Elly van Goozen

 

Burgemeester Fred van Trigt reikte vandaag een Koninklijke onderscheiding uit aan Elly van Goozen. Zij is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau vanwege haar jarenlange vrijwillige inzet voor de schaatssport.

Wie de afgelopen decennia actief was in de schaatswereld rond Leiden, kent Elly van Goozen. Sinds 1976 heeft zij zich onvermoeibaar ingezet voor IJsclub Zoeterwoude en de regionale schaatsgemeenschap. Wat begon met ondersteuning bij wedstrijden en activiteiten groeide uit tot een uitzonderlijk langdurige inzet voor het organiseren, begeleiden en stimuleren van schaatsers, met name de jeugdleden. Tot op hoge leeftijd gaf ze nog les in de zomervakantie. Aldus dit correcte bericht op de Facebookpagina van de gemeente Zoeterwoude. Hierachter ging een halve eeuw vrijwilligerswerk schuil bij IJsclub Zoeterwoude, het district Sassenheim van de KNSB, wielervereniging Swift en 15 jaar bestuurslidmaatschap van IJshal Leiden en IJshal De Vliet. Dat hield niet alleen besturen in, maar ook het organiseren van tal van activiteiten zoals de 1000 rondjes van Leiden, het vakantieschaatsen en de kinderpartijtjes, Eisstockschiessen, het draaien van kassadiensten en nog veel meer. Jarenlang deed ze dat samen met haar veel te jong overleden man Piet. Bij de IJshal werkte ze vaak nauw samen met Hermien Ravensbergen, die vorig jaar Koninklijk onderscheiden werd. In een volle vergaderzaal kreeg Elly de onderscheiding, die ze volkomen verdiend heeft, opgespeld. De burgemeester had het meeste gras voor de voeten van de na hem komende sprekers al weggemaaid.

Elly kreeg de onderscheiding op het moment, dat code Oranje nog van kracht was. Daar gehoorzaamden we volgaarne aan . Zelfs de ondergaande zon deed zijn best.

Glibbers op glissen

Gisterenmiddag hadden we een afspraak over de uitgave van "Glibbers op glissen", het boek dat oorspronkelijk in oktober 2023 bij de opening van IJshal De Vliet uit zou komen. 
Oorspronkelijk zou het grotendeels gaan over de 47-jarige geschiedenis van de Ton Menken IJsbaan, maar 3 jaar verder komt er uiteraard ook een deel bij van de inmiddels 3 schaatsseizoenen oude energiezuinige kunstijsbaan aan de Marie Diebenplaats.
En dat is nogal wat. Na de vele kinderziektes in het eerste jaar begint IJshal De Vliet steeds beter te draaien. Je kunt het vergelijken met een cocon, waaruit nu een prachtige vlinder tevoorschijn komt.

Er is een voorlopige offerte opgesteld, waarover het bestuur van IJshal De Vliet volgende week de knoop zal doorhakken of de uitgave er gaat komen of niet.

De oplage is vastgesteld, er is een datum geprikt voor de presentatie van het boek en er zullen nog aanvullende hoofdstukken aan toegevoegd gaan worden. 

Kortom, ik ga me de komende maanden absoluut niet vervelen....

Hermien Ravensbergen

Gisteren viel er aardig wat regen. 

Vandaag was de traditionele lintjesregen.
In Voorschoten werd er eentje uitgereikt aan Hermien Ravensberg, die bijna een halve eeuw actief was in de Ton Menken IJsbaan, de Leidse IJshal en IJshal De Vliet.

