We sliepen redelijk vlot op de frisse avond, maar werden om half 2 gewekt. Onze Duitse buren kwamen terug van het feest in Forchheim. De heren in hun Lederhosen, de dames in Dirndl.
Dat ze na het feest nog even kletsten was tot daar aan toe, maar dat de auto 5 of 6 keer geopend werd was al een stuk minder. Kortom, ze hielden ons ruim een uur wakker.
Toen we om 6 uur wakker werden, was de tent op deze bewolkte morgen kurkdroog. Wij eruit en de tent netjes opgeruimd.
Wij zagen, dat onze Duitse buren de overdekte picknicktafel voor zichzelf geclaimd hadden. Dat begon gisteren al toen we de tent aan het opzetten waren. Hun auto werd pal achter onze binnentent geparkeerd. Nu verplaats je een koepeltent vrij makkelijk, dus wij deden niet moeilijk. Zij hadden gereserveerd, dus het was HUN parkeerplek.
Nadat zij naar het feest waren vertrokken, hadden zij 2 klapstoelen op de tafel gelegd. Bij het eten hadden we die verplaatst en achteraan op de achtkantige bank gezet. Nu lagen er 2 klapstoelen op de tafel. Het gedrag van Duitsers op het strand: het is HUN kuil!
We zaten meteen weer op de route. Vanaf Buckenhofen reden we langs het Main-Donau-Kanal naar het noorden. Het was niet het mooiste, dat we deze vakantie gezien hadden.
Wat dat aangaat gooit Bamberg, onze eerste stop van vandaag, veel hogere ogen. Wat een mooie stad is dat!
Vorig jaar waren we er al geweest. Op zoek naar een bakker kwamen we op Inselstadt uit. Daar dronken we Milchkaffee und heisser Kakao met 2 lekkere koeken, terwijl we de route voor de komende dagen doornamen.
We maakten met de fiets in de hand nog een rondje langs de mooiste hoekjes van Bamberg om deze op de gevoelige plaat vast te leggen.
Via Hallstadt verlieten we Bamberg. Door Kemmern en Breitengüssbach passeerden we de Main op weg naar Rattelsdorf. Op weg daar naar toe hadden we wat regen, maar deze bui zette niet door.
Wij deden dat ook, want op de van Jos Drabbels geleende kaart zagen we een alternatieve route op de alternatieve route uit "Fietsen naar Praag" van Wouter Bazen en Wim Kooij.
Zodoende kwamen we in prachtige plaatsjes als Höfen, Freudeneck en Helfenroth. Vat een mooie vakwerkhuizen heb je hier!
Op een gegeven moment boog de fietsroute af en reden we een poosje door de akkers en weilanden langs de beek. Zo kwamen we bij een mooie speeltuin bij Poppendorf, waar we op een bank onze lunch nuttigden. Door een beek te volgen, gingen we langzaam maar zeker de hoogte in.
Bij Untermerzberg dronken we bij een pizzeria koffie en koude melk, waarna we doorklommen via Mennelsdorf, Setzeldorf en Heiligersdorf.
Daarna daalden we af naar Sesslach, een goed bewaard ommuurd stadje.
Hier vandaan was het 21 kilometer doorfietsen naar Bad Rodach. We zouden een keer vroeg aankomen op de camping.
Maar dan ken je de Duitsers nog niet. Die hebben daarvoor de Umleitung bedacht. Sinds we een keer
door een volledig afgesloten brug 5 kilometer terug moesten fietsen, zijn we bij een Umleitung behoorlijk volgzaam.
Bij Gemünde was het raak. In plaats van in Ummerstadt kwamen we in Autenhausen terecht. Daar vandaan wees de fietsroute ons naar Lindenau via een ietwat onlogische route. We moesten zodoende een heuvelrug beklimmen om in het prachtige Lindenau uit te komen.
Dat gold ook voor Heldburg met zijn prachtige kasteel hoog op de rotsen. Hier werden we verwezen naar Holzhausen. In regenjassen, want in Lindenau ging het zo hard regenen, dat het onvermijdelijk was de jas aan te trekken.
Na Holzhausen was het flink klimmen naar de top van de 404 meter hoge Georgenberg. Hier lag camping "Am Waldbad". We moesten ons melden bij de badmeester.
