Afgelopen week kreeg ik van de KNSB een bericht over de nieuwe Club van Natuurijs. Ook de NOS berichtte er uitgebreid over. De Club van Natuurijs is opgericht in Ankeveen en daar bewaren we goede herinneringen aan. Wellicht dat de oprichting plaatsvond in "'t Wapen van Ankeveen". Uiteraard sta ik volledig achter de doelstelling van de oprichters en ben ik vandaag lid geworden van de Club van Natuurijs voor het luttele bedrag van € 15,- per jaar.
Ik hoop, dat ik veel navolging krijg!!!! En ik hoop tevens, dat de Natuurijsmeesters het héél druk gaan krijgen de komende jaren.
Beste Natuurijsmeester,
De Tocht derTochten, het is al lang geleden, dat de officiële Elfstedentocht is verreden. Menig schaatsenrijder kijkt er
reikhalzend naar uit, wanneer komt de
vereniging weer tot dit besluit: “It
giet oan!”, of anders: “It sil heve!” Dat willen de reedriders
graag nogmaals beleven. Maar er gloort hoop, want dit heeft
vernomen, dat er een nieuwe
natuurijsmeester bij is gekomen. Bij gebrek aan ijs op onze
sloten, rivieren en plassen moest de cursus
voor ijsmeester naar Zweden verkassen, maar wellicht komt
dat de komende winter van pas en dan is iedere
Elfstedenschaatser in zijn sas. Van de
Boksummerdam naar de Bonkevaart gaan de gelauwerde rijders met
gezwinde vaart, luid toegejuicht
door geluid uit vele kelen, nee, dat zal hen
die dag niet gaan vervelen. Om je mentaal voor te bereiden op die
tocht heeft de
Goedheiligman naar een cadeau gezocht, waar kennis
vergaren gepaard gaat met spel. Pak dit pak maar
uit en doe het maar snel, zodat je in
Ljouwert gedegen van start kan gaan tot de reis langs de FriescheElf Steden is gedaan.
Ga er maar van
genieten, Sint en zijn
Schaatspieten.
De opkomst der "Krasse knarren" was op de laatste dag van deze kletsnatte oktober bemoedigend te noemen. Met een peloton van 15 personen en nog een tiental los rijdende schaatsers en daarnaast nog een aantal lesklanten van de Schaatsschool was het gezellig druk op de 250-meterbaan in IJshal De Vliet.
Het peloton was nog geen geoliede machine, maar dat was natuurlijk niet mogelijk met schaatsers, die dit seizoen voor het eerst weer mee schaatsten met de "Krasse knarren". Er begon wel meer lijn te komen in het schema van 4-8-12-16-20 rondjes en weer terug. Als je jaren in veelvouden van 5 hebt rondgereden, moet je daar toch nog wel even aan wennen.
Het ijs was wederom goed en glad, dus het schaatsen ging lekker. Op een enkele valpartij aan de staart van het peloton na verliep alles goed. Bij de koffie, thee en warme chocolademelk was de Stammtisch bezet door een groep zwemsters. Rond een drietal ronde tafeltjes zaten de "Krasse knarren" bij het raam met uitzicht op het vrij drukke zwembad. Dat riep bij de Katwijkse synchroonzwemmers Hans van der Plas en Edwin Minnee herinneringen op aan een roemrucht verleden, toen dit heldhaftige duo op of beter gezegd in de Ankeveense plassen een onnavolgbare wijze van wakzwemmen ten beste gaf, die op de Olympische Spelen van Parijs niet zou misstaan. Beste zwemmers, als u dit schaatsseizoen een paar schaatsers met kleding en ijzers nog aan in het water van Zwembad De Vliet ziet duiken, dan weet u, dat het mensen zijn met een Olympische missie. Geef hen de ruimte!
Zoveel water hoefde ik nu ook weer niet. Geheel in stijl kreeg ik vlak bij huis de zoveelste regenbui van oktober over me heen. Ondanks alle buien kwam ik al fietsend in oktober uit op 794 kilometer, waarmee de totaalstand van 2023 met nog 2 maanden te gaan naar 9000 kilometer steeg. De geplande 10.000 kilometer komt in zicht. Gewoon ontspannen.
De Olympische ambitie van de synchroonzwemmers ontbreekt bij mij ten enen male....
