De grote Bult

Het weer was toch een tikkeltje anders dan de afgelopen weken. Het is nog volop zomers, maar vanmorgen was het een beetje bewolkt toen ik met Aad Kleijweg ging lopen.
Om half 10 vertrokken we vanaf zijn huis. Maar waar we normaliter naar polderpark "Cronesteyn" liepen, gingen we nu naar het wielerparcours van "Swift". Daar was schaduw bij het klimmen en dalen. Het vlakke gedeelte van het parcours had weinig beschutting, maar de vrij lichte bewolking zorgde daar nu voor. 

Waar we afgelopen maandag in Leiderdorp trainden op de kleine Bult, daar deden we dat nu op de grote Bult.

Daar liepen we een drietal rondjes met de redelijk pittige klim en een lange afdaling.

Vergeleken met Asturias stelt het niets voor.

Maar als je voluit gaat op de klim ga je dat na 3 keer toch aardig voelen in je benen.

De eerste keer klimmen in Asturias is het altijd weer even wennen, maar de tweede dag gaat het al makkelijker en daarna kom je in een klimritme.

Het eerste rondje ging in 3.27.

De tweede ging al 10 seconden sneller.

We hadden het beste bewaard voor de slotronde. De derde ronde ging in 3.04, hetgeen 23 seconde sneller was dan de eerste omloop. We wandelden daarna het rondje nog een keer, waarna we over de heenweg terugliepen naar het huis van Aad. Daar dronken we in de tuin muntthee, terwijl we de calorieën aanvulden met gemberkoek. 

Daarbij genoten we van gevleugelde dieren als de houtpantserjuffer en de dagpauwoog.


Op weg naar huis fietste ik langs de bierwinkel aan de Zeemanlaan om de voorraad alcoholvrij bier, dat de afgelopen warme weken aardig was geslonken, aan te vullen. Daarna fietste ik naar IJshal De Vliet, waar de afgelopen weken het vocht in de lucht naar buiten is afgevoerd via grote vochtvreters.


De ijshockeybaan werd gedweild, terwijl de kunstschaatssters aan hun warming up bezig waren.
De funbaan was inmiddels opnieuw geschilderd. Nog een paar plekken moesten bijgewerkt worden.

Ik verliet de koelste en coolste plek van Leiden om bij de Stevenshof te zien, dat de werkzaamheden aan de Warmtelinq weer een stukje verder gevorderd waren.

Thuisgekomen koos ik toch maar voor een warme douche....

Glibbers op glissen

Gisterenmiddag hadden we een afspraak over de uitgave van "Glibbers op glissen", het boek dat oorspronkelijk in oktober 2023 bij de opening van IJshal De Vliet uit zou komen. 
Oorspronkelijk zou het grotendeels gaan over de 47-jarige geschiedenis van de Ton Menken IJsbaan, maar 3 jaar verder komt er uiteraard ook een deel bij van de inmiddels 3 schaatsseizoenen oude energiezuinige kunstijsbaan aan de Marie Diebenplaats.
En dat is nogal wat. Na de vele kinderziektes in het eerste jaar begint IJshal De Vliet steeds beter te draaien. Je kunt het vergelijken met een cocon, waaruit nu een prachtige vlinder tevoorschijn komt.

Er is een voorlopige offerte opgesteld, waarover het bestuur van IJshal De Vliet volgende week de knoop zal doorhakken of de uitgave er gaat komen of niet.

De oplage is vastgesteld, er is een datum geprikt voor de presentatie van het boek en er zullen nog aanvullende hoofdstukken aan toegevoegd gaan worden. 

Kortom, ik ga me de komende maanden absoluut niet vervelen....

Gemeenteraadsverkiezingen

Natuurlijk staan de gemeenteraadsverkiezingen van woensdag 18 maart in de schaduw van de wereldpolitiek.




De financiële onderbouwing van de verkiezingsprogramma's kan de prullenbak in, als de stijging van de olieprijzen omhoog blijven gaan.

Maar ja, dat krijg je als je een ontoerekeningsvatbare de sleutels van het Witte Huis in handen geeft.

Woensdag mag u de nieuwe gemeenteraad in uw eigen gemeente middels het rode potlood kiezen.

Het is een Hollandse eigenschap om de nadruk te leggen op wat niet goed gaat of goed gegaan is. Mopperen is een nationale volkssport. Wie niet gaat stemmen verliest wat mij betreft het recht om de komende 4 jaar op de lokale politici te mopperen.
Zelf wil echter ik  echter de nadruk leggen op wat wel goed ging met als uitgangspunt die andere volkssport: schaatsen!

Wel wil ik terugblikken op de tijd, dat met name Nieuw Elan in Alphen aan den Rijn voorkomen heeft, dat in Leiden een 333-meterbaan zou verrijzen. Iedere schaatsliefhebber in de gemeente Alphen aan den Rijn weet weer, waarom je daar beter op een andere partij kunt stemmen.