De camping kostte € 15,-. We kregen een prachtige plek met mooi uitzicht bij het toiletgebouw. Het weer was ronduit wisselvallig. Telkens kleine buitjes.
We douchten ons om beurten. Ada kookte de rijst met kerrie en gemengde groente en als toetje hadden we yoghurt met muesli. Ik deed de vaat.
Terwijl Ada bij de tent bleef lezen, ging ik in een rustig hoekje bij een wastafel het dagboek bijschrijven. Droog, goed licht en een kruk om op te zitten. Dat was wel zo prettig na 91 kilometer fietsen in heuvelachtig gebied.
We zijn vandaag terug gekomen van een fietsvakantie door Duitsland. Op de ochtend van de eerste dag wenste een Duitse vrouw ons op het station van Arnhem "Viel Spass!"
Daar hebben we ons tijdens de fietsreis van Mainz naar Sigmaringen aan de Donau, aansluitend de Donau-Radweg tot Regensburg, het Altmühltal, het Ludwig-Donau-Main-Kanal, het Regnitztal, de Main, de Stasse der Fachwerkromantik en tenslotte de Werra goed aan gehouden.
Tijdens deze fietsvakantie hebben we 1358,4 kilometer weggetrapt. Dat deden we in 18 dagen met een gemiddelde snelheid van 14,85 kilometer per uur met een maximum van 42,14 kilometer per uur.
Gemiddeld legden we 75,5 kilometer per dag af. Sommigen zullen dit een trainingskamp noemen, maar mijn vrouw en ik deden het met veel plezier.
De komende maand zal ik op dit blog over onze fietstocht schrijven. Wellicht halen mensen, die delen van deze omgeving willen verkennen, nuttige tips uit onze ervaringen.
Op voorhand wens ik al mijn lezers in navolging van de Duitse vrouw: "Viel Spass!"
2018 zal voor mij altijd een jaar blijven met 2 gezichten. Het beste en het slechtste kwamen in dit jaar samen. Het mooiste beleefden wij eind maart, toen onze kleinzoon Faas werd geboren. Voor het eerst opa worden is toch wel heel bijzonder. Ik had vaak genoeg gehoord, dat het heel leuk is, maar dat het zo leuk is....
De keerzijde van het leven heb ik in september moeten ervaren, toen Tim de Beer na een kort ziekbed aan kanker is overleden.
De betrekkelijkheid van het leven is zodoende weer eens onder onze aandacht gebracht. Het is een vermaning om niet te vergeten om van het leven te genieten.
Dat konden we in 2018 gelukkig genoeg doen. Begin maart konden we zomaar 4 dagen op rij schaatsen op onze onvolprezen Vogelplas.
Een paar weken later reed ik in Haarlem als tempobeul bijna 200 kilometer op kop van een peloton.
In april was er een spetterende uitvoering van de "Misa Criolla" met "Opus Cuatro" en de Leidse Koorprojecten.
Niet lang daarna gingen mijn vrouw en ik op bezoek bij Siebe en Ana in het prachtige Asturias.
Als mentor van debutant Walter Boon liep ik later in mei samen met hem de marathon van Leiden uit.
De week ervoor was ik met de vriendengroep een lang weekeinde wezen kamperen in Schipluiden, niet wetend, dat dit de laatste vakantie met Tim zou zijn.
Dat gold ook voor de reünie van "Oktopus" in juni. Voor wat betreft het samen zingen zou het de zwanenzang van Tim worden.
De fietsvakantie met Ada door Duitsland was heel warm, maar we genoten volop van met name de Werratal-Radweg en de Main-Radweg.
De 1000 rondjes van Leiden, het jaarlijkse hoogtepunt in de Leidse IJshal ging dit jaar helaas niet door. Het bestuur was te druk bezig met de nieuwe ijsbaan aan de Vliet. Desondanks vermaakte ik me daar prima met schaatslessen aan kinderen en schaatsen met de "Krasse knarren".
De avondschemering van 2018 is daar. Een jaar met mooie en droeve herinneringen. Een mooi jaar met een zwarte rand.
Op de gebruikelijke tijd van half 6 werd ik wakker. Na het toiletbezoek wilde de slaap niet meer komen.
De landende vliegtuigen voor Frankfurt waren daar deels debet aan, maar vooral een deze vakantie vrij onbekend verschijnsel: getik op het tentdoek. Het spetterde. In de tent klinkt het indrukwekkender dan het in werkelijkheid is.
