Ton Togni

Gisteren kreeg ik te horen, dat Ton Togni op 88-jarige leeftijd is overleden.

Jarenlang heb ik in de Leidse IJshal aan de Vondellaan met de "Krasse knarren" met deze laatst geboren baby in de toenmalige gemeente Veur wekelijks onze 25 kilometer geschaatst.

In dit filmpje geeft Ton aan, dat hij traint voor de Weissensee. Hetgeen volledig naar waarheid is, want de enige keer dat ik naar Oostenrijk afreisde om op het 1000 meter hoogte gelegen meer een Alternatieve Elfstedentocht te schaatsen, kwam ik Ton tegen. Hij had ook de 200 kilometer volbracht.
Ook op de Langeraarse plassen kwam ik deze bijna nestor van de "Krasse knarren" tegen. De Fries Jeen de Boer was echter een paar maanden ouder dan deze sympathieke man van de lange adem.
Ton, bedankt voor de vele uren schaatsplezier, die we samen hebben beleefd. Rust in vrede.

Van der Hoorn

Eenmaal per jaar ga ik naar Van der Hoorn in Ter Aar om de ronding in mijn schaatsen te laten controleren en er een nieuwe in te laten zetten. Meestal kies ik daarvoor een dag uit met goed fietsweer. Vandaag was zo'n uitgelezen kans, temeer daar de komende tijd weer klussen wachten in IJshal De Vliet.

Na het ontbijt stapte ik om kwart over 9 op de fiets en met windkracht 5 in de rug werd ik naar Hoogmade geblazen. Daar zette ik het huis, dat op de plek gekomen is van het geboortehuis van mijn moeder, op de foto.

Tot haar overlijden in 1985 woonde tante Rie Volwater daar. In de winter was dat mijn startpunt bij de Molentochten, die in de jaren '80 vrijwel ieder jaar konden worden georganiseerd.
Eind jaren '60 fietste ik met Bas Warnink vanuit Nieuw-Vennep daar naar toe om te vissen. De Hoofdvaart was in die tijd een open riool en je kon uren naar je dobber staren, maar vangen deed je niets. Er zat geen vis meer in.

Hier is mijn milieubewustzijn ontstaan!
In Hoogmade kon je in het heldere water aan de Does nog wel wat vangen. Eenmaal zelfs een baars van 30 centimeter. En veel klein grut. Alles werd na het vangen weer netjes teruggezet. Veel jongens van mijn leeftijd deden toen aan vissen. Later deed ik daar als keeper van DIOS 8 mijn voordeel mee....

De drie schaatsers op de brug over de Does waren getooid met een gele, een groene en een bolletjesmuts.

(Klik op de foto om te vergroten)
Bij de eerste mutsen kan ik me nog wat voorstellen, maar bij de derde?

Via Ofwegen en Woubrugge fietste ik langs de Braassemermeeer naar Langeraar, waar aan de stok wordt geschaatst vlak bij de Langeraarse plassen.

Bij Jan van der Hoorn aangekomen bleek Ben van Haastrecht er te zijn, die de slijpmachine nauwkeurig aan het afstellen was. Een beter moment om de rondingen in de ijzers te laten zetten kon ik niet bedenken. Intussen kocht ik een paar nieuwe Salomons, liet de binding met 2 ijzers vervangen door eentje met 1 en werden mijn slijpstenen weer open gemaakt.
Ondertussen keek ik rond in de winkel, wat ook een klein schaatsmuseum is. Daar zag ik een gesigneerd wedstrijdpak hangen van Igor Baars, de zoon van Peter Baars, wiens moeder mijn nicht Jenny is.

Ook zag ik een bijzondere fotocollage, die gemaakt is in februari 2011.

Hierop staan alle toen levende winnaars van de Elfstedentocht minus Evert Van Benthem. De foto's zijn gemaakt op Flevonice tijdens de Nierstichting Elfstedentocht. Door een wonderlijke speling van het lot reed ik op een gegeven moment een ronde van 4 kilometer op kop met alle nog schaatsende Elfstedentochtwinnaars achter mij aan!