Om het geheugen van de Leidenaren even op te frissen: in januari 2019 koos de gemeenteraad van Leiden vrijwel unaniem voor een 250-meterbaan. Alleen de Partij voor de Dieren stemde tegen omdat het clubgebouw van de Leidse hengelaarsbond, die hun clubhuis voor de bouw van IJshal De Vliet kwijt zouden raken, in het gebouw zou komen.
Later ging de VVD zwabberen en poogde ze IJshal De Vliet op het laatste moment alsnog te torpederen. Gelukkig ging behalve Leiden Participeert geen enkele partij met de VVD mee, want de 250-meterbaan is een groot succes geworden. 
Het vakantieschaatsen voor kinderen was in februari jongstleden drukker dan ooit. Een verdubbeling ten opzichte van vorig jaar. Ik kan mij nog heugen, dat we bij de IJVL in de Leidse IJshal aan de Vondellaan op vrijdag in oktober aan het seizoen begonnen met maar 9 kinderen. Afgelopen vrijdag werden op hetzelfde uur maar liefst 78 kinderen geteld!
Een zelfde curve was te bespeuren bij de IHCL. Deze Leidse shorttrackvereniging telde op een gegeven moment nog maar 37 leden en was op sterven na dood. Een paar clubcoryfeeën zette hun schouders er onder en momenteel floreert de IHCL met 250 leden als nooit tevoren.

Dusdanig dat in IJshal De Vliet gestart is met de Shorttrack Academy. Het startschot werd gegeven door Sportwethouder Wietske Veltman. Deze Academy staat onder leiding van oud-Olympiër Cees Juffermans. De gemeente Leiden komt jaarlijks met een subsidie van 30.000 euro over de brug. Topsport Leiden zorgt voor praktische ondersteuning. Driekwart van de talenten, die in een regionaal trainingscentrum in Dordrecht trainen, is lid van de Leidse vereniging.
Kortom, van de mooie en prettige Leidse ijsbaan goede berichten. En het leuke is, dat Jeroen Straathof, die jarenlang als voorzitter een drijvende kracht achter de herrijzenis van de IHCL was en hij zich tevens vele jaren ingezet heeft voor de komst van IJshal De Vliet en nog altijd op allerlei manieren actief betrokken is bij de schaatssport, op de kandidatenlijst voor de gemeenteraad van Leiden prijkt.

Mijn voorkeurstem, en hopelijk van elke rechtgeaarde schaatsliefhebber in de Sleutelstad, gaat naar GroenLinks-PvdA lijst 1, nummer 38.

Natuurijstraining

Het had gesneeuwd vannacht. Bij het ontwaken dooide het. 
Het was waterkoud toen ik met wat naar beneden dwarrelende natte sneeuwvlokken naar IJshal De Vliet fietste. Daar zou ik les geven voor het vakantieschaatsen. Het was met 80 kinderen de rustigste dag van de week.



Op de funbaan had ik 14 kinderen, die ik de beginselen van het schaatsen op natuurijs bij wilde brengen. Morgen is de Elfdorpentocht, dus dit was een mooi opstapje om oefeningen te doen, waar de kinderen morgen profijt van zullen hebben. 

Zo leerde ik, hoe je moet rijden met meewind en met tegenwind en ook, hoe je elkaar uit de wind kunt houden. Maar ook, hoe je aan de stok kunt schaatsen, onder lage bruggetjes door rijden en de jonge kunstschaatsster deed voor, hoe je tussen de rietkragen door kunt slalommen. 

Maar ook, hoe je iemand op sleeptouw kunt nemen bij een toertocht. of hoe je het beste kunt klûnen. Dat deden we over de rubber matten van de funbaan naar de ijshockeybaan kunt lopen. Loop een beetje als een pinguïn. 

Daar we er toch waren, maakten we van de gelegenheid gebruik om een rondje over de vrij drukke ijshockeybaan te schaatsen.
Het slot van de les gebruikten we om de kinderen te leren, hoe je iemand veilig uit een wak te halen. Want veiligheid op een kunstijsbaan is heel wat anders dan veiligheid op natuurijs.

Olympische Spelen

Als schaatstrainer werk ik regelmatig met een thema rond mijn schaatslessen. Met de Olympische Spelen in Milaan en Cortina d'Ampezzo, die zijn finale nadert, was het een voor de hand liggend thema.
Vanmorgen fietste ik met mijn vrouw en onze kleinzoons naar IJshal De Vliet, waar we schaatsen en een helm voor de jongens huurden en twee toegangskaartjes kochten. Ik trok mijn schaatsen aan in de trainerskleedkamer, waar ik pylonen, een tweetal stokken en een schuimrubber dobbelsteen pakte. Daar de funbaan om 9 uur werd gedweild, schaatsten we in op de ijshockeybaan.