We ruimden de tent weg zodra het gespetter gestopt was. Daarna ontbeten we. De wespen hadden ook trek in het ontbijt. Ons ontbijt nota bene.
Het veld, waarop we stonden, was behoorlijk leeg. De eerste fietser vertrok om half 6 al. Met het fietslicht aan!
De mensen, die wij gisteren uitgebreid gesproken hadden, vertrokken eerder dan wij. Als laatste spraken we onze Duitse buurman, die ver van zijn geboortestad Mainz woont en in de zomer vaak op deze camping kampeert.
Om half 9 vertrokken we van camping "Maaraue" en fietsten over de brug over de Rijn naar Mainz.
Daar reden we linea recta naar het Hauptbahnhof, waar we een Quer durchs Land-Karte kochten. Om 3 over 10 hadden we de boemeltrein naar Köln Hauptbahnhof.
Op perron 2B spraken we met 2 Nederlandse fietsers, die vanwege de aanhoudende hitte hun fietsvakantie eerder afbraken: "Dit is niet leuk meer!"
Dat was de treinreis wel. Mainz was een beginstation, dus we hadden alle ruimte en tijd om de fietsen binnen te zetten en een plekje aan de Rijnkant te kiezen.
Vooral de Romantische Rhein tussen Bingen en Koblenz was erg mooi. Wel kon je goed zien, dat het water er laag stond aan de drooggevallen platen aan de oevers en soms zelfs in het midden van de rivier.
De trein reed keurig op tijd. De Deutsche Gründlichkeit deed zijn werk. Op Köln Hauptbahnhof stapten we over op de trein naar Aachen. Na het passeren van Rothe Erde, het beginpunt van de Vennbahn-Radweg, waren we een paar minuten later in het centrum van Aken.
We fietsten richting Dom, waar we op een klein gezellig plein bij "La Liége" koffie en verse jus d'orange bestelden, terwijl er Franse muziek uit de geluidsboxen klonk.
We verlieten het pleintje om richting Vaals te fietsen, toen we hoorden roepen: "Hé, Bert en Ada."
Onze buurjongen Luka liep daar met wat familieleden. Waren we op de valreep tijdens de vakantie toch een bekende tegengekomen.
Door het mooie Westpark, waar de grote vijver half droog was, fietsten we langs de drukke doorgaande weg naar Vaals toe.
Daar vonden we een plekje op camping "De Gastmolen". Na de tent onder een oude appelboom opgezet te hebben, fietsten we naar Landal Green Parks om boodschappen te doen voor het avondeten en wat Limburgse biertjes.
Terug op "De Gastmolen" kochten we daar nog een koude appelcider. De kilometerteller stond op 1552 kilometer, hetgeen inhield, dat we vandaag 16 kilometer gefietst hadden.
Ik ging douchen om aansluitend in de schaduw het dagboek bij te werken. Ada volgde mijn schone voorbeeld.
Hoewel het niet zo heet was als gisteren, was het nog behoorlijk warm, ook al hadden we daar in de trein niet zoveel van gemerkt door de airco.
We aten gemengde groente met zoete aardappels en stukjes zalm en yoghurt toe, waarna ik de vaat deed.
Na het eten gingen we een stukje wandelen. We staken op de camping de beek over, klommen naar de weg toe en zagen, dat we in Duitsland liepen. We sloegen rechtsaf en eigenlijk konden we alleen langs de kant van de doorgaande weg lopen. Na een kilometer besloten we op deze heuvelachtige terug te lopen. Ter hoogte van de camping hoorden we een bel.
Dit herkenden we van een vorig bezoek. De ijscoman kwam langs. Hij stuurde een paar kinderen met een bel en een lepel langs om op de camping reclame te maken. Deze belhamels deden dat vol overgave.
Het resultaat mocht er wezen. Toen we aankwamen stond er een behoorlijk lange rij, die telkens van de achterkant werd aangevuld. Paul had dan ook heerlijk ijs.
Nadat we dit op hadden, gingen we bij de tent zitten lezen. Het was aanmerkelijk koeler dan de afgelopen week. Voor het eerst deden we weer een bloes met lange mouwen aan en ritsten we de pijpen aan onze afritsbroek. Het was een verademing!
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
