Horsthoekloop

Voor de derde dag op rij liep ik vandaag 14 kilometer in aanloop naar de marathon van Leiden op 10 oktober.

Doordat een vriend vanmorgen de geleende boeken en kaarten van de Werratal Radweg terug kwam brengen en ik ook nog boodschappen moest doen, kon ik vanmiddag pas gaan lopen.

Op het warmst van de dag liep ik dus over de Velostrada naar "Rosenburgh" in Voorschoten
Over een onverhard pad liep ik naar het terrein van Van der Valk, waar ik de Veurseweg volgde tot de Horsthoek. Daarbij had ik aandacht voor de laatbloeiers.
Ik ben als 66-jarige volop in training ben voor de marathon heb ik enige grond om mezelf tot de categorie laatbloeiers te rekenen.
Op de terugweg liep ik wederom langs de Veurseweg en sloeg het Laantje van Van Wissen in. Over een smal paadje tussen het riet liep ik terug naar "Rosenburgh".

Een prima oefening voor schaatsen op natuurijs. Daar moet je ook wel eens tussen de rietkragen door.

Op de terugweg haalde ik bij mijn schoonouders nog even wat water, waarna ik naar huis liep, alwaar ik onder het water van de douche plaatsnam. In drie dagen tijd had ik de afstand van de marathon afgelegd.
Drie weken geleden liep ik in Asturias ook iedere dag, maar de afstand was korter. Dit werd echter gecompenseerd door de klimkilometers.
Om 3 uur werd ik wakker na een diepe slaap. Daarna wilde de slaap niet meer komen. Mijn vrouw had het warm en had het kantelraam opengezet. Met zoemende muggen om ons hoofd zou er van rustig dommelen geen sprake meer zijn.

Rond half 5 gingen we op muggenjacht. Een twaalftal muggen legde het loodje. 
Door de luiken zagen we de zonnestralen van de nieuwe morgen, tot we om half 7 in een diepe slaap wegzonken.

Om half 9 stonden we op. We hadden nog 2 uur slaap meegepakt. Het verschil tussen moe wakker worden en verkwikt!
Om 9 uur zaten we aan de ontbijttafel. Ana en Siebe zouden thuis werken. Ada zou klussen in en om het huis doen en ik zou naar Nava lopen om postzegels te kopen.
Dat deed ik met het uitproberen van een voor mij nieuwe weg.

Ik gokte, dat deze uit zou komen bij de boerderijen, waar ik afgelopen donderdag al had gelopen. Ik had juist gegokt.

Zo liep ik via Paraes en Orizon naar Nava.

Ik ging op zoek naar het postkantoor. Deze was echter gesloten. Het was een lokale feestdag. Zodoende kon ik onverrichterzake terug naar huis. Net als gisteren bleek het onmogelijk om een postzegel te kopen.

In de zonneschijn was het beduidend warmer. Via de kortste weg liep ik naar huis. Ik was daar rond het middaguur na het lopen van de inmiddels gebruikelijke afstand van ongeveer 8 kilometer.

Ik douchte me en ging een uur schuren aan de balustrade, waarna ik mijn sportkleding met de hand waste. Na een uurtje utteren kon ik daarna aanschuiven bij het middagmaal: een iets kleinere portie van de stoofpot van gisterenavond.
's Middags hielp ik Ada met allerlei klussen zoals het schoonvegen van een groot plastic zeil, het poten van preiplanten en het zaaien van wortelzaad. Mijn werkpaard was niet te houden.
We aten vrij laat de door Ada gemaakte macaronischotel, die prima smaakte. Na het dagboek bijgewerkt te hebben gingen we om half 12 na de muggenjacht op onze kamer slapen.

Werratal Radweg

Het leven loopt vaak anders, dan je dacht en vandaag was daar weer een aardig voorbeeld van. De ochtend verliep aanvankelijk zoals gebruikelijk.