Vanmorgen hoorde ik onderstaand gedicht op de radio. Bij het horen van de combinatie schaatsen op de Ankeveense plassen en een wak ben ik ineens klaarwakker. Anders dan onze minister-president heb ik er actieve herinneringen aan! Het wak van Eden
Van kindsbeen heb ik kennis van een wak. Denk ik het in dan denk ik mij in de voorbedachte winterdag waarop ik, spijbelend, in de late ochtendschemering, een onbeschaatste, mensverlaten wijde Ankeveense Plas beging waarin mij wachtte steeds hetzelfde en mij toegedachte wak. Denk ik het in dan denk ik mij in dit wak totdat het zingen gaat van zonk, het zingt zich naar mijn oor een wak en wordt niet waar ik nog naar snak, maar wat ik hoor, een stem, een klank, een klacht.
De Zwitsers hebben hun Wilhelm Tell,
die met op zijn zoons hoofd een appel
met een zuiver pijlschot ging verrassen.
Wilhelm leerde goed op zijn tellen passen!
Wij hebben onze eigen Willem van Vliet,
die onder schaatsers veel waardering geniet.
Op diverse vlakken heeft hij veel te betekenen:
op de nu 70-jarige Willem kun je altijd rekenen.
Zo was hij rond zijn verjaardag altijd paraat
zodra het om de Leidse Wintertriatlon gaat. Daarnaast organiseerde hij reizen naar Zweden, omdat de echte winters Holland vaak vermeden.
Als dat wel gebeurde, dan kon hij ons wat bieden: een schaatstocht in Ankeveen of op de Wieden.
Maar het meeste werk deed hij op de achtergrond. Na jaren van zwoegen wordt zijn project afgerond. Praten met gemeenten gaat niet bepaald erg snel,
maar met stug volhouden kom je er uiteindelijk wel.
Namens alle schaatsers wil ik je danken voor je inzet,
uiteindelijk heb je voor ons allen Leids kunstijs gered.
In de volksmond kun je nog steeds aan de Vondellaan
heerlijk gaan schaatsen op de Ton Menken IJsbaan.
Over een paar jaar is het de Leidse regio die geniet,
van lekker schaatsen in de IJshal “Willem van Vliet”!
De Katwijkse kapper en de kapitein
bleken die winterdag zwemfan te zijn.
We schaatsten op de Ankeveense plassen,
waarbij beide heren ons gingen verrassen
met een duik in het ijs- en ijskoude wak.
Jarenlang ervaring bleek uit het gemak,
waarmee dit duo de duik nam: synchroon.
De kapper en de kapitein deden het gewoon.
De Leidenaar stond erbij en keek ernaar
en vond deze Katwijkse traditie ietwat raar.
De bewoners van het dorp aan de Noordzee
nemen iedere Nieuwjaarsdag heel gedwee
een duik in het niet zo aangename zeewater.
Het was een training voor vijf weken later,
toen de beide heren hun kans hadden geroken
en de kapper en de kapitein tegelijk wegdoken
in het water van het wak tussen de rietkragen.
Het ijs bleek hun gewicht niet te kunnen dragen.
Ik geef het toe, tegen deze bikkels kan ik niet op.
Zij zijn onze nationale synchroonwakzwemtop.
Na een serie wat koelere dagen, waarbij de 30-dagen temperatuuranamolie na 3 maanden voor het eerst weer eens onder het gemiddelde dook, fietste ik in het avondzonnetje naar de skeelerbaan van Leiderdorp.
Ik trok om half 8 mijn skeelers aan en ging een paar rondjes inrijden, alvorens ik voor het eerst mee zou doen met een skeelertraining onder leiding van Hoogmadenaar Willem van der Laan, met wie ik al een kleine 40 jaar regelmatig schaats in de Leidse IJshal.
Zou, want bij het inrijden kreeg ik pijn rond mijn achillespees. Kennelijk de terugslag van het urenlang schaatsstappen doen op de voorplecht van de peurbak.
Nu is pijn altijd een signaal. dat er iets niet goed zit in het lichaam. Maar iedere sporter weet, dat je soms "door de pijn heen kunt trappen". Ik stopte dus niet acuut, maar skeelerde heel rustig door. De pijn werd wel minder, maar verdween niet helemaal. Pas na drie kwartier rustig inrijden sloot ik me bij de trainingsgroep van Willem aan.
