Pieter Scargo

Afgelopen vrijdag is Pieter Scargo op 83-jarige leeftijd in zijn slaap overleden. Zijn gezondheid ging de laatste weken snel achteruit. Nadat 35 jaar geleden bij hem Non Hodgkin was ontdekt, heeft hij in zeer lang in blessuretijd geleefd. Met zijn positieve instelling liet hij zich niet uit het veld slaan door het moeten leven met een tijdbom in zijn lijf.

Zelf kende ik Pieter vooral als bestuurslid van de IJVL, maar meer nog als lid van de wedstrijdcommissie van deze Leidse schaatsvereniging. Later werd hij scheidsrechter en wedstrijdcommissaris bij schaatswedstrijden, zowel in Leiden als op De Uithof. Later werd hij dit ook bij landelijke wedstrijden en zorgde hij in een al dan niet kolkend "Thialf" voor een eerlijk verloop van de schaatswedstrijden.
Voor degenen, die denken, dat de wedstrijden vaak in de middag gehouden worden: ik kan u uit de droom halen. Verreweg de meeste wedstrijden worden op zaterdag- of zondagmorgen vroeg verreden. Dat betekende dus regelmatig in het weekeinde om 5 uur opstaan!

Voor zijn jarenlange inzet voor de club is Pieter op 5 maart 2016 tijdens het 30-jarig jubileum van benoemd als lid van verdienste. Ook Bert Staal en ondergetekende ondergingen dit huldeblijk. Het was voor ons dan ook een verdienstelijk jubileumfeest!

Vanmiddag was de uitvaart van Pieter, waarbij we veel verhalen op deze goedmoedige familieman te horen kregen. Hij was een goede zeiler en bouwde zelf zijn zeilboten, waarmee hij het ruime sop koos.

Dat beperkte zich niet tot de binnenwateren, maar ook de Waddenzee en de Noordzee werden door hem bevaren.

Op dit vlak was de tocht van een nieuwe zeilboot van Amerika via het Caraïbisch gebied en de Atlantische Oceaan naar Leiden met onderweg een passerende orkaan het absolute hoogtepunt. Van zijn zoon Sebastiaan, jarenlang trainingsmaat van me bij de droogtraining, hoorde ik dat de oncoloog de zeereis van 3 maanden had afgeraden, daar zijn bloedwaarden te laag waren. Pieter ging toch. Bij terugkomst bleken de bloedwaarden juist sterk verbeterd!

Afgezien van de orkaan heb je op zee veel minder stress en zoals bekend heeft stress vaak een negatief effect op je lichaam.
Doordat Sebastiaan op schaatsen ging en ook de vroege wedstrijden ging rijden, werd Pieter met zijn tweede liefhebberij betrokken bij de IJVL. Hij begon zijn eerste stappen in het stille maar onontbeerlijke werk op de achtergrond in de commissie Wedstrijden. 
Nu zijn Mia en Sam, de kinderen van Sebastiaan ook gaan schaatsen. En wie zien we in de commissie Wedstrijden van de IHCL?
De appel valt niet ver van de boom....
De door Pieter ingezette traditie krijgt hiermee een vervolg. De cirkel is daarmee rond, maar dat wist de wiskundig zeer goed onderlegde technicus allang.

Pieter, bedankt voor alles. Rust zacht op de kalme zee.

Irene Schouten

Gisterenochtend was ik bij het ontbijt al helemaal in de stemming. Allereerst kwam er een bericht binnen, dat de IJVL voor de tweede keer op rij de Andries Kwik Bokaal had gewonnen.

Diverse kinderen, die meereden hebben schaatsles van mij gekregen, dus mijn speelse manier van lesgeven hoeft je in je verdere sportcarrière niet in de weg te zitten.

Daarnaast stond een groot artikel in Trouw over het frameschaatsen, waarin Jeroen Straathof een groot pormotor is en IJshal De Vliet het laboratorium.




(Klik op afbeelding om de tekst te vergroten)
Wie met eigen ogen wil zien, hoe het frameschaatsen eruit ziet: woensdag 11 maart komt de NOS in IJshal De Vliet om 11 uur filmen.