Mevrouw H. (Hermien) Ravensbergen-van Zandbergen (75 jaar)

Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Mevrouw Ravensbergen-van Zandbergen werd op 1 oktober 1976 vrijwilliger bij Stichting Schaatshal Leiden. Ze gaf schaatstraining in de ‘Ton Menken-hal’ aan de Vondellaan; organiseerde vakantie evenementen op het ijs voor kinderen; was verantwoordelijk voor het opstellen van de roosters voor de verhuur en facturering van uren aan de diverse schaatsverenigingen die gebruik maakten van de ijsbaan; stelde als kassavrijwilliger de roosters op en bemenste ook zelf de kassa. Op haar initiatief werd in 2019 Bavarian Curling opgezet. Daarnaast trad mevrouw Ravensbergen-van Zandbergen op als vertegenwoordiger van Leiden bij de Vereniging van Kunstijsbanen Nederland, de branchevereniging van kunstijsbanen in Nederland. Na 47 jaar sloten in 2023 de deuren van de Ton Menken-hal en werd op 1 oktober 2023 de nieuwe Leidse schaatshal geopend: IJshal De Vliet. Mevrouw Ravensbergen-van Zandbergen was betrokken bij het overleg met de gemeente over deze nieuwe ijshal en is als bestuurslid verantwoordelijk voor de roosters van de bezetting van de receptie en zit zelf ook meerdere malen per week achter de kassa. Mevrouw Ravensbergen-van Zandbergen is vanaf het begin betrokken bij de organisatie van het jaarlijkse toernooi om de ‘Arie Ravensbergen Bokaal’, onder andere als aankomstrechter bij deze officiële KNSB wedstrijd en uitreiker van de wisselbokaal. Mevrouw Ravensbergen-van Zandbergen wordt voor haar verdiensten op het terrein van schaatssport onderscheiden als Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Het heeft Zijne Majesteit behaagd etc.

Hermien, je hebt het volkomen verdiend!

Kerstcurling

De dag na de twee Kerstdagen, die soms ook wel Derde Kerstdag genoemd wordt, is altijd een wat onbestemde dag, Zeker als deze tegen het weekeinde is aangeplakt zoals dit jaar. Er is dan min of meer sprake van een zeer lang weekend.

Na in mijn eentje ontbeten te hebben fietste ik naar IJshal De Vliet, waar we op deze ingeklemde vrijdag verder gingen met het vakantieschaatsen, niet wetende wat we konden verwachten. Het kon juist zeer druk worden, of het zou rustiger worden als normaal. Het werd het laatste.


Dat gold voor zowel de 250-meterbaan als de ijshockeybaan.

Ook op de funbaan was het rustiger als de rest van de week. Maar het was veel drukker dan de dinsdag in de Herfstvakantie. Met Aad Kleijweg hadden we 14 kinderen onder onze hoede. Dit kleinere aantal gaf weer andere mogelijkheden.
Na een paar basisoefeningen gedaan te hebben, kreeg ieder kind een plastic nop. Deze diende als kom soep, die opgediend werd tijdens de afgelopen Kerstdagen. Eten deed je uiteraard zittend aan tafel. Daarna moest er afgewassen worden. Eerst met een afwasborstel, daarna met een vaatwasser, die gevuld moest worden. Uiteraard vlak boven de gladde ijsvloer. Tenslotte gingen we een paar rondjes afdrogen. Dat hoort er ook bij.
De valoefeningen werden niet overgeslagen. Met minder kinderen op het ijs is het veiliger om zo lang mogelijk door te glijden. Dat deden we dan ook!

Ook het diep zitten werd geoefend. Daarna namen we de noppen weer ter hand. Eerst reden we achter elkaar en gaf de voorste deze naar achteren door, waarna deze schaatser naar voren reed en hetzelfde deed. Vervolgens gooiden we deze in de lucht en moesten we die opvangen. Daarna gooiden we ze voor ons uit en moesten we ze oprapen.

Dit was de opmaat naar het curling. De vakken voor het curling zijn netjes aangegeven in het ijs, dus we konden eerst oefenen om deze vanachter de rode lijn in de roos te krijgen. Tot slot deden we met de hele groep een paar partijtjes curling met alle plastic noppen. Kerstcurling als afsluiting van de Derde Kerstdag.

Hermien Ravensbergen

Op de Facebookpagina van IJshal De Vliet stond, dat Hermien Ravensbergen na tientallen jaren afscheid neemt van het bestuur van de Leidse kunstijsbaan. 