De opdracht was om in groepjes van 4 in elkaars slag te skeeleren.
"Daar leer je veel van", zei onze skeelertrainer.
Hij vervolgde: "Een jaar of 20 geleden moesten wij bij een trainerscursus achter Sandra Voetelink schaatsen. Daar leer je heel veel van. Je neemt ongemerkt toch haar slag over."
Dat klopt. In de Leidse IJshal schaats ik vaak aan het eind van de training een aantal rondjes achter Wierd Wagenmakers. Deze Fries is ook gezegend met een puntgave techniek.
Daarna kwam Willem met een volzin, die ik als een intikkertje beschouwde: "Sandra Voetelink kon zo sierlijk schaatsen!"
Deze kans voor open doel liet ik niet lopen: "Dat heb je tegen mij nog nooit gezegd, Willem."
Ik had buiten de waard gerekend, want Tjeerd Siersma reageerde ad rem met: "Dat zal wel niet voor niets nooit gezegd zijn, Bert!"
Deze boemerang kwam als een voltreffer terug.....
Het laatste deel van de skeelertraining reed ik met de handrem erop mee, waarna ik met Wim Slootweg, Bertil Govers en Carolien van de Wetering herinneringen op aan het schaatsen op natuurijs in de afgelopen winters, waaronder op Le lac d'oiseaux en vooral op de Ankeveense plassen met ""t Wapen van Ankeveen" als absolute hoogtepunt.
Als natuurliefhebbers luisteren mijn vrouw en ik vrijwel iedere zondagmorgen naar "Vroege vogels". Maar vandaag was ik zelf echt een vroege vogel. Om kwart voor 7 stapte ik uit bed, hees me in mijn sportkleren en zette de computer aan, waar ik op Weerplaza onder het kopje "Expert" keek bij Actueel weer.
Het vroor op dat moment 2 graden, dus je kon vanmorgen vroeg nog op de Vogelplas schaatsen. Heel gezellig zat ik in mijn eentje aan de ontbijttafel, nadat ik een mailtje naar mijn schaatsvrienden had gestuurd, dat er nog geschaatst kon worden op natuurijs.
Om 5 over 8 stapte ik op de fiets naar de Vroege Vogelplas met de welgemeende waarschuwing van de natuurijsvoorzitter van de KNSB, Rieks Poelman, dat hij niet blij was met schaatsers op plassen en meren nog vers in de oren. Hij moest eens weten, hoe blij ik was, dat ik op 4 maart nog op natuurijs kon schaatsen! Alleen in maart 1971 heb ik wel eens later op natuurijs gestaan.
Met windkracht 2 tot 3 was het een heel ander verhaal dan de afgelopen anderhalve week, toen er bijna continu 4 tot 6 Beaufort stond. Met temperaturen rond het vriespunt was het dan ook heel aangenaam schaatsen.
Zelfs zozeer, dat ik na 2 rondjes van 3 kilometer langs de rand van het meer mijn fleece uittrok. Ik had het gewoon te warm. Dat was donderdag wel anders. Toen trok ik mijn oude winterjas aan omdat de gebruikelijke 4 laagjes toch niet voldoende waren om warm te blijven.
Het ijs was goed op een paar plekken na. Daar was de sneeuw gisterenmiddag half gesmolten en 's avonds opnieuw opgevroren. Er waren een paar stukken van 100 meter, waar dat het geval was.
In totaal reed ik 4 rondjes. Het eerste rondje reed ik alleen, nadat ik gezien had, dat diverse schaatsers al helemaal rond gereden waren, het tweede rondje reed ik met Sjaak Stuijt en daarna reed ik nog twee rondjes met een viertal IJVL-ers. Tijdens mijn derde ronde viel ik voor de derde keer na de twee valpartijen van gisteren. Een paaltje, dat onder de sneeuw verborgen was, was hiervan de oorzaak.
De zon was inmiddels doorgekomen en ik vertrouwde de hoek bij de vogelkijkhut niet helemaal meer en een stukje, waar je naast een windwak vlak langs het riet moest schaatsen. Tussen het riet zag je, dat het ijs ook grijs en dof begon te worden. Dooiend ijs heeft minder draagkracht dan ijs bij vorst.
