Tureluurs

Om half 7 werd ik vanmorgen wakker. Het schaatsseizoen is op een oor na gevild.

Daar ik over een week of 6 de Leiden Marathon ga lopen, is het zoetjesaan tijd om aan de looptraining te gaan beginnen. Ik trok mijn hardloopschoenen aan en stapte de koude lentelucht in.

Op klomphoogte vroor het ruim 2 graden, doch op ooghoogte was het slechts lichte vorst.

In combinatie met de wind lag de gevoelstemperatuur met bijna matige vorst een tikkeltje lager.

Ik liep naar de molen van de Stevenshof toe, die prachtig weerspiegeld werd in het water.


Het speenkruid was wit uitgeslagen van de rijp.

Het waarschuwingsbord met "In/uitrit werkverkeer" was na ruim een maand ineens begrijpelijk.

Ik liep door naar het weiland, dat vogelvriendelijk gemaakt is als natuurcompensatie. Het werkt, want het wemelde van de weidevogels.



Hieronder zaten kieviten, grutto's, wulpen en tureluurs.

Tijdens de protestfietstocht langs de Waddenzee stonden we bij de start op Texel op camping "Loodsmansduin" op het veld, dat de naam "Tureluur" droeg.

Ik maakte diverse foto's van het gevogelte, maar deze waren te brokkelig om op dit blog te plaatsen. Het kostte wel meer tijd dan gedacht, zodat ik mijn duurloop inkortte, daar ik op tijd op een afspraak in het gezondheidscentrum in de Stevenshof moest zijn.
Na het ontbijt fietste ik er naar toe, waar de uitslag van het bloedonderzoek werd besproken.

Alleen de bloeddrukmeting van 124 om 72 verschilde nogal van de 147 om 77 in het gezondheidscentrum. Het is altijd een momentopname, maar toch....

Na thuis nog wat kleine klusjes te hebben gedaan, fietste ik naar "De Helianth" en de Centraal Apotheek, waar de kwartaalvoorraad bloeddrukverlagende medicijnen gearriveerd was. Het was duidelijk, dat ik nog niet zonder kan. Bij de Apothekersdijk zag ik dit bijzondere spandoek.

Op weg naar huis zag ik her en der aardig wat lentebloemen langs de kant van de weg.




En dat is het grote voordeel, als je alles op de fiets doet: je wordt niet tureluurs van de stijging van de benzineprijs.

Hoewel niet iedereen daar hetzelfde over denkt....

Première "De Luchtfietsers"

Het begon zo ongeveer 2 jaar geleden, toen ik bezoek kreeg van een paar mensen van "De Luchtfietsers". Als deelnemer aan de protestfietstocht tegen de vervuiling van de Waddenzee in 1978 wilden ze van mijn ervaring gebruik maken voor een herhaling van deze tocht in de zomer van 2023.

Ik werd gefilmd, terwijl ik allerlei plak- en dagboeken tevoorschijn had gehaald. 
En zo stonden Ada en ik in juli 2023 op Texel bij de start van de fietstocht van "De Luchtfietsers" naar Esbjerg in Denemarken.

Gedurende de fietstocht werden er films gemaakt van de fietsers, maar ook van de prachtige natuur van en aan de Waddenzee. In totaal werd er voor 30 uur aan film geschoten.

Via Studio Roekoe konden we deze trailer al bezichtigen. Vandaag was de première van de film "De Luchtfietsers" in bioscoop "De Uitkijk" aan de Prinsengracht in Amsterdam. 

Op deze behoorlijk natte dag wandelden Ada en ik via de Keizersgracht naar de Prinsengracht toe. Daarbij kwamen we langs het pand, waar in de jaren '70 Frederik Muller Academie voor Bibliotheek en Documentatie was gevestigd op nummer 225.

"De Kooper Moole" uit 1746 zag er nog net zo uit als toen ik in 1978 daar mijn diploma voor assistent-bibliothecaris haalde om een maand later deel te nemen aan "Fürs Watt per Rad".
Bij de ingang van "De Uitkijk" was het een soort reünie van de tocht uit 2023. Iedereen was nieuwsgierig naar het resultaat.

Het was, mede door de prachtige dronebeelden, een mooie film geworden, die een goed beeld gaf van de fietstocht van 3 weken naar Denemarken. Ik kan iedereen aanraden om te gaan kijken als "De Luchtfietsers" wordt vertoond. Eva en Mari hebben knap werk verricht! Klasse!
Het unieke doch kwetsbare natuurgebied de Waddenzee leent zich goed voor het maken van prachtige films. Je moet er echter wel oog voor hebben....
Zo vaak maak ik geen première mee, en deze smaakt naar meer.

