Wintertriatlon

Gisterenavond heb ik me ingeschreven voor de Leidse wintertriatlon op 1 maart 2026. 

Het is al een tijdje geleden, dat ik mijn laatste volledige wintertriatlon van 10 kilometer hardlopen, 50 kilometer fietsen en 20 kilometer schaatsen heb volbracht. De laatste keer was in 2007. Daarna werd het onderdeel fietsen geschrapt en werd het een run-skate-run of een winterbiatlon, waarmee ik letterlijk beter uit de voeten kon.

Twee jaar geleden zou ik meedoen met de heropgerichte wintertriatlon, maar een langdurende verkoudheid met koorts gooide toen roet in het eten. De halve wintertriatlon was toen echt het maximum, dat ik aankon.

Dit jaar werd de wintertriatlon 2 weken naar voren gehaald. Daar ik met vrienden afgesproken had om aan de Leidse Scratchdagen mee te doen, ging deze kans aan mij voorbij.
Na 19 jaar hoop ik op 1 maart 2026 op een herkansing.

Halve Wintertriatlon

Na jaren afwezigheid beleefden we vandaag de herstart van de fameuze Wintertriatlon van Leiden. Na de glorieperiode in de jaren '90 met lange wachtlijsten werd in het begin van deze eeuw het aantal deelnemers ieder jaar lager. Op een gegeven moment kwam het aantal deelnemers onder de 50, terwijl het aantal vrijwilligers nog steeds ruim 100 bedroeg.

De omzetting van de Wintertriatlon in een Run-Skate-Run en later een Winterbiatlon bracht niet de gehoopte opleving en dit evenement bij de Leidse IJshal stierf een stille dood.

Maar met de komst van IJshal De Vliet werd het in het graf kennelijk ietwat onrustig. Dusdanig, dat een heuse herrijzenis van de Leidse Wintertriatlon plaatsvond.

Als duursporter pur sang had ik me uiteraard opgegeven voor de Wintertriatlon, maar een langdurige verkoudheid, die op een gegeven moment gepaard ging met koorts, gooide roet in het eten. Het hoogst haalbare was de Halve Wintertriatlon en gelukkig kon ik de afstand omzetten.

En zo fietste ik vanmorgen naar IJshal De Vliet. In mijn hart voelde ik mezelf een watje, maar ja, je kunt je lichaam beter niet overvragen.

Het was om 8 uur nog behoorlijk fris, maar er stond weinig wind. Daar kon het dus niet aan liggen als het niet liep....

Ik reed naar het wisselvak, waar ik de retro Peugeot stalde bij nummer 254.

Ik kreeg een startnummer op mijn helm en om mijn zadelpen. Met spelden maakte ik een startnummer vast aan een heuptas. De deelnemers aan de Wintertriatlon vertrokken om half 9 voor de 10 kilometer hardlopen, zodat zij al op de fiets zouden zitten als wij aan de Halve Wintertriatlon zouden beginnen.

Fleur Spijker, de wethouder van Sport, die op 7 oktober maar liefst 3 gloednieuwe sportaccommodaties opende, schoot ons om half 10 weg voor de 5 kilometer.

Samen met IJVL-voorzitter Vero Nater vertrok ik vanaf de achterste rijen. Ik had niet ingelopen en deed hetzelfde als bij de marathon: niet inlopen en de eerste kilometer gebruiken om warm te lopen. De energie, die je hiermee bespaart, kun je aan het eind soms hard nodig hebben. Langzaam maar zeker sloop ik naar de middenmoot toe.





Ik nam een energiegelletje en een pakje chocolademelk, zette mijn schaatshelm op en trok mijn wielerhandschoenen aan en vertrok voor mijn zwakste onderdeel: fietsen.

Ondanks dat ik jaarlijks 10.000 kilometer fiets, ben ik geen snelle fietser. Daarvoor heb je pure snelheid of pure kracht nodig en beide ontbeer ik.

Maar het was, ondanks een paar spettertjes onderweg, heerlijk fietsweer op deze warmste 3 maart ooit gemeten. Ik genoot dan ook van de ruim 25 kilometer fietsen, waarbij ik alleen maar ben ingehaald. Daarbij kwamen we langs de natuurijsgebieden Driemanspolder en Vogelplas, nu een lustoord voor watervogels.

Ik heb wel eens op 3 maart op de Vogelplas geschaatst....
Bij natuurijs was mijn kans op deelname aan de Halve Wintertriatlon net als de temperatuur onder 0 gekomen!