Na betaling in de door Jan J. van der Hoorn opgerichte schaatswinkel fietste ik met Ben van Haastrecht naar Leimuiden. Hij ging een schaatsvriend van hem opzoeken, ik ging iets ophalen bij Ben van den Hoek. Morgen hebben we een vergadering over "Glibbers op glissen" en de map met veel illustratiemateriaal kan dan van pas komen.
Over de Ringvaartdijk reed ik met de wind pal tegen naar de Buitenkaag. Hier werd ik ingehaald door "Krasse knar" Mart Moraal, die op zijn racefiets aan het trainen was. Ik ging naar mijn zus Trees en haar man Cor, waar ik mijn lunchpakket opat terwijl ik bijkletste.

Via Warmond en het centrum van Leiden fietste ik naar huis toe, waar ik op deze winderige dag met een heerlijke temperatuur met 66 kilometer op de teller de fietstassen leeg kon ruimen.

Dubbele marathon met de triple

We werden wakker rond 6 uur en dommelden nog tot 7 uur. We kleedden ons aan, pakten de laatste spullen en sjouwden de Ortlieb-fietstassen naar beneden. We ontbeten, maakten het brood voor onderweg klaar en gaven de planten in de tuin water. Na de koffie en thee deden we de vaat, waarna we de tassen op de fiets klikten en wegreden.

Via Zoeterwoude-Rijndijk en Leiderdorp reden we over de Ruigekade naar Hoogmade toe op deze zonnige zondag. Een jonge vrouw op de step kwam ons tegemoet. Haar band was zacht. Het ons pompje lukte het niet om de band op te pompen.

We fietsten over het smalle fietspad naar Ofwegen om via Woubrugge naar Langeraar te trappen. Op een bankje midden in de Langeraarse plassen aten we een banaan, waarna we via Papenveer naar Bilderdam fietsten, waar we op het terras aan de sluis een plekje aan de sluis vonden. Bij "Theetuin (H)eerlijk" namen we een worteltaart en cappuccino en verse jus d'orange. 

Op ons mobieltje zagen we, dat Sifan Hassan op de Olympische Spelen de marathon gewonnen had.

Na het afrekenen zag ik, dat Pieter Smit en Letty Ruhaak aan ons tafeltje aangeschoven waren. Met hen praatten we even, voordat we op de fietsen stapten, die ons naar De Kwakel brachten. Via Uithoorn pedaleerden we naar Nes aan de Amstel, waar we op de trappen van de kerk in de schaduw notenrozijnenbrood en brood met brie nuttigden.

Langs de Amstel reden we naar Nessersluis, waar we met een kabelpont deze rivier overstaken. Langs de kronkelende Waver fietsten we tot Stokkelaarsbrug, waarna we de even kronkelige Winkel volgden. Hier was werk aan de winkel. Een wielrenner had een lekke band en met ons kleine pompje konden we genoeg lucht in de nieuwe band krijgen om deze in de buitenband te leggen.

We stapten op en reden naar Abcoude, een leuk plaatsje, dat Agatha Christie ongetwijfeld heeft geïnspireerd tot "Het ABC-mysterie". 

Dit boek is uiteraard ook verfilmd en er is ook een strip van gemaakt.

Bij het fietsen langs de Gein kwam de Geinlijn van Max Tailleur weer naar boven.

We volgden de Gein tot het Amsterdam-Rijn-Kanaal. Via een flinke klim met haarspeldbochten kwamen we aan de overzijde bij Nigtevecht, waar we konden zien, dat Harry Lavreysen  zijn derde gouden medaille had gewonnen. Harry's triple!

In Nigtevecht staken we met een pontje de Vecht over. Aan de overzijde trapten we naar Hinderdam, waar we op de andere oever een prachtig landhuis zagen liggen.

We reden door naar het Naardermeer, waar we een fietspad volgden, dat ons naar de Melkmeent bracht. Aan de oostzijde van het Naardermeer reden we naar Bussum en vandaar naar de vesting van Naarden.

In het centrum namen we een ijsje.

In de Tachtigjarige oorlog richtten de Spanjaarden in december 1572 een gruwelijk bloedbad aan.

Simone van der Vlugt schreef over dit bloedbad de historische roman "Rode sneeuw in december". 