We hadden de vaste oppasdag. Onze kleinzoon was bij ons. Rond 11 uur kreeg ik een telefoontje van een vriend van me, die ik ruim een half jaar niet gezien had. We praatten een tijdje met elkaar. Aan het slot van het telefoongesprek bleek, dat hij morgen naar de Werra zou vertrekken met zijn vrouw.

Ada en ik hadden twee jaar achtereen langs deze grensrivier tussen Oost- en West-Duitsland gefietst.

Ik had dus het nodige over het Werratal en en ruime omgeving en na overleg met mijn vrouw sprak ik af om het na de lunch te gaan brengen. Zo gezegd, zo gedaan.
Terwijl Ada met onze kleinzoon naar de volkstuin fietste, reed ik de andere kant op om de kaarten en boekjes van dit mooie deel van Duitsland weg te brengen.

Ik werd hartelijk ontvangen door mijn oud-klasgenoten en onder het genot van een kop thee passeerde van alles de revue, maar zeker ook de mooie hoeken rond het voormalige IJzeren Gordijn.

Ruim 40 jaar jaar kon men aan beide kanten van deze zwaar bewaakte grens geen pottenkijkers gebruiken, dus de natuur kon al die tijd ongestoord zijn gang gaan. En dat zie je er aan af. Ik wil er geen hordes toeristen op af sturen, dus we houden het onder elkaar met deze Geheimtipp! 
Een uur later vertrok ik op deze heerlijke zomerdag naar de volkstuin, waar ik niemand aantrof. Ik trof hen thuis weer.

Na thuis gegeten te hebben, fietste ik met Jos Drabbels naar "De Bult" voor de droogtraining van de IJVL. Andrea Landman gaf vandaag de training. We begonnen met 10 minuten Fartlek.

Met Hans Boers liep ik iets langer. We hoefden niet eens met snelheid te variëren. Doordat de paden constant op en af gingen met verschillende steiltes hadden we vanzelf een Fartlek te pakken.
De serie buikspieroefeningen liet ik achterwege. Ik had geen zin om mijn tijdelijk onevenwichtige evenwichtsorgaan uit te testen, terwijl ik aan mijn loopconditie kom werken met het oog op de marathon van Leiden.

Zo sloeg ik ook het touwtjespringen over. Door het touwtjespringen op "De Bult" heb ik wel eens vlak voor het schaatsseizoen een achillespeesblessure opgelopen. Daardoor ben ik daarmee wel voorzichtig geworden.

De training werd afgesloten met het zoeken naar een fietssleutel in het vrij hoge gras. Een van de deelnemers aan de training had de sleutel los in de broekzak gestopt en was het bij de serie buikspieroefeningen verloren. Het werd het zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar ja, we wonen dan ook niet voor niets in de Sleutelstad!

De allerbeste wensen voor 2020

Zo mooi kan het zijn.
Laten we er zuinig op zijn.
De allerbeste wensen voor 2020!

Eisenach-Emmerich

We werden om 6 uur wakker op onze kamer "Sankt Annen" in "Am Hellgrevenhof" in Eisenach. 

We hadden prima geslapen. We douchten ons, ontbeten  en brachten de bepakking naar beneden. 

Op het laatste moment moesten we onze regenjassen tevoorschijn halen, want het regende toen we via de Markt naar het Hauptbahnhof fietsten.

In de restauratie dronken we cappuccino en warme chocolademelk en aten er een heerlijke koek met amandelen bij, terwijl Ada verder las in "Een klein leven" van Hanya Yanagihara en ik in "Geheim leven" van Carla de Jong.

Om kwart voor 9 liepen we naar het perron. De trein naar Bebra stond al klaar en we mochten er al in ook al vertrokken we pas om 2 over 9. 

Met de Duitse Pünktlichkeit gebeurde dat dan ook, ook al zouden we tater tijdens de rit 10 minuten vertraging oplopen. Ironisch genoeg gebeurde dat bij Gerstungen, waar we op de fiets ook al de nodige last hadden van Umleitungen.
Verder was het een feest van herkenning. We kwamen langs plekken, waar we eergisteren ook gefietst hadden. Alleen was het toen droog. Nu kwam de regen tijdens de hele rit naar beneden.

