Waldsee" verlieten, moest ik nog even naar de w.c. Nu was dit een camping, waar je je eigen toiletpapier mee moest nemen.  Gisterenavond had ik in "Seeblick" al wat voorraad in mijn stuurtas gedaan. Dat wilde ik eruit halen, maar ik kon het niet vinden. Ik haalde alles uit mijn stuurtas met het idee, dat het naar onderen gezakt was. Ik zag niets, tot ik het op de grond achter de fiets zag liggen.

Het was er bij het openen van de klep uitgerold.

Om kwart over 8 reden we weg op weg naar Schloss "Neuhaus", waar we de route weer oppikten op weg naar het centrum van Paderborn. Op dit kleine stukje werden we al getrakteerd op een Umleitung. De eerste van deze dag.

We kwamen zo uit bij deze bijzondere watermolen. Middels het oeroude scheprad wordt elektriciteit gewonnen. Het kan dus wel!

Vanaf de Markt met zijn mooie Neptunus-fontein was het zoeken naar de juiste manier op Paderborn uit te komen.

Na een keer misrijden lukte het ons om via de Ahornallee op de Alme-Radweg te komen. De vreugde was echter van korte duur, want bij Wewer, het eerstvolgende plaatsje, was weer een omleiding, waardoor we weer dwaalden voor we de goede weg naar Kirchborchen hadden gevonden, waarna we op de weg naar Alfen zaten, waar we niet heen moesten. We kwamen Kirchborchen op een andere manier binnen dan gepland.
We zagen op het marktplein een kraam van Demeter, waar we een stevig brood kochten. We hadden de route weer gevonden, toen de ene na de andere brandweerwagen langs kwam met loeiende sirenes.

We staken de drukke weg over en begonnen aan de Altenau-Radweg langs de gelijknamige beek. We zagen en hoorden de brandweerwagens terugkeren van de drukke, doorgaande weg en niet veel later hoorden we ze achter ons op de smalle slingerweg.

We moesten 5 of 6 keer het gras in om een rode wagen langs te laten. Niet veel later zagen we rookwolken en na 2 bochten zagen we de brand aan de rand van het bos op de heuvel boven ons.

Met de droogte werd alles uit de kast gehaald om te voorkomen, dat het een bosbrand zou worden. We hoorden de kettingzagen, waarmee bomen gekapt werden om een brandgang te creëren.

Zelf zat ik met een andere brandende kwestie in mijn maag: waar is mijn heuptas? In Kirchborchen hadden we de afritsbroeken uitgedaan en ik wilde mijn portemonnee in de heuptas doen. Deze zat echter niet in mijn stuurtas, waar ik hem vanmorgen met 100% zekerheid in had gedaan. Kennelijk was deze gelijk met het toiletpapier uit de stuurtas gevallen. Daar we inmiddels 25 kilometer verder waren, kon ik de heuptas als verloren beschouwen.

Bij Kluskappelle was een Bauernhof-Café. Het zag er leuk uit, maar het was helaas nog niet open. De eigenaar verwees ons naar een bakkerij in Etteln. Daar namen we Milchkaffee en echte Milch, samen met een Erdbeerschnitte. Het smaakte prima.
Na 3 uur fietsen hadden we nog maar 33 kilometer afgelegd en het echte klimmen moest nog beginnen.

We reden via Henglarn over de Altenau-Radweg naar Husen, waar we een korte eetpauze namen voor het klimmen naar Blankenrode begon. We hadden nog ruim 5 kilometer voor de boeg.

Het eerste deel van de beklimming ervoeren we eindelijk de voordelen van een Umleitung. De eerste paar kilometer hadden we de brede weg voor onszelf.  Halverwege kwam het verkeer vanuit Holtheim de weg op en werd het redelijk druk.
De weg liep gelukkig grotendeels door het bos, zodat we aardig wat schaduw hadden. Van klimmen ga je genoeg zweten.
In Blankenrode aten we nog wat, waarna we de Altenau-Radweg verlieten en nog anderhalve kilometer doorklommen. Daarna was het kilometerslang afdalen naar Hardehausen. Een verademing.

Bij de Wisentgehege dronken we koffie en jus d'orange bij café "Der Hammerhof".
Na een korte steile klim daalden we verder af naar Scherfede, waar we in het Diemeldal via Rimbeck naar Asselerburg reden. Daar zou een alternatieve route naar Warburg zijn.

Nou, bij het zweefvliegveld kwamen we er achter, hoe alternatief. Het onverharde pad ging over in een grasveld, waarna de weg werd geblokkeerd door schrikdraad, waarachter een tiental koeien in de wei stonden. We staken het grasveld annex vliegveld dwars over en kwamen zo op een verhard fietspad langs de Diemel.

Via Germete trapten we naar Warburg toe, waar we na een korte steile klim bij camping "Eversburg" aankwamen, waar we 7 jaar geleden ook gekampeerd hadden. Er werd gevraagd, wat we wilden drinken, en of we de bestelling voor vanavond voor het avondeten konden plaatsen.

Eerst zeten we onze tent op, daarna douchten we ons om beurten na 80 kilometer fietsen door het heuvelland.