Zoals gebruikelijk haalde ik de broodbestelling op bij "De Helianth". Thuisgekomen maakte ik een lunchpakket met vers brood klaar voor mijn vrouw. Daar zij de hele dag op de volkstuin aan het werk was, bracht ik deze lunch daar naar toe, waarna ik doorfietste naar IJshal De Vliet, waar ik als trainer van de Schaatsschool zou helpen bij een clinic van drievoudig Olympisch kampioene Irene Schouten.

In de kantine boven hield deze marathonschaatsster een presentatie, waarna we met zo'n 60 schaatsers van diverse pluimage naar de 250-meterbaan gingen om schaatsles te geven op alle mogelijke niveaus, van rekjes tot redelijk goede schaatsers.

Met Jaap Kroes had ik de kinderen onder onze hoede. Paula van Hoek, Janine Waaijer, John Dolders en Bert Hoogeveen namen de volwassenen voor hun rekening. Met een jaar of 35 ervaring met beginners was dit een kolfje naar mijn hand. Onder toeziend oog van de voormalig Wereldkampioene Allround konden de meesten na een uur al stukken beter schaatsen dan aan het begin.

Na de groepsfoto met de hele groep gingen we uiteraard ook als trainers met Irene op de foto.



Na de clinic gingen we allemaal naar huis. Ik vroeg aan John, of hij op de fiets was. Dan hadden we samen naar Katwijk kunnen fietsen.
"Ik ga naar de bibliotheek van Katwijk, waar Thea Aandewiel na 40 jaar werken met pensioen gaat."
"Doe dan haar zoon Jaap de hartelijke groeten. Een goede schaatser. Ik heb hem een aantal jaren training gegeven op De Uithof."
Op de oude bibliotheek aan de Schelpendam leek het wel een reünie. Er waren heel wat oud-collega's, met wie ik een praatje maakte, maar ook de kinderen van Thea. Met Jaap praatte ik een tijd over van alles en nog wat, maar uiteraard ook over schaatsen. Tijdens de Sinterklaastraining in de Leidse IJshal hadden we vrij veel samen geschaatst.

In de schemering fietste ik naar huis. Ik dacht, dat je inmiddels weer over de Kooltuinweg naar de Stevenshof kon fietsen. Ik werd in die veronderstelling gesterkt door het rode achterlicht van een fietser voor me. We liepen echter in een fuik en keerden. Over de Tjalmaweg gingen we naar een oprit aan de Valkenburgse kant en één voor één tilden we onze fietsen over de vangrail en namen we het fietspad richting Oegstgeest. Daar scheidden de wegen van de jonge fietsster en mij ons bij Corpus en trapte ik naar huis, waar een dochter en haar vriend op bezoek waren. Met zijn vieren hadden we een gezellige maaltijd en speelden we een potje "Carcassonne" als afsluiting van de avond.

Kjeld en Tijmen

Het gebeurt niet vaak, dat twee schaatsers van één ijsclub op één afstand op de Olympische Spelen uitkomen. Vandaag was dat het geval: twee IJVL-ers startten op de 1500 meter. Reden voor het Leidsch Dagblad om flink uit te pakken.


Maar niet alleen zij: IJshal De Vliet deed dat ook.
IJssport Vereniging Leiden, die dit jaar 40 jaar bestaat, deed ook een duit in het zakje.


Daar wij benaderd waren door SBS met de vraag, of we gezamenlijk  naar de 1500 meter zouden gaan kijken en of zij daar voor Hart van Nederland opnamen van mochten maken, kwam alles in een stroomversnelling. Samen met IJshal De Vliet werd een ruimte gezocht en gevonden. Het rondetijdenbord zou als groot televisiescherm dienen, op het platform aan de kop van de 250-meterbaan zouden de toeschouwers zich kunnen verzamelen.
De wedstrijd begon om half 5. Normaliter beginnen de kinderen van de IJVL om kwart voor 5 aan de wekelijkse training. In samenspraak met de dienstdoende ijsmeesters werd dit een uur vervroegd. De kinderen hebben Krokusvakantie, dus zij konden ook op tijd komen.
Daarnaast nodigden we volgaarne Jeroen Straathof uit: deze voormalige voorzitter van shorttrackvereniging IHCL was de eerste wereldkampioen op de 1500 meter in 1996 en werd in 1994 negende op de Olympische Winterspelen in Hamar.