Corbulotunnel of winnaar bij de Rijnlandrouteloop

Je kunt veel van me zeggen, maar niet dat ik in mijn leven vaak op het erepodium heb gestaan. Laat staan op de bovenste trede. Met het duurvermogen is niets mis, maar pure snelheid heb ik nooit bezeten. Na een doorsnee zondagmorgen, waarin we wat langer blijven liggen dan door de week, ik de toiletten deed en we daarna samen ontbeten, in sportkleding, dat dan wel weer, fietste ik om 11 uur via de routepijlen naar het festivalterrein aan de rand van de Vlietlanden.

Bij het stallen van de fiets kwam ik marathonmaat Walter Boon tegen.
Samen wandelden we naar het startvak bij de ingang van de Corbulotunnel, waar zaterdag al 5000 wandelaars doorheen gelopen waren.
Daar namen we afscheid van elkaar. Walter mocht beginnen in startvak A, ik in D. Je moet je plaats kennen!

Om kwart voor 12 zou het startschot klinken van de loop van 8 kilometer door de ruim 1 miljard euro kostende tunnel. Als je het bedrag snel uitspreekt, dan valt het bedrag best wel mee.
Om 12 uur mochten we van start. Qua sfeer en aantallen lopers had het veel weg van een loop uit het regionaal zeer bekende Zorg & Zekerheid Circuit.

Ik ging onbevangen beginnen aan de loop door de tunnel, waarbij we zouden afdalen naar 27,5 meter onder NAP. 

Ik voelde me fit. Ruim een maand na de Leiden Marathon, die net als toen in warme weersomstandigheden zou worden gelopen, was ik volledig hersteld. In de tunnel was het aanmerkelijk koeler dan in de buitenlucht. Een ideale looptemperatuur.
Daarnaast had ik één groot voordeel. Tijdens mijn vakantie in Asturias heb ik de tweede week vrijwel iedere dag een duurloop gedaan van 5 tot 8 kilometer. Op weg naar Villamartin de Riba was je na een kilometer al 60 meter hoger, terwijl je tussendoor al een afdaling had gehad.
Kortom, het klimmen én het dalen had ik goed kunnen trainen, dus daarmee was ik in het voordeel. Ik gebruikte de eerste kilometers om in mijn ritme te komen en het juiste looptempo te bepalen. Op dit gedeelte werd ik ingehaald door trainingsmaat Annerieke van der Beek, het sein voor mij om een tandje bij te schakelen. De inhaalrace was begonnen.

Daarbij was ik in mentaal opzicht in het voordeel. De Corbulotunnel is genoemd naar Gnaius Domitus Corbulo. Hij was in de Romeinse tijd Gouverneur van Neder-Germania en liet het Kanaal van Corbulo uitgraven, dat de Maas met de Rijn verbond.

Naast het kanaal werd een weg aangelegd. Kijk, en daar komt mijn voorsprong om de hoek kijken. In Asturias heb ik een aantal keren getraind op de oude Romeinse weg.
Sinds die tijd is er niet veel onderhoud meer gepleegd.

Maar ook op deze Romeinse weg moest flink gedaald en geklommen worden.
Daarmee vergeleken was het lopen over het strakke asfalt in de Corbulotunnel een peulenschil. 
De bevestiging, dat ik goed liep, kreeg ik bij het passeren van het keerpunt van de 5 kilometerloop. 

Wij liepen daar de warmte in van het open gedeelte van de open tunnelbak ten zuiden van de Stevenshof. Voor mij was dit een thuiswedstrijd!
Het duurde nog behoorlijk lang voordat de eerste wedstrijdlopers ons tegemoet kwamen. Ik liep erg makkelijk en haalde nog diverse lopers in op weg naar het keerpunt bij de Ommedijk. Daar zat een tiental kinderen op de verhoging, die de bak omsloot.
Er werd luid: "Hup papa, hup papa!" geroepen. 
De lopen naast me zwaaide uitbundig naar de kinderen.
"Zijn die kinderen van jou?", vroeg ik.
Hij knikte bevestigend.

"Ach", antwoordde ik gekscherend: "Iedereen heeft zijn hobby's!"
Lachend liepen we terug, waar de kinderen zich nogmaals lieten horen.

Ik zette de inhaalrace voort in de verwachting, dat ik de laatste kilometer terrein zou verliezen op degenen, die over een eindsprint beschikken. Door de van Hans Boers geleerde manier van dalend lopen won ik in de afdaling naar het diepste punt nog flink wat terrein.

Maar zelfs op de laatste klim wist ik nog wat plaatsen in het klassement te klimmen door andere lopers te passeren. Mijn tijd wist ik niet, alleen dat ik lekker gelopen had.

Bij de drinkpost praatte ik met andere lopers, van wie ik een aantal kende van andere sportevenementen.