Als één van de laatste fietsers stalde ik mijn oude brik voor de ingang van het openluchtzwembad en liep de paar honderd meter naar de 250-meterbaan. Daar nam ik nog een gelletje, dronk wat water en met mijn kluunschaatsen aan begon ik aan de 10 kilometer. Nu schaats ik al het hele seizoen op deze baan, maar zo slecht als vandaag heb ik het niet meegemaakt.
Door de drukte was het ijs aardig verrot gereden, maar in de bochten zaten diverse scheuren. De oorzaak zag ik om mij heen: mensen op vaste schaatsen, die met veel kracht afzetten met de punten van de schaats. Een gratis tip mijnerzijds: bij de Schaatsschool in IJshal De Vliet kunt u technieklessen volgen!

Gaandeweg werd het wat rustiger en had je meer ruimte om je slag af te maken.


Na de 10 kilometer, waarvan het tweede deel het beste was, reed ik nog een paar rondjes uit op de inrijbaan. Dat deed ik met Walter Boon, die als vrijwilliger de omvergereden pylonen weer recht zette. Zonder de ruim 100 vrijwilligers hadden we geen Wintertriatlon gehad. Vrijwilligers, bedankt!!!

Ondanks dat ik als laatste man op de Halve Wintertriatlon gefinisht was in 2.11.35, was ik tevreden. Meer zat er vandaag niet in. De hele Wintertriatlon zou te hoog gegrepen zijn geweest.

(Klik op de afbeelding om de tekst te vergroten)
Maar als training voor de Bert Grotenhuis Bokaal volgende week vrijdag kon ik geen betere training krijgen.

Willem LXX

De Zwitsers hebben hun Wilhelm Tell, die met op zijn zoons hoofd een appel met een zuiver pijlschot ging verrassen. Wilhelm leerde goed op zijn tellen passen!

Wij hebben onze eigen Willem van Vliet, die onder schaatsers veel waardering geniet. Op diverse vlakken heeft hij veel te betekenen: op de nu 70-jarige Willem kun je altijd rekenen.

Zo was hij rond zijn verjaardag altijd paraat

zodra het om de Leidse Wintertriatlon gaat.
Daarnaast organiseerde hij reizen naar Zweden,
omdat de echte winters Holland vaak vermeden.

Als dat wel gebeurde, dan kon hij ons wat bieden:
een schaatstocht in Ankeveen of op de Wieden.

Maar het meeste werk deed hij op de achtergrond.
Na jaren van zwoegen wordt zijn project afgerond.
Praten met gemeenten gaat niet bepaald erg snel, maar met stug volhouden kom je er uiteindelijk wel.

Namens alle schaatsers wil ik je danken voor je inzet, uiteindelijk heb je voor ons allen Leids kunstijs gered. In de volksmond kun je nog steeds aan de Vondellaan heerlijk gaan schaatsen op de Ton Menken IJsbaan. Over een paar jaar is het de Leidse regio die geniet, van lekker schaatsen in de IJshal “Willem van Vliet”!

Alternatieve wintertriatlon

Het is al weer een kleine 10 jaar geleden, dat ik voor het laatst heb meegedaan aan de door de IJVL
georganiseerde wintertriatlon heb meegedaan.  Door een teruglopend aantal deelnemers werd deze vervangen door een run-skate-run  en weer later door een winterbiatlon, tot ook deze sportieve afsluitingen van het schaatsseizoen werden opgeheven wegens gebrek aan belangstelling.

Bij beide evenementen wist ik een keer het erepodium te bereiken.

Normaal gesproken had ik gisterenavond in Leiderdorp gaan skeeleren, maar Tim en Joep, die kwamen eten, waren door de drukte in het verkeer op de eerste echte stranddag in augustus pas om half 7 bij ons.

Dan staat het niet zo gastvrij als je zelf een half uur later al weer vertrekt om op tijd op de skeelerbaan te zijn. Maar vandaag kwam de herkansing ook al was het op een heel andere manier dan gedacht.
Aan de ontbijttafel vroeg Ada, of ik met haar mee wilde fietsen om een fiets op school te brengen. Dan zou ik hardlopend naar huis kunnen gaan. Halverwege het ontbijt reed ik samen met mijn vrouw de 2 kilometer naar haar werk om vervolgens  via een extra slinger de dubbele afstand naar huis te lopen. Daar begon ik aan het tweede deel van het ontbijt. Ik heb wel eens sneller ontbeten....