Bij aankomst om 3 uur zag ik een filmploeg klaarstaan bij de trainerskleedkamer. Daar Omroep West en Sleutelstad het toenemende feestgedruis ook zou komen filmen, vroeg ik, van welke omroep zij waren?
Zij bleken van de Gamma te zijn, één van de sponsoren van Kjeld Nuis. Zij wilden een special rond deze Olympische kampioen opnemen. Bert Staal, trainer van zowel de IJVL als de Schaatsschool, werd uitgebreid gefilmd en geïnterviewd. Dat leidde tot dit filmpje. KLIK HIER!

Ik hielp de medewerkers van Omroep West en SBS om met hun materiaal de ijsbaan veilig over te steken en er werd al een interview met de eerste IJVL-trainer van Tijmen Snel gehouden.

Het grote verschil: Tijmen rijdt snel en ik rij Breed!
Daarna moest ik aan het werk: kinderen schaatsles geven. Wie weet zit er onder hen een volgende topschaatser en kunnen we over 20 jaar als IJVL-ers weer opdraven om gezamenlijk naar de Winterspelen te komen kijken. De les verliep wat rommelig, daar veel kinderen en trainers afwezig waren en diverse groepen waren samengevoegd.

Om half 5 was de les afgelopen, nadat onze kinderen zelf ook 6 rondjes oftewel 1500 meter gereden hadden. Met deze ervaring vers in de benen gingen we kijken naar deze spannende schaatsmijl.

Met ruim vijftig schaatsliefhebbers keken we naar het grote scherm, terwijl tot de dweilpauze diverse kinderen nog zelf hun rondjes reden. De ware geest!

Tijdens de dweilpauze werd het juichen geoefend. Daarbij moest naar het televisiescherm gekeken worden en niet in de lens van de camera's!


Maar ja, we hadden dan ook een oranje bril op!


Na de dweilpauze werd het echt spannend. Pas na de laatste rit wisten we, dat Kjeld Nuis toch nog brons had gepakt en dat Tijmen Snel na een paar missertjes op de elfde plaats was beland.
De feeststemming zat er goed in. En in de links hieronder kunt u door ze aan te klikken zien, wat Omroep West en Hart van Nederland ervan gemaakt hebben.
Omroep West
Korte video feestsfeer
Hart van Nederland
Bij Hart van Nederland zitten we in het slot van de uitzending rond 16.33.

Molen- en Merentocht

In het Leidsch Dagblad van 4 november stond een dreigend artikel over de Molen- en Merentocht.
(Klik op de afbeelding om de tekst leefbaar te maken)

In mijn jeugdjaren was er gemiddeld om de 2 of 3 jaar een Molentocht, zoals deze mooie schaatstocht over de Kagerplassen, de Does, de Wijde Aa en de verbindende sloten in de volksmond wordt genoemd. Kom daar heden ten dage eens om!

Kortom, door de klimaatopwarming is de kans op een officiële Molen- en Merentocht veel kleiner geworden. En die kleine kans erop dreigt door bureaucraten helemaal teniet gedaan te worden!
Maar ja, regels zijn regels en de protocollen moeten tot de laatste punt en komma nageleefd te worden door de vrijwilligers, die zich inzetten voor het algemeen belang.
In de coronatijd had je soms tegenstrijdige of onbegrijpelijke regels. De Leidse IJshal was op last van de overheid gesloten. Je mocht daar niet met een paar mensen schaatsen op de 200-meterbaan aan de Vondellaan, maar je mocht wel met zijn drieën in een auto naar De Uithof rijden om daar te gaan schaatsen. Een vriend van me omschreef het eens treffend: "Je hebt regels en je hebt gezond verstaand!"
Juist dat ontbreken van gezond verstand en het strikt naleven van bureaucratische regels veroorzaken een groeiende kloof tussen burgers en overheid. Het niet verlenen van een vergunning voor 5 jaar aan de organisatie van de Molen- en Merentocht, waardoor deze populairste georganiseerde schaatstocht in de Leidse regio definitief tot het verleden zou behoren, is hier een schoolvoorbeeld van.