Ik kan mij nauwelijks de tijd voor de geest halen, dat Hermien NIET in het bestuur van de Leidse IJshal zat en dat bestuurslidmaatschap hield niet alleen in, dat ze moest vergaderen, maar vooral heel veel werk achter de schermen. Daar ik als vrijwilliger ook de handjes regelmatig laat wapperen, gezien de lange staat van dienst passeert Hermien mij met vele straatlengten.
Feitelijk is Hermien vanaf de opening van de Ton Menken IJsbaan betrokken geweest. Haar veel te jong overleden man Arie was één van de schaatsers, die bij de opening van de IJshal op 29 oktober 1976 zijn kunsten op het ijs tentoonspreidde. En hoe. De afvalrace voor regionale rijders werd door hem gewonnen.
Zonder Arie Ravensbergen zou het shorttracken in Leiden, en daarmee in Nederland, nooit zo'n hoge vlucht hebben kunnen nemen. Terecht dat de IHCL de Arie Ravensbergen Bokaal naar hem vernoemd heeft.

In de relay bij het shorttracken geef je bij de aflossing de volgende schaatser een flinke zet. Dat is bij Hermien ook gebeurd. Na het plotselinge overlijden van Arie in december 1990 heeft ze zich decennialang ingezet voor andere schaatsers. 

Of het nu ging om een functie als bestuurslid, lesgeven bij vakantieschaatsen of het organiseren van kinderpartijtjes: Hermien pakte haar deel.
Kassadiensten draaien, klussen, het introduceren van Bavarian curling of Eisstockschiessen in Leiden: Hermien was van de partij.
's Ochtends om 6 uur opstaan om de 1000 rondjes van Leiden in goede banen te Leiden: idem dito.
Dit is slechts een korte opsomming van hetgeen mij te binnen schoot. In werkelijkheid zal de lijst onnoemelijk veel langer zijn.
Mijn conclusie is simpel: Hermien Ravensbergen is een icoon van de IJshal!

Hermien, bedankt voor alles!
En jou kennende is het afscheid van het bestuur niet het einde van je inzet voor de schaatsers in de Leidse regio....

Funbaan

Vanmorgen fietste ik naar IJshal De Vliet, waar we verder konden, waar we gisteren mee bezig waren. Het schilderen van de funbaan.

IJsmeester Marcel en ik begonnen met het verwijderen van het verfplakband om het blauwe deel. Het was onvermijdelijk, dat daarbij nieuwe beschadigingen op zouden treden, hetgeen ook geschiedde. Na de lunchpauze ging ik daar met een penseel mee aan de slag. Na de rozen deed ik dat pal langs de rode en blauwe lijnen, die over de funbaan liepen.

Marcel begon met het opschilderen van de witte vlakken, waar de verf nog niet voldoende had gedekt. Zo begon de funbaan er steeds fraaier uit te zien.

Rozen

Met een bedroefd gemoed vertrok ik vanmorgen naar IJshal De Vliet om te helpen bij het klussen.

Het leven is soms hard. Bikkelhard.

Alle planning voor de komende tijd ging overboord. Voor vandaag bleven de klussen nog wel overeind. We begonnen ironisch genoeg op de krabbelbaan met het verwijderen van het verfplakband op de rozen en langs de boarding, hetgeen soms inderdaad krabbelen was.


Met Richard en Rein nam ik deze taak op me. Toen dit gebeurd was, konden we het blauw in de rozen gaan schilderen.

Rond de middagpauze waren 6 van de 8 rozen geschilderd. Richard en ik voltooiden de klus.

Deze rozen zijn zonder doornen. In het echt zijn er geen rozen zonder doornen.

Maar sommige doornen doen verschrikkelijk veel pijn.

Vooral bij rozen, die in de knop zijn gebroken.

De duurzame 100

In Trouw stond afgelopen weekend een oproep om kandidaten aan te melden voor de De duurzame 100 van 2024.

Trouw zoekt nieuwe kanshebbers voor de Duurzame 100, een top voor uitblinkers die zich ‘van onderop’ inzetten voor duurzaamheid. Dit jaar - de 16e editie - gaat dat breder dan andere jaren. We zoeken naast de afvalrapers, duurzame boeren, bosbeschermers en groepen die milieuvervuiling aan de kaak stellen, ook projecten in onder andere de gezondheidszorg, op scholen, in kerken of moskee, bij sportverenigingen, in de wereld van de kunst en cultuur.