Ada bleef met de jongste op de ijshockeybaan, ik ging met de jongste naar de funbaan, waar ik in mijn eentje aan maar liefst 35 kinderen les mocht geven. In totaal kwamen er 150 kinderen op de schaatsinstuif. Alle rekjes waren op een gegeven moment op!



Na de basishouding, die ik geleerd heb van bondscoach Ab Krook, begonnen we met het inrijden. Na een paar rondjes volgde een paar keer starten, waarna de bobslee van stal werd gehaald. Op je billen zo lang mogelijk doorglijden op de net gedweilde spiegelgladde ijsvloer. Na de bobslee volgde het rodelen. Je deed hetzelfde, maar nu op je buik.
De kunstschaatsster deed een oefening voor, waarna we gingen langlaufen gevolgd door schansspringen. De gele dobbelsteen bepaalde, hoe vaak de oefening werd uitgevoerd.

Met de kleine pylonen gingen we curling spelen. De 4 rozen aan beide zijden van de funbaan waren het doel. Nadat iedereen zesmaal op de roos had gemikt, mochten ze de pylonen kriskras op de baan mikken. Zo konden we de reuzenslalom van het skiën uitvoeren. Daar we de pylonen niet konden laten liggen, haalden de kinderen ze op en deden we de opening van de Olympische Spelen nog eens dunnetjes over. De estafette met de fakkels.

Eerst een ronde solo, daarna in tweetallen met het aan elkaar geven van de fakkels, waarna de jonge kunstschaatsster nog een oefening voordeed.
De biatlon kwam langs. De kinderen gingen langlaufend naar de overkant en moesten driemaal schieten met een virtuele buks. Daarna kwam het spelletjesgedeelte. Eerst moest er onder een tweetal stokken, die lage bruggetjes voorstelden, geschaatst worden, waarna we hetzelfde langs de boarding deden. De eerste maakte een pootje, de volgende deed hetzelfde en met 35 kinderen hadden we een tunnel, die de boarding van het halve rechte eind besloeg.
Als afsluiting deden we tikkertje met 4 tikkers. De dobbelsteen had dit aantal bepaald. Wie getikt was moest in de middencirkel gaan staan. Daar sloten we met de grote kring deze geslaagde Olympische Spelen af.

Want vergis u niet. Ook Jordan Stolz is speels begonnen, net als de kinderen in IJshal De Vliet vandaag.

Een flitsende start

De sneeuw van gisterenmiddag kreeg niet eens de kans om als sneeuw voor de zon te smelten. Met een minimumtemperatuur vlak boven het vriespunt overleefde de sneeuw in Leiden het niet.

Al het sneeuw? Nee, een kleine sneeuwpop langs de Korte Vliet bood dapper weerstand.

In IJshal De Vliet begon vanmorgen de schaatsinstuif in de Krokusvakantie. Het was meteen lekker druk. Met 25 kinderen op de funbaan en 50 op de ijshockeybaan ging het al aardig richting 100 kinderen. Ik weet niet, hoeveel kinderen boven schaatsles kregen, dus laten we het totaal op 90 houden. Het was dus een flitsende start.



Ook op de funbaan hadden we een flitsende start. Of het door de Olympische Spelen kwam of doordat de kinderen in de Kerstvakantie ook schaatsles hadden gekregen? Hoe dan ook, de kinderen pikten de oefeningen dusdanig snel op, dat we veel moeilijker oefeningen deden dan ik op de eerste dag had verwacht. Het was dus eveneens een flitsende start.

Nu had ik het geluk, dat er een kunstschaatsster in onze gelederen rondreed, die een aantal oefeningen samen met de 70-jarige trainer voordeed. Ik kan mij niet heugen, dat ik in de eerste schaatsles van een schoolvakantie het terugsturen heb behandeld en dat de kinderen het nog konden uitvoeren ook. Desondanks was het een speelse les, die ik met hulp van trainster Annelies voor een vrij grote groep tot een goed einde kon brengen met "De boom wordt hoe langer hoe dikker".

Na de instuif reed ik op de 250-meterbaan nog 33 rondjes, voordat ik in de kantine met een zestal andere trainers nog een warme chocolademelk met slagroom dronk. Sjaak zat op zijn praatstoel en vertelde met veel humor, hoe hij het trainersvak was ingerold en zijn trainersdiploma haalde bij Leen Pfrommer. Daar zat hij met Olympisch kampioene Annie Borckink in de groep. Samen hadden ze de grootste lol bij de rechtlijnige bondscoach. KLIK HIER voor Het vergeten goud van Annie Borckinck.

Dit was een mooie opwarmer voor de finale van de 1000 meter shorttrack op de Olympische Spelen van Milaan. Xandra Velzeboer pakte hierop haar tweede gouden medaille.


Een flitsende start van de Krokusvakantie, waarbij ik met een rit naar de volkstuin een tuin vol sneeuwklokjes zag én een regenboog.