Want beste bureaucraten, de schaatsers komen toch wel op het parcours van de Molen- en Merentocht af.

Met jullie  regelzucht bereiken jullie precies het tegendeel, van wat jullie willen bereiken. Dan is iedere regulering weg. In dit geval voorgoed.

De straatveger

Ik weet niet, hoe vaak ik de afgelopen maand met een bezem de looproutes in IJshal De Vliet met een bezem heb aangeveegd en de hoopjes bouwstof, zand en kleine steentjes met stoffer en blik opgeveegd en in het toilet of via de nooduitgangen buiten heb gedeponeerd.

Het is niet het werk, dat ik het meest ambieer, maar het moet toch gebeuren. Hoe meer bouwstof in het gloednieuwe gebouw, hoe meer kans er is, dat er bouwstof of zand op het ijs komt met als gevolg, dat je schaatsen sneller bot worden.

In de coronatijd, toen de Leidse IJshal op last van de overheid gesloten was, ging ik tweemaal per week naar De Uithof. Regelmatig waaide er zand of blaadjes op het ijs, zodat ik vaak na een keer en soms na twee keer schaatsen de ijzers moest slijpen.
Voordat ik naar IJshal De Vliet reed, ging ik op de Boerenmarkt in het mooie centrum van de Sleutelstad, boodschappen doen. Daarbij kwam ik langs de voormalige Ton Menken IJsbaan. Het parkeerterrein stond aardig vol met auto's, ondanks de dreigende waarschuwing.

De voormalige kunstijsbaan deed nu dienst als garage.

Op weg naar de Voorschoterweg stuitte ik op een groot reclamebord van Odido.

Bij aankomst bij IJshal De Vliet zat de ingang, die ik meestal neem, op slot, Zodoende moest ik noodgedwongen door de hoofdingang. Voor de eerste keer. Ik moet u zeggen: het was een onvergetelijke ervaring. Het rechterpoortje stond op groen, dus ik kon zo doorlopen. Normaal gesproken gaat de deur naar de ijsbaan van vanzelf open. Nu dus niet.
"Dan loop ik terug naar de receptie", dacht ik, maar dat bleek een misvatting.
Beide poortjes gaven een rood kruis, dus ik zat gevangen tussen de poortjes en de gesloten deur.

Ik belde de ijsmeester, maar kreeg de mededeling, dat dit nummer momenteel niet bereikbaar was. De enige oplossing was om mijn arm door het poortje te steken, zodat het alarm afging.

Zo werd ik uit mijn benarde positie bevrijd en ten langen leste liet iemand met een sleutel mij erin, samen met een vrouw van VIJL, die ook kwam schoonmaken. Samen namen we de baan om de funbaan onder handen. Na ruim een uur moest zij haar kinderen op gaan halen. Ik ging verder met de bezem om de inloopbaan van bouwstof te ontdoen.

Na de lunchpauze nam ik een tribune boven en de trappen onder handen, waarna ik op het opstapplateau boven begon. Om half 4 werd ik afgelost door een tweetal vrijwilligers van Leiden Lions.
Deze straatveger kon op de fiets nog even genieten van het mooie herfstweer.

De eerste streken van 2023

Het schaatsseizoen 2022-2023 is nu halverwege.

Vanmorgen fietste ik naar de Vondellaan om in de Leidse IJshal weer schaatsles te geven aan kinderen.

Bij binnenkomst leek het wel een Nieuwjaarsreceptie.

Na veel bekenden de beste wensen voor 2023 toegewenst te hebben, zette ik de helmen voor de kinderen klaar en trok mijn schaatsen aan voor de eerste streken van 2023. Op de gladde ijsvloer lukte dat prima.
Na een minuut of 5 inrijden verzamelden we op de binnenbaan, waarna de kinderen min of meer op niveau werden ingedeeld. Van de ruim 70 kinderen kreeg ik er 15 toebedeeld op de vrij kleine ruimte.
Daar er vrij veel nieuwe kinderen waren, greep ik in het begin terug op de basisoefeningen van vorige week dinsdag.