Die plek was niet diep, maar om een leuke natuurijsperiode zwemmend af te sluiten, daar had ik geen zin in. Derhalve bleef ik op het gedeelte bij de Kniplaan, waar het ijs steeds beter gleed. Dat kwam, doordat de sneeuw letterlijk als sneeuw voor de zon smolt. Zodoende zag het er om half 11 weer uit zoals eerder deze week.
Met dat verschil, dat het ijs doffer begon te worden en wat vochtiger. Ik schaatste dus een paar rondjes heen en weer over goed ijs met Sjaak Stuijt, tot deze voormalige voorzitter van de IJVL gas gaf. Toen moest ik lossen.
Ik raakte al schaatsend aan de praat met een vrouw uit Limburg, die ik een kwartier lang schaatsles gaf. Het is leuk om te zien, hoe snel iemand beter gaat schaatsen met een paar basale aanwijzingen.
Het slotakkoord was voor Bertil Govers. Het laatste kwartier reed ik met hem op. Wat heet, de ereronde van deze natuurijsperiode was om 11 uur voor de bedenker van "Le lac d'oiseaux".
We waren het roerend met elkaar eens, dat het enige dat nog ontbrak het shantykoor uit "'t Wapen van Ankeveen" was.
Nu bleef het zodoende bij de zwanenzang van de winter van 2017-2018 op de Vroege Vogelplas.
Met het oog op het natuurijs had ik de hele week vrij genomen op mijn werk. Vandaag ging derhalve de eerste dag van mijn vorstverlet in. En daar het vannacht matig gevroren had, klopte de term "vorstverlet" helemaal.
Na thuis met mijn vrouw ontbeten te hebben, fietste ik naar de Leidse IJshal, waar een flinke rij kinderen buiten stond te wachten om naar binnen te mogen voor de gebruikelijke schaatslessen in de Voorjaarsvakantie.
In de kleedkamer kwam ik er achter, dat ik mijn rugzak met proviand voor vandaag, maar ook met mijn skibril in mijn fietstas had laten zitten. Met mijn Salomons langlaufschoenen aan liep ik naar buiten en wandelde met deze rugzak naar binnen. Daar werd ik aangesproken door Willem van Vliet, de secretaris van de Stichting IJshal Leiden met het verzoek om iedereen aan te sporen om mee te doen met de acties op www,333m.nl en dan iedere schaatser te vragen of zij een zonnepaneel willen sponsoren of een obligatie willen nemen.
Dat doe ik graag, net als schaatsles geven aan kinderen. De opkomst was op deze zonnige maandagmorgen hoog: 124 kinderen. Samen met Jacob Vredenborg had ik een groep van 15 kinderen. Daar er vrij veel nieuwkomers bij zaten, begon ik eerst met de basisoefeningen en liet hen de ronding in mijn af te klikken Freeskate-ijzers zien als opstapje naar het achterop zitten. Daartoe was de clownsstap een uitmuntende oefening.
Daarna kwam het gedeelte van de natuurijstraining met wind mee en wind tegen, maar ook het eten en drinken kwam ter sprake. Toch handig, dat ik de rugzak meegenomen had naar de binnenbaan.
Na de gebruikelijke valoefeningen bracht ik de veiligheid op het ijs onder de aandacht. Daartoe liet ik de kinderen in tweetallen elkaar op de buik liggend elkaar uit "het wak" trekken. De tijd vloog om, want we hadden niet eens tijd om de schaatsles af te sluiten met een spelletje.
Met Henk Distelvelt, Jaap Kroes, Leen van der Niet en Willem van der Laan dronk ik wat in de kantine van de IJshal voordat ik op de fiets naar de ijsbaan van Warmond fietste.
Deze lag er mooi bij. Het ijs is nu zo'n 3 centimeter. Daar moeten nog 2 centimeter bij komen. Met veel geluk zou het morgen misschien kunnen lukken, maar woensdag is veel realistischer.
Via de ijsbaan van Voorschoten, die eveneens helemaal dicht ligt, fietste ik naar de Vogelplas. Na het mailtje, dat ik gisteren ontvangen had, was ik redelijk positief gestemd, maar de eerste aanblik was niet echt hoopvol te noemen. Vooral aan de kant van de boerderij waren een aantal langgerekte windwakken ontstaan op de plek, waar we altijd het ijs op stappen. Het midden lag nog helemaal open en de vele watervogels maakten duidelijk, waarom dit de Vogelplas genoemd wordt.