Dit bloedbad en de moordpartij met duizenden executies na het beleg van Haarlem zorgde ervoor, dat de Leidenaren extra gemotiveerd waren om de Spanjaarden in 1574 te weerstaan. Ze wisten immers, welk lot hen bij overgave wachtte.
Via Valkeveen reden deze Leidenaren naar de natuurcamping bij Huizen. Op hetzelfde veld als vorig jaar zetten we onze tent op, waarna ik een paar biertjes ging halen bij de Lidl in Huizen, terwijl Ada het avondeten kookte.

We aten roggemacaroni met courgette, prei, tomaat en kaas. Een eenvoudige doch voedzame maaltijd na 88,8 kilometer fietsen. Ruimschoots een dubbele marathon met een triple gereden.

We hadden een koude douche, waarna Ada € 18,- ging betalen voor de overnachting en ik de vaat deed.

Op een bankje met uitzicht op het Gooimeer las Ada in "Een vlecht van heilig gras" van Robin Wall Kimmerer, terwijl ik het dagboek bijwerkte. Daarbij keken we ook regelmatig naar de prachtige zonsondergang op deze mooie zomeravond.

Salomonsoordeel

Gisteren was de voorlopig laatste keer, waarop ik in IJshal De Vliet geschaatst heb. Op 26 augustus beginnen de scholen weer en geven de trainers van IHCL en IJVL weer schaatsles aan kinderen op zomerijs.
Een mooi moment om de jaarlijkse onderhoudsbeurt van de schaatsen ter hand te nemen. Ik had gisterenmiddag gebeld met Jan van der Hoorn in Ter Aar en ik kon vandaag terecht.

Zodoende fietste ik er vanmorgen naar toe. Daar het een behoorlijk lange fietstocht zou worden, deed ik een wielerbroek aan en wilde ik de wielerhandschoenen aantrekken. Wilde, want er zat er maar één in de la? Waar was de andere gebleven? De laatste keer, dat ik zeker weet, dat ik ze gebruikt heb, was bij de halve wintertriatlon. Om nou met een half paar terug te komen....

De eerste rit was derhalve naar Fietsenmaker Van Vliet in Noord-Hofland, waar ik een paar rode wielerhandschoenen kocht, die ik meteen maar aanhield. Via Zoeterwoude-Rijndijk reed ik door de Munnikenpolder, waar wij onze droogtraining op maandagavond hebben, naar Hoogmade, waar ik een foto maakte van de heropende kerk met de van verre zichtbare koperen torenspits.

Een klein stukje verderop kwam ik Dick van Goozen tegen, in de schaatswereld in onze omgeving een bekende trainer. Zelf heb ik een seizoen lang skeelerles van Dick gekregen. Met hem praatte ik in de schaduw van een boom een tijdje bij alvorens ik verder fietste naar de Wijde Aa.

Op het vrij smalle fietspad haalde ik een paar wandelaars in. Eén van hen bleek mijn voormalige collega Irma van Kampen te zijn, met wie ik in de Openbare Bibliotheek van Leiden altijd prettig heb samengewerkt. Uiteraard nam ik even tijd om bij te kletsen.
Via Woubrugge en Rijnsaterswoude trapte ik naar Langeraar. Nu had ik gisteren van trainingsmaat Gera van Duijvenvoorde een foto van een standbeeld uit Ommen van een schaatser, in wie ik Reinier Paping meen te herkennen, ontvangen.

Daar kon ik natuurlijk niet tegenop, maar met een drietal schaatsers aan de stok vlak bij de Langeraarse plassen deed ik een niet onaardige poging.

Langs de zuidzijde van de Langeraarse plassen reed ik naar Ter Aar, waar ik aan het eind van de ochtend bij Jan van der Hoorn Schaatsen was. Een viertal paar ijzers werden van een nieuwe ronding voorzien, terwijl ik een paar Salomons uitprobeerde.

Mijn oude Salomons kluunschaatsen hebben diverse scheurtjes, die afgedekt worden met Ducktape en een rits begint ook slijtage te vertonen. Voor het schaatsen in IJshal De Vliet is dat geen probleem, maar met natuurijs wordt het een ander verhaal. Stel je voor, dat de Elfstedentocht komt en je haalt het niet door versleten materiaal....
Ik paste dus een drietal paar Salomons om uiteindelijk te kiezen voor maat 42 met carbon. Mijn Salomonsoordeel.