We hadden al een vrij smalle strook tot onze beschikking, maar deze werd nog wat meer ingeperkt door de kunstschaatsers, die oefeningen rond de cirkels in het ijs wilden doen.
Daar dit langer duurde dan verwacht, vertrok ik met de groep naar de vrij rustige buitenbaan, waar we bij de startstreep de start en de Steigerung oefenden. 
Aan het slot oefenden we de bocht nog een aantal keer met de nadruk op het boven het linkerbeen komen.

Met de oefeningen gingen we nog even door toen de les op de binnenbaan was afgelopen.

Na de thee fietste ik naar huis om mijn schaatsen daar neer te zetten, waarna ik doorfietste naar de trainingsmaat, die met de ambulance was afgevoerd. Gelukkig is hij aan de beterende hand. 
Hij was aan het wandelen, toen ik  aankwam. Samen liepen we nog 2 rondjes in de buurt van zijn huis, terwijl we bijkletsten. De revalidatie is gelukkig goed op gang gekomen.
En dat brengt me meteen bij de terugblik op 2022. Voor de "Krasse knarren" was het een heftig jaar. Want daarnaast was er een tweetal sterfgevallen. Oprichter Ton Kamerling stierf in maart, terwijl onze gezellige druktemaker Aad van Tol ons onverwachts ontviel in april.

Daarnaast waren er nog wat ziektegevallen en blessures, waardoor de opkomst in 2022 lager was dan in 2021. Bij de IJVL was het trainerscorps op vrijdagmiddag afgelopen jaar flink aan de beurt met blessures en ziektegevallen. Met veel kunst en vliegwerk kregen we het rooster gelukkig rond.
Maar we waren allang blij, dat we überhaupt konden schaatsen in de Leidse IJshal, want de afgelopen 2 jaar was de baan in de Kerstvakantie gesloten vanwege corona. Zodoende weken we regelmatig uit naar De Uithof.
Nu we het toch over corona hebben: in september kreeg ik voor de tweede keer een covid-besmetting.  De timing was perfect. Voor het schaatsseizoen begon was ik hersteld!

Maar het was niet allemaal kommer en kwel vorig jaar. De gezondheid was verder goed en de bloeddruk is onder controle.
En op sportief gebied telde 2022 een aantal hoogtepunten. De eerste was de Bert Grotenhuis Bokaal op de Haarlemse IJsbaan. Na 2 jaar afwezigheid konden we in maart deze Alternatieve Elfstedentocht weer eens schaatsen. Het lukte me om 506 rondjes alleen maar op kop te rijden.

In mei kon ik de klassieke afstand van 42.195 meter weer afleggen bij de Leiden Marathon.  Door het warme weer was het weliswaar in de langzaamste tijd, die ik ooit gelopen had, maar dat mocht de pret niet drukken.

Vlak daarna vertrokken mijn vrouw en ik naar Asturias voor een familiebezoek. Daarbij hebben we veel gewandeld. Onder andere rond de plek, waar in augustus één van de zwaarste etappes uit de Vuelta a España finishte: Les Praeres.

Een Ronde van Spanje, die in Utrecht startte.

Zelf hadden we in juli een korte, maar mooie fietsvakantie in de omgeving van Wageningen en Groesbeek. 

Intussen werd er gestadig doorgebouwd aan IJshal "De Vliet", die in mei of juni 2023 opgeleverd gaat worden.

Nu was 2022 een veel te warm jaar. 

Desondanks konden we tussen Sinterklaas en Kerstmis nog schaatsen op natuurijs op de Warmondse IJsbaan.

Met als verrassing nog een tweetal dagen op de Schenksloot.

Ik ben benieuwd wat voor moois ons wacht na de eerste streken van 2023.

Een nieuwe wereld vol verwachtingen en verrassingen.