Ik fietste door naar de opstapplek bij het viaduct over de A4. Deze hoek, die zaterdag nog open lag, lag nu helemaal dicht. Ik kwam gelijk aangefietst met een wielrenner, die ook een kijkje kwam nemen, Hij vertelde me, dat Dick de Bles ook onderweg was op het warmste moment van de dag.
En inderdaad, de filmster uit "Tien jaar wachten op applaus" kwam over de dijk langs de Vogelplas aangewandeld. We bespraken met nog een schaatser, die poolshoogte kwam nemen, de vooruitzichten voor de rest van de week. We vreesden, dat we op deze manier zouden moeten schaatsen.
In de kringen van natuurijsschaatsers is het schaatsbericht van weerstation "De Arend" vanuit de Ankeveense plassen zeer bekend.
Daar Sinterklaas zijn hulpsinterklazen heeft, omdat hij niet overal tegelijk kan zijn, had "De Arend" een speciale reporter naar het westen gestuurd: De Arend aan de Vogelplas. Samen met Dick de Bles maakten we een uiterst serieus weers- en schaatsbericht voor de Vogelplas voor deze week.
Toen de opnames net klaar waren, kwam er een "Krasse knar" aangefietst: Rein Knetsch. Niet veel later kwam de boer eraan met een boor en een centimeter. Hij stapte het krakende ijs op en mat 3 centimeter. Toch meer dan ik verwacht had. Wellicht dat er later in de week langs de rietkraag langs de Kniplaan geschaatst kan worden. Meer zit er vermoedelijk niet in. En als het kan, dan moet dat voorzichtig gebeuren, want nu liggen er nog windwakken!
Met Rein fietste ik terug richting Leiden. Ik fietste nog even door op mijn inspectieronde naar de ijsbaan in de Stevenshof. Er was iemand aanwezig, die me wist te vertellen, dat men hoopt op woensdag open te gaan.
En zo komen we aan het slot van een veel te warme winter vermoedelijk toch nog op natuurijs.
Nu is de laatste week van februari 2018 nog blanco, maar wat zou het mooi zijn, als we net als in 1986 de Elfstedentocht op 26 februari zouden mogen schaatsen.
Steun dus ook Natuurmonumenten. Dan kunnen we nog lang tussen de rietkragen van hun prachtige natuurgebieden door blijven schaatsen!
Vandaag bereikte mij het bericht, dat Dick van Beelen op 62-jarige leeftijd is overleden. Veel te jong uiteraard. Ik kende Dick via het schaatsen in de Leidse IJshal, maar nog veel meer van het natuurijs. We hebben gelukkig nog aardig wat tochten met elkaar kunnen rijden, waarbij Dick na een dag schaatsen thuis gekomen nog rustig even een stuk ging hardlopen in de duinen.
Hilarisch was de schaatstocht op de Ankeveense plassen, waarbij het ijs niet overal de vereiste dikte bleek te hebben. Alleen bananen waren niet aan Dick besteed.
Of het nu op de Kagerplassen of op de Gouwzee was, we hebben heel wat kilometers samen afgelegd. Wat dat aangaat waren we uit hetzelfde hout gesneden. Ook deelden we de liefde voor hardlopen en wielrennen, sporten waarin Dick zijn sporen heeft verdiend. Vooral met hardlopen. Hij heeft menig wedstrijd gewonnen. Dick was gewoon een allround sportman.
In november 2011 was Dick uiteraard aanwezig bij de boekpresentatie van "Molen- en Merentocht" bij boekhandel Van den Berg in Katwijk aan den Rijn.
We hadden gehoopt om nog veel met elkaar te kunnen sporten, maar de ontdekking van uitgezaaide prostaatkanker 2 jaar geleden ontnam ons die kans. In de nabijheid van de dood besef je maar al te goed, dat sport de belangrijkste bijzaak in het leven is. De afgelopen 2 jaar ben ik regelmatig bij Dick langs geweest. We hadden soms heel andere gesprekken dan voorheen.