Met de eerste 2 onderdelen achter de rug kon ik me op gaan maken voor het derde onderdeel van de Alternatieve winterbiatlon: skeeleren. En daar het daarvoor droog moet zijn, keek ik eerst nog even op buienradar of het droog zou blijven, want in het westen hing nog een donkere lucht. Gelukkig was goed te zien, dat deze wolken snel over zouden trekken zonder lading te lossen.
Wat de wintertriatlon het meest zou benaderen was een rondje Valkenburgse meer. De afgelopen week was het slechtste deel van dit rondje van 12 kilometer, dat bij de wintertriatlon 3 keer gedaan moest worden, geasfalteerd, dus dat maakte dit rondje een stuk aantrekkelijker.

Ik koos er voor om dit parcours met de klok mee af te leggen in plaats van tegen de klok in. De slingerweg in Wassenaar heeft namelijk matig asfalt voor skeeleraars en dat kun je beter maar vroeg gehad hebben. Dan ben je nog fris.
Het asfalt voor het voormalige vliegveld Valkenburg is prima geschikt voor skeelers, dus daar pakte ik nog een paar extra slingers mee. Dat reed heerlijk. De Kooltuinweg was weer wat minder, maar het "verse" asfalt tussen de kassen door was perfect. Het leek wel een net gedweilde baan in de Leidse IJshal. Dit zwarte asfalt leek wel zwart ijs.

Aansluitend volgde het slechtste stuk. Door graafwerkzaamheden liggen er heel wat bakstenen dwars op de rijrichting. Als fietser rij je er zo overheen, maar met skeeleren met je dat toch wat voorzichtiger doen.
Met een rondje om de Stevenshof besloot ik de 23 kilometer skeeleren van de Alternatieve wintertriatlon. Ik had er met volle teugen van genoten!

Helmplicht

Jarenlang heb ik geschaatst zonder helm. Alleen als het verplicht was bij de wintertriatlon of de winterbiatlon van de IJVL zette ik een helm op.

Voor de rest had ik het niet nodig. Gemiddeld viel ik 1 keer per jaar, terwijl ik toch minimaal 50 kilometer per week schaatste. Een keer vallen op minstens 1000 kilometer is immers geen onaardig gemiddelde. Daar kun je mee thuiskomen.
Maar dit jaar werd alles ineens anders. In korte tijd ging ik 3 keer onderuit en na een zeer goede schaatser met zijn hoofd tegen de binnenboarding te hebben zien klappen was ik op. Ik ging voortaan ook met een helm op schaatsen.

Nu was ik van plan om met natuurijs weer gewoon met de bekende Fryslân-muts te gaan schaatsen, maar uitgerekend in Fryslân zelf zal dat moeilijk gaan worden. Het bestuur van de Elfstedenvereniging heeft bepaald, dat de deelnemers aan de Tocht der Tochten voortaan verplicht een helm moeten gaan dragen. Zonder helm krijg je geen stempel en zonder stempels krijg je geen kruisje.

Wat dat aangaat zijn de Friezen zeer rechtlijnig. Eén seconde over 12 binnen: geen kruisje! Voor mij geldt dus het motto van David Bowie in "Space Oddity": "Take your protein pills and put your helmet on."

Nu is mijn prangende vraag: "Waar kun je een Fryslân-helm kopen?"

Kobus Turk

In het Leidsch Dagblad stond het onderstaande interview met IJVL-lid Kobus Turk. Het wordt duidelijk leesbaar door erop te klikken.

Zelf ken ik Kobus al jaren. Hij kwam als G-schaatser bij de IJVL, maar hij ontwikkelde zich dusdanig, dat hij doorstroomde naar de reguliere trainingsuren. Een aantal jaren schaatste hij mee met de "Krasse knarren" tot hij door andere werktijden op donderdagmorgen geen vrij meer kon krijgen.
Onze wegen hebben elkaar vele malen gekruist, of het nu was bij het skeeleren, de winterbiatlon, hardloopwedstrijden, schaatsen in de Leidse IJshal, Flevonice of op de Vogelplas was.
Het is de droom van Kobus om de Elfstedentocht uit te rijden. Als ervaringsdeskundige als het gaat om het uitrijden van tochten van 200 kilometer kan ik inschatten, dat Kobus dat kan halen mits hij niet te veel met zijn krachten smijt. Kobus, ik giet oan!