We zoeken initiatieven in de volgende tien categorieën

Wetenschap & Onderwijs
Startups & sociaal ondernemen
Klimaat & Energie
Hergebruik & Afval
Natuur
Landbouw & Voedsel
Kunst & Design
Gezondheid
Religie & Filosofie
Sport

Bij het zien van de categorie Sport wist ik, dat Zwembad & IJshal De Vliet een behoorlijk grote kans maakte om in de Top-10 van Sport te komen. Voorwaarde is natuurlijk wel, dat iemand dit energieneutrale sportcomplex nomineert voor De duurzame 100.

En waarom wachten op anderen als je het zelf ook kunt. 
Derhalve stuurde ik dit mailtje:

L.S.,

Bij deze wil ik het in oktober 2023 geopende Zwembad en IJshal De Vliet in Leiden nomineren voor een plaats in de Duurzame 100 in de categorie Sport.
Met de warmte, die vrijkomt bij het koelen van het ijs, wordt het overdekte zwembad verwarmd. Er rijdt een volledig elektrische dweilmachine, die de stroom betrekt van het dak, dat vol ligt met zonnepanelen.

Verder is er een warmtepomp aangeschaft, die 2 ton heeft gekost.
Kortom, waar de voorloper van IJshal De Vliet vrij veel energie gebruikte, net als trouwens andere kunstijsbanen in Nederland, daar verrees in de Sleutelstad een energieneutrale ijsbaan.
Ik verwijs u graag naar een artikel "Wauw!" van Carl Mureau van de KNSB, dat veel achtergrondinformatie geeft.

Kortom, op het gebied van energiebesparing is Zwembad en IJshal De Vliet een voorbeeld voor anderen.

Met (milieu)vriendelijke groet,
Bert Breed

Vrijwilligersfeest

Het was sinds jaar en dag gebruikelijk, dat de vrijwilligers van IJshal Leiden aan het eind van of pal na het schaatsseizoen bedankt werden met een vrijwilligersfeest met een leuke activiteit en een hapje en een drankje. Deze traditie wordt voortgezet bij IJshal De Vliet.

Ondanks dat diverse mensen afwezig waren, was het behoorlijk druk in de verenigingsruimte met zicht op de lege 250-meterbaan en het zwembad. Vanaf 5 uur waren we welkom, om 6 uur begonnen we aan de activiteit, waarvan in de uitnodiging stond, dat je stevige schoenen aan moest trekken.

Mijn aan Ada uitgesproken vermoeden, dat het curling of Bavarian curling oftewel Eisstockschiessen zou zijn, werd bewaarheid. Het werd beide. De ene helft van degenen, die hier aan meededen, begon met curling, de andere helft met Bavarian curling.
Mijn groep begon met curling, dat ik eenmaal had gespeeld bij de officiële opening van IJshal De Vliet.

Wat dat aangaat had ik een voorsprong op de anderen. We begonnen met het glijden op één knie met 2 curlingstenen. Een vrouw deed dat zo enthousiast, dat ze een buikschuiver maakte!
Nadat we de basisprincipes enigszins onder controle hadden, speelden we een een verloren partijtje tegen een ander kwartet.

Halverwege het uur wisselden we van spel en konden we ons uitleven met Eisstockschiessen. Daar ik een paar jaar lang coördinator van het Bavarian curling was geweest en het spel veelvuldig had begeleid na het zelf uitgelegd te hebben, had ik hierbij een voorsprong op de rest. Dat vertaalde zich in een tweetal gewonnen potjes.

Daarna begaven we ons van de funbaan naar de verenigingsruimte, waar we een heerlijk Italiaans buffet kregen voorgezet. Onder het eten konden we gezellig bijkletsen met diverse bekenden. Al met al was het een geslaagd vrijwilligersfeest. 