Dat deed ik ook in de tussentijd tussen de Rijnlandrouteloop en de fietstocht.

Naast de verzorging van de inwendige mens probeerde ik contact te krijgen met Ada, hetgeen niet zo eenvoudig was, alle moderne communicatiemiddelen ten spijt. Terwijl ik strategisch opgesteld stond bij de ingang van de fietsenstalling, kreeg ik een appje, dat mijn vrouw in startvak D stond. 

Ik had nog een kwartier om daar te komen, maar het probleem was, dat er nog veel meer mensen die kant op moesten. Aan de uiterst linkse kant kwam ik soms fietsend op het asfalt maar nog vaker op het gras er pal naast bij de ingang van de startvakken uit. 
Deze stonden inmiddels al helemaal vol, maar slalommend met de fiets aan de hand en vriendelijk vragend kwam ik zo van startvak J en F terecht. Daarna was er geen doorkomen meer aan.  Er was echter een oplossing voorhanden. De betonnen middenrand was vrijwel leeg. Daarover reed ik naar voren, verder dan startvak D, want de eerste groep uit vak A was al vertrokken. Via het mobieltje wisten we elkaar te traceren.

Er vertrok nog een tweede groep fietsers voor ons, maar wij konden niet verder naar voren. Eén van de fietsers uit deze groep was hard ten val gekomen en moest wachten op medische bijstand. Eerst vertrok een kleine elektrische wagen naar de plaats van het ongeval. Het was ernstiger en het wachten was op een ambulance. 

Telkens kregen we te horen, dat het bijna zo ver was, maar toen kwam eindelijk het "Sein veilig!" Zo schoven we steeds met een groep naar voren op het heetst van de dag.
Pal voor ons werden we gedwongen om te stoppen.

Nu weten we van Johan Cruijff, dat elk nadeel zijn voordeel heb. Wij konden na 5 minuten op de voorste rij starten, hetgeen met een afdaling als begin heel prettig is. Je hoefde niet te letten op onverwachtse manoeuvres van je voorgangers. We hadden ruim baan en konden in de koele Corbulotunnel behoorlijk vaart maken. Aan het eind van de tunnel waren we al bij de staart van de voorgaande groep.

We reden langs het Valkenburgse meer het rondje door Wassenaar, waar Ada afhaakte en naar haar moeder fietste. Zij zou koken.

Ik reed door naar de Stevenshof, waar ik linea recta naar huis fietste om te gaan douchen. Om nou bezweet aan de etenstafel aan te schuiven is ook zo wat.
Opgefrist begon ik aan het tweede deel van de fietstoertocht. Bij de Voorschoterweg kwam ik er achter, dat ik een tas vergeten was om mee te nemen, waar Ada om gevraagd had. 

Ik reed naar huis om de tas te gaan halen. Afspraak is afspraak!
Daar het inmiddels te laat was om de route af te maken, reed ik over een kortere route naar mijn schoonmoeder. Daar aten we zalm met aardappels, peultjes en wortel. Na de yoghurt met vla, abrikozen en aardbeien keken we bij de thee naar Vroege Vogels over het Marsdiep en Texel.
Toen ik om 10 uur thuis kwam, zocht ik op internet naar de uitslag van de Rijnlandrouteloop. Daar wachtte me een grote verrassing.

Dat mijn tijd op de 8 kilometer onder de 40 minuten was, lag nog enigszins in de lijn der verwachting. Dat ik met een tijd van 38.44 346e van de 1427 deelnemers was, betekende, dat ik goed gelopen had. Met de 304e plaats van 869 mannen zat ik ruimschoots aan de goede kant van de streep.

Maar dat ik bij de mannen als eerste 65-plusser over de finish was gekomen, overtrof mijn stoutste verwachting. Ik kon het niet geloven. Het deelnemersveld van 66 65-plussers is behoorlijk groot te noemen.

Dat de een stuk jongere Walter Boon met de 344e plaats me met 1 seconde geklopt had, gaf aan mijn tijd een behoorlijk reliëf. Doordat ik  nooit verwacht had, dat ik hiertoe nog in staat zou zijn, had ik de huldiging van de snelste 65-plusser gemist.
Een herkansing van de loop door de Corbulotunnel komt er niet. Maar zodoende blijft mijn eerste eerste plaats bij het hardlopen tot in lengte van jaren staan!

Afsluitdijk

Om een uur of 5 werd ik wakker van de klepperende tentdoeken in de omgeving. Er stond dan ook windkracht 6. Hebben ze het wel eens over kraaiende hanen, krijsende zeemeeuwen kunnen er ook wat van. Kortom, de slaap kwam niet meer terug.
Mijn moeder zou zeggen: "Als je niet slaapt, dan rust je toch!"