Ik heb enorm veel bewondering gekregen voor de manier, waarop Dick met zijn ziekte is omgegaan. De wil om de kanker te overwinnen, de soms vreselijke pijn, het afnemen van de krachten en het op den duur onvermijdelijke afscheid moeten nemen van zijn dierbaren, ondanks alles bleef hij positief. We hebben gelukkig nog heel wat gezellige en af en toe diepgravende gesprekken met elkaar kunnen voeren. Nu is dat niet meer mogelijk.
Vannacht ging de klok een uur vooruit, doordat de zomertijd inging. Voor het zo ver was, konden we terug in de tijd met Koot en Bie, hetgeen weer ouderwets lachen was.
Na zeer vast geslapen te hebben ontbeet ik met mijn vrouw om op de fiets naar het clubhuis van de Leiden Road Runners te rijden. We hadden afgesproken om mee te doen aan de De Hardloopwinkel Roadrunnersloop. Alleen over de afstand hadden we nog geen knoop doorgehakt: 10 kilometer of toch de 15?
Deze loop was al 2 keer uitgesteld. De eerste keer was gepland op 22 januari, toen we heerlijk geschaatst hebben op de Ankeveense plassen.
De uitgestelde loop op 12 februari ging ook niet door vanwege de sneeuw. Veiligheidshalve werd de loop nu op de eerste dag van de zomertijd gepland. En dat klopte, want het was, ondanks een noordenwind, heerlijk zonnig lenteweer. Ideaal loopweer.
Er stonden flink wat fietsen. Ik zette de mijne tegen een boom en wandelde naar de inschrijving. Op weg er naar toe kwam ik Greta de Vries tegen en even later Marjolein Donkerbroek. Dat werd bokspringen als warming-up.
Ik schreef me in voor de 10 kilometer, Hans volgde mijn voorbeeld 5 minuten later. Ik legde mijn vaste trainingsmaat uit, welke strategie ik vandaag in petto had: langzaam maar zeker. Met het dagje LUMC nog vers in het geheugen, wilde ik geen enkel risico nemen. Ik mag sporten, maar wel dusdanig, dat ik de bloeddruk niet omhoog stuw. Die discipline heb ik wel in huis.
We startten samen in de achterhoede en passeerden bij de startstreep wethouder Paul Dirkse, die vermoedelijk het startschot had gegeven van deze Zorg & Zekerheidloop.
In een rustig tempo liepen we naar "Cronesteyn", waar we met de droogtraining van de IJVL al heel wat zweetdruppels zijn kwijtgeraakt. Langs de spoorbaan ging de route via de Elfenbaan naar het Molenpad.
Door Zoeterwoude kwamen we op de Vrouwenweg uit, waar bij de Lammebrug de lopers van de 15 kilometer zich mengden tussen de 10-kilometerlopers. We waren de laatste kilometer ingegaan. Met een tijd van 55.30 hadden we de 10 kilometer in een goed marathontempo gelopen, waarmee we 164e en 165e geworden waren. Normaal zou ik niet tevreden zijn geweest met deze tijd, nu was ik er wel content mee.
Samen met Hans fietste ik naar de Horstlaan, waarna ik over de Velostrada naar huis toe fietste. Ik kon de spieren lekker los fietsen, hetgeen geen straf was op de eerste dag van de zomertijd.
Waar automobilisten 2 keer per jaar de banden wisselen, van zomer- naar winterbanden en vice versa, daar wissel ik met het veranderen van de seizoenen de trollenkaarten in de wissellijst om. Vandaag deed ik dat van winterkaarten naar zomerprenten.
We kijken terug op een enerverende winter. Het begon allemaal zo mooi met het 40-jarig bestaan van de Ton Menken IJsbaan.
In december veroverde ik de rode lantaarn bij de 1000 rondjes van Leiden.
Een paar dagen later mocht ik de gemeenteraad van Leiden toespreken.
Ik was gelukkig niet de enige, die het opnam voor de Leidse IJshal.
Diverse keren bezocht ik dit jaar Flevonice.
Na 4 jaar wachten konden we eindelijk weer op natuurijs schaatsen. Na een klein voorproefje in de Stevenshof volgde een heerlijke dag op de Ankeveense plassen.
De afsluiting van het schaatsseizoen vond plaats in Haarlem, waar ik met een hoge bloeddruk "gewoon" een Alternatieve Elfstedentocht uitreed bij de Bert Grotenhuis Bokaal.
Volgend jaar is Bertje weer van de partij.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