In Bebra rekenden we op een uur vertraging, doch we hadden geluk. De stoptrein naar Kassel-Wilhelmshöhe had ook vertraging, zodat we deze trein toch hadden. We reden door het dal van de Fulda. Dat lijkt ook wel geschikt voor een fietstocht. Ik zag in ieder geval ook leuke dorpjes met veel vakwerkhuizen.

Het weer werd ook beter en vanaf Kassel zagen we op weg naar Hamm de zon al regelmatig. We kwamen langs de Diemel door Warburg, ons wel bekend van eerdere fietstochten.

Tussen Warburg en Paderborn liepen we een kwartier vertraging op, die we op het traject van Soest naar Hamm niet meer inhaalden.

Toevalligerwijze werden we op weg naar Hamm gecontroleerd door een conductrice. De trein naar Keulen hadden we gemist. Op weg naar Aken zouden we een uur vertraging oplopen. Ik vroeg haar naar de trein naar Emmerich. We hadden een klein kwartier om de trein naar Oberhausen te nemen. Dit kwam goed uit, want de te kleine lift was een lastige horde voor fietsers met bepakking.
In Oberhausen hadden we de aansluitende trein naar Emmerich, waar we om 4 uur aankwamen. We reden naar der Rhein, waar we onder een dreigend wolkendek op het terrasvan "Hof van Holland"neerstreken onder een grote parasol. Deze hieldons droog tijdens de korte bui. We dronken cappuccino en jus d'orange en aten Scwarzwalderkirschtorte.

Toen het droog was stapten we op de fiets. Via knooppunten reden we naar de Rijndijk bij Hüthüm. Door het Naturschützgebiet fietsten we naar Spijk. Bij het passeren van de Nederlandse grens hadden we exact 1300 kilometer gefietst deze vakantie.

Onder een wisselende bewolking reden we via Tolkamer naar camping "De Bijland", waar we midden op het veld de Eureka Susten 3XP voor de laatste keer opzetten.

Om half 7 reden we naar restaurant "De Swaenebloem" , waar we mosterdsoep, kabeljauw en een witbier en een witte wijn nuttigden op het terras, terwijl we heel wat schepen zagen passeren op de Rijn. We zaten heerlijk in het zonnetje. Het glazen scherm hield ons prima uit de wind op deze treindag, waarop we maar 21 kilometer gefietst hadden.

De maaltijd sloten we af met "Heisse Liebe".

Werratal-Radweg

We konden "uitslapen" vandaag, daar we pas om 9 uur bij de fietsenmaker in Bad Salzungen terecht konden. Toch werden we om half 7 wakker. Naast de camping begonnen de graafmachines of grind of zand omhoog te brengen, waardoor een nieuw meer zou ontstaan.
De tent was nagenoeg droog. Daar de Nederlander met de camper, waar we gisterenavond mee gepraat hadden, gezegd had, dat het vandaag zou gaan regenen, besloten we de weergoden niet te verzoeken en stonden op en ruimden de tent op. Daarna ontbeten we op de camping "Am Badesee".

Om 8 uur zaten we op de fiets en reden over de Werratal-Radweg naar Bad Salzungen. Op weg er naar toe voelden we de eerste spetters. De bui zette gelukkig niet door.
Op de Marktplatz vonden we om half 9 de fietsenmaker. We hadden een half uur om bij de bakker Kaffee, Heisser Chocolat, 2 heerlijke puddingkoeken en een zesgranenbrood te kopen.
Om 9 uur stonden we op de stoep bij de fietsenmaker. De versnellingskabel was niet gebroken, maar er zat wel een knik in. De kabel werd vervangen en we kregen de mededeling, dat de ketting zijn beste tijd gehad had.

Na betaling van € 15,- vertrokken we om half 10 voor het vervolg van de Werratal-Radweg.