Officiële opening of Berts uitzendbureau

Maanden van tevoren stonden 7 en 8 oktober bij mij in de agenda geblokt. Op zaterdag zou de officiële opening van IJshal De Vliet zijn, een dag later de open dag. Maar niet alleen de nieuwe kunstijsbaan, maar ook Zwembad de Vliet en Sporthal 1574 werden op zaterdagmiddag officieel geopend door D66-wethouder van Sport Fleur Spijker.

Wethouder Tj. Hekking zou er jaloers op zijn.

Ik moest om half 2 aanwezig zijn in het sportcomplex aan de Vliet. We zouden om 2 uur een demonstratie curling geven en daar ik deze Olympische tak van sport nog nooit gespeeld had was het zaak om de beginselen onder de knie te krijgen.

En dat knie moest je heel letterlijk nemen, want je moet op een knie over het ijs schuiven voordat je de steen wegschuift op de roos af.

Voordat de officiële delegatie van zwembad naar ijsbaan wandelde waren we aan de eerste wedstrijden begonnen. 

Eerst vanaf halverwege de baan, daarna op driekwart van de baan en tot slot over de volle lengte van de baan. Een glanzende Olympische carrière werd in de knop gebroken. Ons team verloor beide wedstrijden....
Bavarian curling of Eisstockschiessen is toch makkelijker.
Van de officiële opening van IJshal De Vliet kregen we alleen de toespraken van Dennis van der Hoorn, Jeroen Straathof mee, waarna de wethouder de openingshandeling verrichtte.

Die vond op het platform bij de 250-meterbaan plaats. Daarna verplaatste de grote meute zich na hun Wauw! naar de kantine.

Wij maakten onze wedstrijden af, waarna ik toch nog een gebakje wist te scoren voordat ik zou helpen met het tafels en stoelen sjouwen naar het platform, waar de vele vrijwilligers van de IJshal om 5 uur zouden worden bedankt. Het was een soort reünie van de noeste werkers met hun partners.
Om 10 voor 5 trok ik me stilletjes terug. Wiemer Sjoerdsma begon de 250-meterbaan te dweilen met de Mammoth en waar ik op 26 maart het allerlaatste rondje in de Leidse IJshal had gereden mocht ik nu opnieuw aantreden.

Geheel in stijl trok ik voor de gelegenheid mijn clownspak weer aan en met een tweetal kunstschaatsers en Frans Overvliet reden we met feestverlichting om een tweetal rondjes achter de dweilmachine.
Terwijl Wiemer de Mammoet terug in zijn kooi zette, trok ik in de kleedkamer mijn schaatsen uit en wandelde ik rustig terug naar het feestgedruis. Voorzitter Jos Arts was aan zijn toespraak begonnen en bedankte de 117 vrijwilligers, die de afgelopen zomer de ijsbaan gebruiksklaar hadden gemaakt.
De vrouw van Wiemer en mijn vrouw kregen een bloemetje, omdat wij zo vaak van huis waren om te helpen met klussen.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat Jos en secretaris Willem van Vliet de afgelopen jaren véél meer uren hebben gemaakt. Alleen speelde dat zich achter de schermen af en was mijn bijdrage veel zichtbaarder.
Dennis van der Hoorn repte in zijn toespraak over "Berts uitzendbureau", daar ik via mijn adressenbestand voor onder andere natuurijs veel hulptroepen wist op te roepen als dat nodig was.
Vele handen maken licht werk!
Velen van hen waren aanwezig op deze gezellige receptie met een hapje en een drankje. Daarna mochten de liefhebbers gaan schaatsen.

Mijn aanwezige dochter ging kunstschaatsen, terwijl mijn vrouw en ik op de bovenring onze rondjes reden.

Om een uur of 8 hadden we de schaatsen uitgetrokken en fietsten we richting Stevenshof.

Een krabbelaar op de krabbelbaan

Als kind kon ik heel goed krabbelen. Als ik ergens een korstje had, dan krabbelde ik net zo lang, tot het weer open was. Toen ik eind 1979 in de Ton Menken IJsbaan kwam schaatsen, was ik in vergelijking met veel andere schaatsers een krabbelaar.