Na wat utteren zaten we om 7 uur op het terras, waar Ada witte wijn nam en ik het lokale Warburger Weisse, waarna de kalfsrollade en de vegetarische schnitzels werden opgediend met aardappels, wortel en doperwten. Als toetje was er ijs met slagroom. Inclusief kamperen kostte ons dit € 65,50.

Om half 9 begon het wat af te koelen. Het is en blijft een bijzondere zomer.

Lippetal

's Nachts om 2 uur werd ik wakker, doordat Ada naar het toilet ging. Ik ging onder een onbewolkte sterrenhemel mee. Terug in de tent hoorden we het hoge piepgeluid van vermoedelijk een egel. Of 2 natuurlijk....

Om half 6 werd ik wakker. Ik verroerde me niet om Ada niet in haar slaap te storen. Zij was in diepe rust tot kwart over 7. De tent was nagenoeg kurkdroog. We ruimden deze leeg en op.
Om 8 uur zaten we op een bank bij Jugendgasthof "Sylverberg", waar we 2 boterhammen aten en thee dronken, toen de beheerder kwam melden, dat het ontbijt klaar was. Er was een tafel voor 2 gedekt. We wilden hem niet teleurstellen en begonnen aan ontbijt 2.0.

Daar we niet alle bolletjes op konden, namen we er 2 mee.
Om kwart over 9 namen we afscheid van de vriendelijke beheerder en reden we door het prachtige Kürpark naar het Datteln-Hamm-Kanal, waar we redelijk vaak in de schaduw met de wind in de rug naar Uentrop pedaleerden.

Daarna kwamen we op bekend terrein. Via Vellinghuizen reden we langs de oude spoorbaan naar Heintrop toe. We wisten, dat Ard en Vera niet thuis waren. We wilden bij hen het boekje "Korte verhalen" in de brievenbus doen.

Tot onze stomme verbazing kwam er iemand naar de voordeur: de vader van Vera. Na even met hem gepraat te hebben, gingen we weer op pad.
Via Hultrop reden we naar Hovestadt. Ik moest plassen. Het rustige plekje, dat ik had uitgezocht, was niet zo ideaal. Uit een gat in de grond kwamen een stuk of 5 wespen. De biologische wetenschap zou het ongetwijfeld heel interessant gevonden hebben, wat er met wespennest gebeurt als je er op plast, maar deze eer gunde ik graag aan anderen.

Voorbij Hovestadt bogen we af voor een Lippe-Aue. Mooi en schaduwrijk tegelijk. Ideaal!
Bij Eickelborn namen we Milchkaffee en een halve liter chocolademelk met 2 amandelkoeken. Deze waren fantastisch. Dat gold niet voor de bediende in de bakkerij: "Sie können es wohl draussen trinken!"
Langs de Lippe doorkruisten we Lippstadt op weg naar Alberssee. Bij camping "Niederdedinghausen" kon je op een strandje zitten.
"Dat kan een stukje verderop ook wel", zei mijn vrouw.
Niet dus. Een kilometr of 2 verderop was er geen verdere mogelijkheid om aan de waterkant te kunnen zitten.

Overal zag je borden met "Privatgrundstück". Het prikkeldraad er omheen was een valide argument om het privéterrein niet te betreden.

Er was echter een stuk, waar het met gewoon gaas was afgezet. Zonder kleerscheuren konden we er overheen stappen. Zodoende konden we aan de rand van het spiegelgladde meer zitten lunchen.
Ter hoogte van Vennbruch zaten we weer op de Römer-Lippe-Route om van Südhagen naar Delbrück te trappen. Na kriskras door de stad te hebben gereden, kwamen we langs het Boker-Kanal via Sande bij Schloss Neuhaus uit. De Nederlandse paleizen stellen hierbij vergeleken niets voor.

De zoektocht naar de camping kon beginnen. Na een keer misgereden te zijn, kwamen we er na de uitleg van een behulpzame Duitse fietser toch uit. We kwamen uit bij camping "Waldsee", genoemd naar het gelijknamige meer.

Op een veld zetten we in de schaduw van de bomen de tent op, waarna we in het bosmeer gingen zwemmen. Daarna douchten we ons af.

Samen fietsten we naar de Lidl in Schloss Neuhaus voor de boodschappen. Om half 7 kookte Ada de zoete aardappelen met snijbonen en zalmforel. Er was yoghurt met aardbeiensmaak als toetje. Dat ging er na 97 kilometer fietsen op deze wederom warme dag wel in. Gelukkig zorgden de schapenwolken en de westenwind voor enige verkoeling.

We sloten de avond af met een Krombacher en een thee op het terras van "Seeblick" met als afsluiting een korte wandeling over de camping.

Om 10 uur zochten we de slaapzak op. Joop Zoetemelk wist het al: "De Touw wordt in bed gewonnen!"