Bij Tiefenort kozen we per ongeluk voor de zwaarste variant. Zodoende beklommen we in het bos tijdens een klein buitje de Krayenberg. Dit werd beloond met enkele vergezichten.

Na een vrij steile afdaling over een onverhard pad kwamen we  uit in Kieselbach, vanwaar we verder daalden naar de Werra.

In Merkers begon het klimmen weer.

Aan de bovenrand van het dorp reden we naar Dorndorf.

Bij de Edeka deden we inkopen voor onderweg en dronken we de bekende dranken en namen 2 lekkere koeken, waarna we onder een grauw wolkendek naar Vacha reden.

We hadden een rondje gefietst door dit Oost-Duitse grensplaatsje uit de tijd van de DDR.

Aan de DDR-kant getuigden daar 2 uitkijktorens nog van.

Vacha is trouwens een leuk stadje.

Het heeft een kleurrijke binnenstad. Dat associeer je niet met de DDR.

Bij de poorten van Phillippsthal  begon het te regenen.

In dit oude stadje schuilden we onder een afdak op het binnenhof van een school.

Na een half uur lunchpauze reden we verder.

Langs de enorme witte kalibergen, die we bij Harnrode, Lengers en Heringen passeerden, liep alles op rolletjes. In Heringen ontbraken de bordjes Werratal-Radweg. Bij het uitrijden van Heringen was dat nog steeds het geval.

Op de bonnefooi probeerden we een weg door de velden naar de rivier, maar deze weg liep dood. Terug en de weg vervolgen. Bij Widdershausen was de weg versperd en in Widdershausen zelf en in Dankmarshausen ontbraken de borden van de omleiding.
We waren niet de enigen, die daar last van hadden. Een paar Duitse vrouwen en een man zaten eveneens te tobben over de route. Met achter de fietsen een fietskar met een kind erin is dat nog veel vervelender. Daarna reden we door een gebied met veel bomenlanen, maar bij Gerstungen stuitten we op een nieuwe Umleitung.

Al dat oponthoud kostte ons aardig wat tijd. De mooie route van vandaag vergoedde veel. De zon was inmiddels doorgebroken. Het was aardig zweten geblazen, want vanaf Sallmannshausen moest er af en toe behoorlijk geklommen worden.

We passeerden de ruïne van Brandenburg en na Neuenhof sloegen we bij Hörschel af richting Eisenach. Het begon met een steile klim en dito afdaling over een veredeld mountainbikepad, waarna we over asfalt naar deze Lutherstad toe fietsten door het dal van de Hörse.

In Eisenach reden we meteen naar het Tourist Information. Daar informeerden we naar de camping. Deze bleek 10 tot 15 kilometer buiten Eisenach te liggen. Geen optie in dit berggebied.

De jeugdherberg zat al vol, dus we zochten naar een kamer voor 2 personen. Deze vonden we bij "Am Hellgrevenhof" aan Katharinastrasse 9A. Bij aankomst hing er een telefoonnummer aan de deur. Bellen lukte in eerste instantie niet.

Bij Gasthof "Am Storchenturm" hielp iemand van het personeel ons. We moesten  terug naar "Am Hellgrevenhof" en opnieuw bellen. Toen lukte het. De deur werd op afstand geopend en de sleutel zat al in de deur van onze kamer: "Sankt Annen".

Inmiddels was het 6 uur geweest. Na 91 kilometer fietsen waren we te laat voor de groentewinkel. We moesten dus uit eten. Dat deden we bij de aardige buren van "Am Storchenturm".
Ada had een salade met gepofte aardappel en forel, ik goulash met Thüringer Klössen en rode kool.
Onder de 80 jaar oude appelboom smaakte het prima. Als toetje was er overheerlijke Apfelstrudel met vanillesaus en -ijs.

Het was de zoveelste heerlijke zomeravond van deze vakantie. Onder het eten belde Ard nog. Het lukte deze vakantie jammer genoeg niet om bij Vera en hem op familiebezoek te gaan.
Om 9 uur waren we terug bij St. Annen, waar Ada las en ik het dagboek bijwerkte.