Terugblik

Op radio, televisie, in kranten en op internet: het is onmiskenbaar de tijd voor de terugblik op 2014. Als schaatsliefhebber kijk ik dan in eerste instantie naar de winter. Een Engelse "weerprofeet" had vorig jaar een horrorwinter aangekondigd. Welnu: met de op 1 na warmste winter sinds 1900 is het dat ook geworden!

Het is zelfs nog erger. Met 0,0 Hellmannpunten is het de eerste winter geworden met geen enkele dag, die gemiddeld onder het vriespunt scoorde. Hoe diep kun je vallen?
Na het warmste jaar sinds 1700 is december slechts een fractie hoger. De meetpunten Valkenburg en Voorschoten meten beide 0,4 Hellmannpunten. Wat dat aangaat kan 2014 niet gauw genoeg afgelopen zijn. Hopelijk draait de overheersende wind uit het zuiden tot zuidwesten uit 2014 om in een dominante noordoostenwind in 2015.

Desondanks waren er in dit verloren jaar genoeg mooie momenten te vinden. In maart werd de allerlaatste winterbiatlon georganiseerd in de Leidse IJshal. Ik was aardig in vorm, maar had nooit verwacht, dat ik in het totaalklassement met brons aan de haal ging. Op het hoogtepunt moet je stoppen....

De marathon van Leiden verliep heel goed. Waar anderen zich kapot liepen in de warmte, kon ik zonder noemenswaardige inzinking de 42.195 volbrengen in een tijd van 4.01.50.

De rode draad op muziekgebied was de "Misa Criolla" van Ariel Ramiez, die dit jaar een eeuw bestond. Naast de scratchuitvoering in Rotterdam zongen Ada en ik ook mee met de uitvoeringen van de Leidse Koorprojecten.


Ook op onze fietstocht van in totaal 1900 kilometer naar Praag kijken we met veel voldoening terug.


Maar het hoogtepunt was toch de Sächsischer Schweiz, waar we de Schrammstein beklommen.

Op sportief gebied was het na de zomer kwakkelen, maar de 1000 rondjes van Leiden, waar alleen de geboren en getogen Vennepers Jan-Pieter Tensen en ondergetekende de finish wisten te halen, maakte alles in één klap goed. Vooral toen ik onverwachts de oeuvreprijs in ontvangst mocht nemen.

Ik wens u allen toe, dat 2015 net zo gladjes mag verlopen als de 1000 rondjes van Leiden. Je moet er wel wat voor doen, maar dan heb je ook iets om met trots op terug te kijken!

Teloorgang van de winterbiatlon

Vanmorgen zat ik om 10 over 8 op de fiets. Ik was van plan door de duinen naar mijn werk te fietsen. Het was een beetje waterkoud. Er hing dan ook een zeedamp. Maar dat was geen enkel probleem. Je trapt jezelf wel warm.
Het was erg rustig op straat. Nu is woensdagochtend altijd al de rustigste ochtend met het woon-werkverkeer. Doordat het nu Meivakantie is, was nog een stuk stiller.

Dat kon niet gezegd worden van camping "Zuidduinen", die vol stond met caravans. Na een fietstochtje door de duinen passeerde ik de camping, voordat ik de Boulevard van Katwijk op draaide.
Op mijn werk waren minder collega's aanwezig dan gebruikelijk op woensdag. De uitlening was niet bijzonder druk. Wel sprak ik Willem van Vliet. Dit bestuurslid van de Leidse IJshal is eveneens lid van de Winterbiatlon-commissie van de IJVL.
Hij wist me te melden, dat afgelopen maart de laatste Winterbiatlon georganiseerd was. Er waren te weinig deelnemers. In totaal namen maar 57 personen, inclusief de kinderen en de duo's, deel aan deze leuke afsluiting van het schaatsseizoen. Jammer, maar wel begrijpelijk

Ik had dus net op tijd mijn brons gewonnen bij de hele Winterbiatlon.
Nu wil het toeval, dat ik in alle jaren, dat ik deelnemer was aan Wintertriatlon, Run-Skate-Run en Winterbiatlon, slechts eenmaal eerder op het podium heb gestaan. Dat was in maart 2010 bij de de Run-Skate-Run, waar ik tweede werd bij de veteranen.

Het was tevens de laatste editie van de Run-Skate-Run.

Zodoende stop ik tot tweemaal toe op het hoogtepunt.
Noodgedwongen. Dat weer wel....