Zwoegend over de finish

Vanmiddag kwam Jonas Vingegaard zwoegend over de finish van de Touretappe naar Le Lorian. Hij werd "slechts" zevende en verloor weer een halve minuut op de ongenaakbare Tadej Pogacar..

Dat gevoel van zwoegend over de finish gaan had ik vandaag ook, maar dan meer op het mentale vlak. Een paar weken geleden dacht ik klaar te zijn met de tekst van "Glibbers op glissen", maar toen kreeg ik de opdracht om de tekst compacter te maken. Schrappen lijkt zo eenvoudig, maar dat is het niet. 

Het is wat dat aangaat net als met het afschrijven van boeken in de bibliotheek. Het lijkt makkelijker dan het aanschaffen van boeken, maar dat is het niet. Als je een veelgevraagd boek in de collectie mist, dan kun je het veelal nog makkelijk aanschaffen. Heb je een oudere titel afgeschreven, dan is het meestal niet meer in de handel....

Zo is het ook met het schrappen van teksten. In het begin is het makkelijk, maar gaandeweg worden de keuzes toch lastiger. Een eenmaal geschrapte tekst, die je bij nader inzien toch zou willen behouden, vind je meestal niet zo makkelijk meer terug.

Vanmiddag was ik om 3 uur klaar met het opschonen van de tekst. Het vele zittend werken is lichamelijk niet vermoeiend, maar het vergt wel veel van je concentratie. Op dat vlak had het wel wat weg van de Elfstedentocht van 1997, toen we dachten, dat we Bartlehiem naderden, maar te horen kregen:  “Nee, dat is Vrouwenparochie. Bartlehiem is nog een kilometer of 10.”
Om half 4 fietste ik naar de volkstuin, waar ik met Ada thee dronk op deze voor ons net niet tropische dag. In de schaduw van de bomen was het goed uit te houden, terwijl de vlinders om ons heen fladderden.




Deze fietsrit van 7 kilometer was de enige beweging naast de 5 kilometer hardlopen naar en de korte droogtraining bij het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw vanmorgen om 7 uur ging zwemmen.
Ada maakte een omweg om niet bij de familie zwaan het water in te stappen.


De meeste waterplanten waren weggemaaid bij de tegels.

Deze kokmeeuw fungeerde als badmeester.

Er was nog een drietal andere zwemmers in het water.


 
Ada fietste naar huis, ik liep er naar toe. 

We deden dat via de faunapassage.

Zo kwam ik uit bij de werkzaamheden aan de Warmtelinq.




Bij de Canadese ganzen passeerde ik de Schenksloot.


Na het ontbijt werkte ik mezelf zwoegend over de finish.

De Slotfase

Gisteren begon Oranje aan het WK voetbal tegen Japan.

Een stugge ploeg, maar met een 2-1 voorsprong ging het Nederlands elftal de slotfase in, maar een paar verkeerde wissels van bondscoach Ronald Koeman luidden een teleurstellend gelijkspel in.



Kan een keer gebeuren, maar het lijkt een structureel probleem te worden. Tegen zowel Algerije als tegen Oezbekistan werden in de laatste minuten tegengoals geïncasseerd.

Vroeger had Duitsland het patent op het winnende doelpunt scoren in de laatste minuut, momenteel doet Nederland precies het omgekeerde. Mijns inziens een mentaal probleem: "We zijn er al!"
De slotminuut doet echter ook mee, ook als je buiten adem bent.

Op dit moment is de slotfase een probleem. Het contract met Koeman loopt na dit wereldkampioenschap af.

Arne Slot zit op dit moment zonder club. Mij lijkt het een goed plan als de KNVB deze zomer aan de Slotfase gaat beginnen.

De koning Schoof Jetten naar voren

De marathon van Dick Schoof zit erop.

Het valt natuurlijk niet mee om een marathon te lopen op een doodlopende weg.


Voormalig klimaatdrammer Rob Jetten kwam als winnaar uit de Tweede Kamerverkiezingen van november 2025 tevoorschijn. 

In een ingezonden brief in Trouw noemde een lezer het het kabinet Jetsilgöz.
Een terechte woordspeling, want waar de rijken worden ontzien, daar mag modaal en minder verdienend het gelag betalen, al dan niet door het openbreken van een Pensioenakkoord.

Het dansen op het slappe koord kan beginnen. 

Het minderheidskabinet zal de koffieconsumptie tot recordhoogten opstuwen.
De zorg zal een permanente bron van zorg zijn.

Nu heeft het parlement zonder tussenkomst van de kiezers er sinds de Tweede Kamerverkiezingen 2 nieuwe fracties bij.

Mona Keizer kon simpelweg geen premier worden, daar een keizer boven een koning staat. 
Zodoende was het een ABC-tje. De koning schoof Jetten naar voren....

Rijden als een natte krant

Vandaag stond de ploegenachtervolging op het programma op de Olympische Spelen in Milaan. Om met het goede nieuws te beginnen: WE hebben zilver. 

De Nederlandse vrouwen om precies te zijn. Joy Beune, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma-de Jong verloren in de finale van Canada na in een bloedstollende halve finale Japan te hebben verslagen.
Tot zover klopte het verhaal in De Speld, dat beter leesbaar wordt als u er op klikt, helemaal.

Een tikkeltje anders ligt het bij de ploegenachtervolging voor de mannen. Zij grepen net naast het brons door in de troostfinale met 0,09 seconden van China te verliezen.

De eindsprint van Jorrit Bergsma, Chris Huizinga en Stijn van de Bunt was ijzersterk, maar net 100 meter te laat ingezet. Je kunt dus niet zeggen, dat zij reden als een natte krant. 
Maar de boos wegbenende Marcel Bosker zal ongetwijfeld de krant van morgen halen.

Je moet maar durven als je voor de tweede keer op rij op een wild card naar de Olympische Spelen mag ten koste van een schaatser, die zich geheel volgens de regels WEL geplaatst had voor de Winterspelen.
Tim Prins mag zich echt bekocht voelen. De grotere kans op een medaille bleek dus een grote fout. 
En beste keuzeheren, als er bij de mannen afgeweken kon worden, waarom dan niet bij de vrouwen? Joy Beune is wereldkampioene op de 1500 meter, had alle wereldbekerwedstrijden op de schaatsmijl dit seizoen gewonnen en deze GROTE kans op goud moet zij missen. Is het verbazingwekkend, dat zij nu minder in vorm is dan in het najaar? Welnee, door deze beslissing is ze uit de winning mood gehaald. 

Een schaatser, die gaat piekeren, raakt uit balans op mentaal gebied. Iedereen, die wat weet over mentale training, kan deze conclusie zelf trekken.
Nu we het toch over kranten hebben: dit artikel uit het Leidsch Dagblad kan ik u van harte aanbevelen.

(Afbeelding openen in nieuw tabblad om te vergroten)


Ik ken Erik van Kordelaar al bijna 40 jaar en geef op woensdagmiddag met hem schaatsles in IJshal De Vliet. Over dit verhaal is een film gemaakt: Tien jaar wachten op applaus.
Daarnaast is er nog iets, waar we al jaren op moeten wachten: de Molen- en Merentocht. Mocht het weer een keer meewerken, dan verhinderde de bureaucratie dit grootste schaatsfestijn in onze omgeving. Gelukkig kwam ook daar blijkens dit artikel uit het Leidsch Dagblad een kentering.