Vervelend is wel, dat Salomons de dubbele binding niet meer heeft, dus mijn 2 paar natuurijzers kregen een strip met een enkele binding. Na betaling van € 690,- voor alle klussen en materiaal stapte ik naar buiten. Het was intussen flink warm geworden.

Ook de weerkaart kleurde Oranje!

Via het middelste fietspad door de Langeraarse plassen, door Bilderdam en Leimuiden fietste ik langs de Ringvaart naar de Buitenkaag. Ik heb daar geschaatst toen het een kleine 40 graden kouder was!

Ik ging bij mijn zus Trees en haar man Cor langs, waar ik in de tuin een paar sneetjes krentenbrood at en een biertje dronk. Je zag het langzamerhand betrekken. De voorspelde regen- en onweersbuien kondigden zichzelf aan. Langs de Kaag fietste ik naar de A44, vanwaar ik over het fietspad met een klein slingertje naar huis fietste. In het warme weer had ik ruim 69 kilometer gereden.

Om 7 uur barstte de bui los terwijl Ada en ik zaten te eten. Er was door het KNMI niet voor niets gewaarschuwd voor Code Oranje....

Een ronde voor de rondingen of een zomerse Molentocht

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie: in de zomermaanden fiets ik eenmaal naar Jan van der Hoorn in Ter Aar om de rondingen in mijn schaatsen na te laten kijken. Meestal betekent dat, dat er nieuwe rondingen in gezet moeten worden.

Door de natuurijsperiode in december zat dat er dik in. De vele uren op het ijs in de Leidse IJshal aan de Vondellaan deden de rest, zodat vier paar ijzers onder handen genomen werden. De twee slijpstenen werden eveneens "open" gemaakt.
Terwijl ik wachtte tot de klus geklaard was, bekeek ik het kleine schaatsmuseum in de schaatsenwinkel. 

Deze spreuk is zeer spits en blijft leuk!

Er stonden in de vitrine reclames van niet meer bestaande schaatsfabrikanten. 

Ik raakte in gesprek met marathonschaatser voormalig Rick van der Hoorn, die vroeg, hoe het met de klussen in IJshal De Vliet stond. Ik kon hem vertellen, dat het schilderwerk op een oor na gevild was.

Rick wees me op de bekers, die hij gewonnen had in de Ton Menken IJsbanencompetitie van Leiden, Rotterdam, Dordrecht en Enschede.

Bij het betalen voor de verrichte diensten, waardoor ik weer een seizoen lang onbezorgd kan schaatsen, zag ik "Op eigen houtje" van Jessica Merkens liggen.


Ja, en zo'n boek kun je natuurlijk niet laten liggen....
Rond het middaguur fietste ik naar huis toe via een andere weg als ik vanmorgen was gekomen. Op de heenweg reed ik via Zoeterwoude Rijndijk naar de Ruigekade om zo in Hoogmade aan te komen. Op de brug over de Does stond dit standbeeld van Gerard Brouwer, inmiddels voorzien van oranje schaatsmutsen.

Langs de Wijde Aa, door Woubrugge, langs de Braassemermeer en langs de Langeraarse Plassen en door Papenveer was ik naar Jan van der Hoorn gefietst.

Af en toe spetterde het op deze dag met matige wind.

Tijdens de lunchpauze halverwege de Langeraarse Plassen begon het een beetje te regenen. Halverwege de  lunch brak ik deze af om via Bilderdam en Leimuiden naar Rijnsaterswoude. Op weg naar het pontje naar Oude Wetering zag ik een drietal lepelaars in het weiland.

Ik reed nu aan de westzijde van de Wijde Aa, waar ik op een bankje aan het water mijn lunchpauze in het zonnetje afmaakte.

Via Rijpwetering en Oud Ade trapte ik naar de Boterhuispolder, die ik op het slingerende fietspad doorkruiste.

Langs de Zijl fietste ik naar de Sleutelstad terug. Thuis had ik een zomerse Molentocht van 70 kilometer gereden. Ik kijk uit naar de volgende winterse Molentocht.