Gesperrt

Ook al werd ik om half 6 wakker, ik had toch een goede nacht gemaakt. Gisterenavond kon je om 10 uur niet meer lezen, dus we gingen bijtijds naar bed. Om half 11 was ik vertrokken.
Om 6 uur gingen we eruit. Normaal moet ik meteen mijn blaas legen, maar we hadden gisteren zoveel gezweten, dat ruim een liter bier geen merkbaar effect had.
Stilletjes braken we de tent af en om 7 uur aten we de laatste boterhammen op, zodat we om half 8 Campingplatz "Kleinsteinberg" verlieten. We reden terug naar Gartrop, waar we de Römer-Lippe-Route weer oppikten.

We fietsten heel lang langs het Weser-Datteln-Kanal. Er hing een sluierbewolking en we hadden veel schaduw van de bomen, dus het was prima uit te houden vanmorgen.
We schoten lekker op en om kwart over 8 waren we al in Dorsten. Hier kochten we een brood voor onderweg en een koffie en een koude chocolademelk. Daar we door ons contant geld heen waren, pinden we bij de Commerzbank.

Via Hervest en Mersch reden we langs de meanderende Lipp naar Haltern am See. In het centrum van dit stadje kochten we op de markt wat fruit en kaas. De kaaskraam werd bemand door een Nederlandse vrouw.

We besloten om wat te gaan eten en drinken aan de Haltener Stausee. De eerste gelegenheid was halverwege de stuwdam. De deur was open, maar de zaak was gesloten. We werden verwezen naar "Jupp unner de Böcken". Op het grote terras dronken we Milchkaffee en Orangensaft met kwarktaart en appelkruimeltaart.

Langs de Westruper Heide trapten we naar Flaesheim, waar we tot Ahsen langs het Weser-Datteln-Kanal  kwamen te rijden. Bij Ahsen bleek de brug over de Lippe gesperrt. En als Duitsers iets doen, dan doen ze het gründlich. Er was geen doorkomen aan. Een heuse Umleitung. We keerden dus onverrichter zake terug naar de drukke weg en volgden deze tot de Uferweg naar Natrop.

We gingen actief op zoek naar schaduw, want de zon was doorgebroken en het was meteen een stuk warmer. Op de glooiende weg bij Sülsen werden we ingehaald door een Duitse fietser, die vertelde, dat ik de Ortliebboventas verkeerd had vastgemaakt: "Ich will es dich schauen."
"Es ist nicht notwendig", antwoordde ik.
Op hun e-bike reden zij verder. Een paar kilometer verderop zagen we hem en zijn vriend al fotograferend bij het nieuwe aquaduct in het Dortmund-Ems-Kanal.

 Een jaar of 5 geleden was het vorige aquaduct lek geraakt. Dit stuk van het dal liep onder water. Het oude aquaduct werd afgebroken en het nieuwe werd aangelegd. De Römer-Lippe-Route was toen langdurig geblokkeerd. Pardon: gesperrt!
De vriendelijke Duitser legde uit, hoe ik de Ortliebtas wel goed kon bevestigen. Dat ik daar niet eerder op gekomen was!

We klommen vanuit het dal naar Vinnum, de eerste echte klim van de vakantie. Aan de rand van het bos Altenbork aten we in de schaduw kersen en een boterham met kaas en maakten de halve liter chocolademelk soldaat.

We daalden af naar Bork, waar vandaan we via een variant uit "Fietsen naar Praag" over de heuvels naar Werne zouden fietsen. De slingerweg naar Cappenberg was af en toe dusdanig steil, dat het eerste voorblad noodzakelijk was.
Vanaf Schloss Cappenberg volgde een paar kilometer afdaling met een korte klim naar Vanhövel. Via Radweg 6 daalden we af naar Werne, waar we de Römer-Lippe-Radweg weer oppikten. Althans een klein stukje.
Door de bewegwijzering met een wit bord met een rode pijl ga je bij een driesprong nogal eens de mist in als de pijl min of meer in het midden van de twee wegen is geplaatst.

Zodoende moesten we in de buitenwijk van Werne een kleine kilometer terugfietsen  om weer bij de Lippe uit te komen. Langs deze rivier reden we linea recta naar Hamm.
Hier reden we naar Jugendgaststätte "Sylverberg".  We moesten een kwartier wachten voor we wisten, of we ons in konden schrijven, want pas om 5 uur kwam er iemand naar dit verlaten gebouw.

We mochten op het volleybalveld onze tent opzetten, waarna we bij de Pennymarkt boodschappen deden. Terwijl Ada de rijst met kikkererwten, paprika en bosuien kookte, douchte ik me met een harde straal.
Op een bank onder de bomen aten we dit op met een Krombacher Radler als dorstlesser. Na 106 kilometer fietsen met warm weer raak je aardig uitgedroogd.Na de Alpen-yoghurt deed ik de vaat, terwijl Ada ervaarde, wat een harde douchestraal is.
Gezeten op een bank las Ada verder in "Het pauperparadijs", terwijl ik het dagboek bijwerkte onder het genot van een Iserbeck Pilsener.

Een advies van deze oude rot: hou op vakantie altijd rekening met 's lands wijs, 's lands eer!
Tot onze stomme verbazing voelden we bij het naar bed gaan enkele spetters....