Na eergisteren bij het uittesten van de Bavarian curlingstenen op de funbaan, rijpte het plan om vandaag onze schaatsen mee te nemen bij het klussen in IJshal De Vliet. Het ijs op de krabbelbaan zag er goed uit, dus hier zouden we onze eerste streken op het ijs in de nieuwe kunstijsbaan maken. Een krabbelaar op de krabbelbaan!
Voor het zo ver was, ging ik hardlopend naar het Valkenburgse meer, waar mijn vrouw in het vrij frisse water een baantje ging trekken. Terwijl zij zwom werkte ik een droogtraining af op en bij het strandje.
Het zweten had zijn werk gedaan, want waar ik bij het ontwaken 68,4 kilo woog, was het voor het douchen 67,7.

Na het verlate ontbijt vertrok ik op de fiets naar IJshal De Vliet, waar ijsmeester Wiemer Sjoerdsma, voorzitter Jos Arts en Aad Kleijweg aanwezig waren. Jos had ooit gezegd, dat hij en secretaris Willem van Vliet het eerste rondje op de 250-meterbaan zouden schaatsen. Volkomen terecht. Iedereen denkt, dat ik veel uren gemaakt heb als vrijwilliger van de Leidse IJshal, maar achter de schermen hebben Willem en Jos veel meer uren gemaakt!
Na Jos van ons plan van schaatsen op de krabbelbaan op de hoogte hadden gebracht, bood hij ons grootmoedig aan om dat op de 250-meterbaan te gaan doen. Deze twee "Krasse knarren" liepen de trap op, trokken onze schaatsen aan en tegelijkertijd stapten we het ijs op. 

Het eerste rondje ging net als bij het de eerste keer schaatsen op natuurijs: heel voorzichtig. Vooral bij de oversteekplaats, waar nog "verse" modderstappen op het ijs stonden. Maar gaandeweg kwamen we in onze slag. Ondanks, dat er niet gedweild was en er aardig wat hobbeltjes op het niet geheel schone ijs zaten, gleed het nog redelijk goed.

Wiemer zette de eerste kilometers op de foto en maakte tevens een kort filmpje.

Aad en ik fotografeerden elkaar vanaf het ijs.

En zo kwam de Bijbelse spreuk "De laatsten zullen de eersten zijn" volledig uit!

Nadat we allebei zij aan zij ruim 3 kilometer hadden geschaatst, gingen we aan de slag. De container moest leeggeruimd worden, waarna de meeste spullen naar de kantoorruimte boven gebracht moesten worden. Alles ging dus een keer of vier door onze handen.
Tijdens onze lunch kwam Daniëlle Moolenaar op de kustschaatsbaan/ijshockeybaan/shorttrackbaan kunstschaatsen. Dit moest uiteraard op de foto gezet worden.

Een filmpje van de eerste kunstschaatsster in IJshal De Vliet mocht uiteraard niet ontbreken.
De korte kür had een verrassend slot. Met het adagium "op het hoogtepunt moet je stoppen" stapte Daniëlle over naar de funbaan. Daar Aad en ik hier in eerste instantie voor gekomen waren, volgden we haar voorbeeld. Dit ijs was trouwens het beste ijs, waarop we vandaag gereden hadden.

Ten langen leste was ik een krabbelaar op de krabbelbaan.
Maar wel een krabbelaar, die meer dan 200 kilometer kan krabbelen.

Als je ergens aan begint, dan moet je het gewoon afmaken. Dus ik ging met Daniëlle ook nog even naar de kunstschaatsbaan. Dit ijs gleed beter dan de 250-meterbaan, maar minder dan de funbaan.

Dat afmaken van waar je aan begonnen bent, gold ook voor de sjouwklus. Aad en ik maakten deze na de ijspret samen af. Daarna gingen we naar huis, wetend, dat de koelmachines vanavond uitgezet worden om het ijs met het bouwstof te laten smelten.
Snelheidsrecords hebben we niet verbroken, maar we hebben volop genoten van deze testritten op 1 september, de dag, waarop de meteorologische herfst begint.