Om 6 uur gingen we ons wassen, de tent uitvegen en opruimen. Er kwam aardig wat zand uit. Daarna ruimden we de kurkdroge tent op alvorens we ons naar de ontbijttafel begaven. Na een stevige havermoutpap aten we nog 4 boterhammen.
De afwasploeg van gisteren was wederom aan de beurt. Ik was een half uur bezig met de grote pan, waar op de bodem een aangekoekte zwarte laag zat. Met zand en heel veel schuren en ragen lukte het om de pan weer schoon te krijgen.

Om kwart voor 9 fietsten we naar 't Horntje, waar we zo de boot op konden rijden. De "Texelstroom" bracht ons om 9 uur baar Den Helder. Na een korte overtocht, waarbij een andere Luchtfietser per ongeluk mijn chocolademelk ook pinde, waren we in Den Helder, waar we in een parkje tegenover het station wachtten op de komst van fietsers van Milieudefensie.

Daar er ook Sail Den Helder was in de marinestad, was het er zeer druk. De reis met een peloton van 80 tot 90 fietsers ging dan ook met horten en stoten.

Nadat we vliegveld De Kooy waren gepasseerd, reden we over rustiger wegen via Breezand naar Van Ewijcksluis, waarna we over de dam het Amstelmeer passeerden. Ook het Balgzand trouwens, dat in 1978 nog op de nominatie stond om ingepolderd te worden.

We reden het voormalige Waddeneiland Wieringen op. Via De Haukes, Westerklief, Oosterklief en Hippolytushoef reden we met een omweg naar Stroe, daar een brug in de Kustroute eruit lag.
Een plaspauze kostte me een plek in het voorste peloton en ik belandde in de achterhoede. We reden de route via Vatrop naar Den Oever, waar ik 3 jaar geleden met Ada gewandeld had.

Daar zagen we bij de haven groep Luchtfietsers.
We reden naar het begin van de Afsluitdijk. De verkeersregelaar verwees ons naar Levvel. Daar zouden we pas later in de middag zijn. Inmiddels zagen we wel wat fietsers bij Hotel Vis, maar niet de grote groep met Ada. Zouden zij toch al naar Levvel gefietst zijn? Ada had mijn brood in haar tas en daar ik inmiddels toch honger had....
In mijn eentje reed ik naar Lely's Erfgoed Veiliggesteld toe, waar ik niemand zag.
"U bent vroeg", zei de receptioniste. De rest zou pas over ruim een half uur komen.
 
Ik appte Ada, die mij daarna belde. Ik reed terug naar de haven van Den Oever, waar mijn vrouw klaar stond met mijn boterhamzakje. De hoofdmeute was anders gereden om de stempelkaart op te halen van de Fietsersbond.
Aan de haven at ik een paar boterhammen, waarna ik voor de tweede keer naar Levvel trapte, Daar kregen we een interessante lezing over de Afsluitdijk, de verhoging ervan en wat voor gevolgen de afsluiting van de zeegaten had voor de zeestromingen en het neerslaan van sediment, waardoor de kwelders bij Fryslân steeds hoger werden.

Het werd tijd om naar de Afsluitdijk te gaan, die al 4 jaar dicht is voor fietsers en alleen dit weekend open is voor hen tot in ieder geval volgend jaar.  Met windkracht 5 in de rug ging het lekker snel.

Het was de hele dag druk geweest met fietsers en wielrenners. Daar om 6 uur alle tweewielers van de dijk af moesten zijn, werd het zoetjesaan stiller.

Bij Kornwerderzand begon het een beetje te regenen. Hier konden we de tweede stempel halen en een bidon van de Fietsersbond in ontvangst nemen.

Het was weer droog, toen we het laatste stukje van de Afsluitdijk reden en via Zurich trapten we naar camping "De Zeehoeve" bij Harlingen, waar we in 2012 al eens gekampeerd hadden. Terwijl we de tent opzetten, begon het te spetteren. Het versnelde ons tempo. Op het moment, dat we linzen met groente gingen eten, gingen de hemelsluizen even open.  We verhuisden naar onze voortent en misten zodoende de toespraak van Hans Petersen van de Waddenvereniging. Bij het toetje sprak ik hem.

Ada meldde zich voor de afwasploeg en zat er voor vanavond en morgenochtend aan vast. Ik laadde de mobieltjes op. Na afloop wandelden we nog even naar de Waddendijk voor een blik op de Waddenzee.

We haalden een kop thee op de terugweg, waarna Ada  in de voortent verder las in "De omwenteling" van Suzanne Jansen en ik het dagboek bijwerkte van 89 kilometer fietsen van Texel naar Harlingen.