Dat gold deze week voor mij. Afgelopen week had ik al 2 keer geprobeerd om de 10 kilometer van de Online Leiden Marathon te lopen. Het lopen ging me goed af, maar beide keren kreeg ik de app niet aan de praat. Zondag deed deze app het überhaupt niet, donderdag bleek het belang van een leesbril op mijn leeftijd onontbeerlijk.
Iedere trainer weet, dat je bij het sporten deze drie elementen in de planning op moet nemen: warming-up, training of wedstrijd, cooling-down.
Zo had ik mijn dag ook ingedeeld. Vanmorgen was ik met mijn vrouw naar "De Helianth" gefietst.
Daar slechts een van ons naar binnen mocht, deed ik op deze frisse morgen buiten een kwartier droogtraining. Een serie technische schaatsoefeningen, die we ook afgelopen maandag bij de eerste IJVL-training onder leiding van Jaap de Gorter gedaan hadden, deed ik nu op de Herenstraat dunnetjes over. Daar was het trouwens stukken rustiger dan later op de Haarlemmerstraat.
Met de boodschappen fietsten we naar Ada's ouders. Deze gaven we aan de deur af. Mijn vrouw fietste door. Zij had met een van onze dochters afgesproken. Ik trapte naar huis, waar ik onze boodschappen opborg.
Na een lichte maaltijd fietste ik via de volkstuin, waar ik de helft van de thuis opgekweekte tomaten in de kas neerzette, naar het station van Voorschoten, waar ik samen met Hans Boers de Landgoederenloop zou afleggen. Voor de start zocht ik de app op, drukte nu wel op hopelijk het goede knopje en op hoop van zegen vertrokken we voor onze 10 kilometer.
Via de Papelaan liepen we naar de A44. Over het fietspad liepen we richting Den Haag, tot we de Landgoederenroute op konden pikken. Deze volgden we tot het tunneltje bij de voormalige dierentuin van Wassenaar.
Na de vele looptrainingen van de afgelopen maanden ging het lopen me gemakkelijk af. Hans aanvankelijk ook. Maar op de Horstlaan kreeg hij last van een voet, hetgeen iedere duurloper wel eens overkomt. En zoals bekend, op één been kom je niet zo hard vooruit.
Slechts een enkele bikkel lukt dat.
We moesten dus temporiseren. Nu zult u wellicht denken: "Jij had toch in je eentje door kunnen lopen?"
Welnu, bij mij geldt: samen uit, samen thuis!
Daar komt nog bij, dat bij de eerste droogtraining na mijn 50e verjaardag mijn linkerenkel was dubbelgeklapt. 's Avonds bracht Hans mij met de auto naar het ziekenhuis, waar naar mijn voet gekeken werd.
Van 11 uur tot half 2 bleef Hans op mij wachten. Sindsdien heeft hij een streepje voor bij mij. Hij is een vriend, waar je op kan rekenen.
Ietwat vertraagd liepen we de Landgoederenloop uit. Vooraf had ik ingeschat, dat deze 12 kilometer zou zijn. Het bleek 11,9 kilometer te zijn. Een heel aardige schatting.
De tijd over de 10 kilometer bleek 1.01.20 te zijn geworden. Daarmee waren we bij de Online Leiden Marathon in de achterhoede gekomen. Dat kan ook niet anders met een oplopend schema. De eerste 2 kilometer ging in 10.20, de slechtste 2 kilometer in bijna een kwartier.
Daardoor konden we wel langer genieten van de mooie omgeving van "De Horsten". De achteringang is nu weer open, dus dat opent perspectieven voor een volgende loop.
De cooling-down begon met een fietsrit naar de volkstuin, waar ik het mandje en de tas ophaalde voor de tweede serie tomatenplantjes. Daarmee trapte ik voor de derde keer vandaag naar de tuin, waar ik met Ada een kop thee dronk.
Ada plantte de tomatenplantjes, terwijl ik naar huis reed om me te douchen. De kilometerteller stond op 47 kilometer. Met 12 kilometer hardlopen erbij is het toch een aardige sportdag geworden.
Het afgelopen jaar was er eentje van net niet. Het begon in januari, toen een flinke sneeuwbui op het verkeerde moment voorkwam, dat we op natuurijs konden schaatsen. Overal lagen de ijsbanen er goed bij, maar het ijs was te dun om de sneeuw er af te kunnen vegen.
Op de ijsbaan van Leiderdorp reed ik op eigen risico een rondje op natuurijs, tot ik op een plekje zonder natuurijs terecht kwam. Ik moest het bekopen met een val op het beton van de skeelerbaan.
Het net niet gold ook voor de lobby van de schaatsers uit de Leidse regio voor een 333-meterbaan.
Maar laten we niet gaan sippen, want we krijgen in Leiden een prachtige 250-meterbaan, ook al liep de bouw ervan vertraging op. Maar goed, een jaartje langer schaatsen op het gladde ijs in de Leidse IJshal is nu ook bepaald geen straf.
Bij de Bert Grotenhuis Bokaal had ik een ouderwetse inzinking, maar desondanks wist ik 500 rondjes te rijden en daarmee toch de 200 kilometer vol te maken. Op zulke momenten komt het aan op mentale kracht.
Via een drietal lopen van 30 kilometer kwam ik goed in vorm voor de marathon van Leiden. Dat lukte prima. Als je 30 kilometer in 2.57 kunt lopen, dan kun je stellen, dat dit goed gelukt was.
Keelpijn gooide echter roet in het eten. De marathon kon ik op mijn buik schrijven. De halve was het hoogst haalbare. Maar zoals bekend is een verhaal met tegenslag altijd veel leuker dan eentje, waarbij alles gladjes verloopt. Dat bleek de volgende dag, toen bleek, dat ik de marathon, die ik niet gelopen had, had volbracht in 4.49.22. Doe me dat maar eens na!
De halve marathon van Katwijk liep ik goed, hetgeen niet gezegd kon worden van de Zevenheuvelenloop. Maar ja, als je 2 dagen ervoor nog snipverkouden in bed ligt, ben je allang blij, als je de 15 kilometer überhaupt kunt lopen.
En natuurlijk het wekelijkse uitje naar Rotterdam, als ik op Faas mag passen. Wat is het toch mooi, als je de ontwikkeling van je kleinzoon van zo nabij mee mag maken!
Desondanks hebben Ada en ik een heerlijke fietsvakantie gehad in Duitsland, waarin we 1358 kilometer hebben gereden.
Een van de hoogtepunten was gek genoeg een boottocht van 6 kilometer door de Donaudurchbruch.
Hopelijk komt er in 2020 een doorbraak en wordt er daadwerkelijk begonnen aan de bouw van de energiezuinige IJshal "De Vliet" en komt er in de jaren '20 eindelijk een doorbraak in de impasse rond het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen en wordt de opwarming van de aarde daadwerkelijk gestuit, zodat we om de paar jaar kunnen horen: "It giet oan!"
We sliepen redelijk vlot op de frisse avond, maar werden om half 2 gewekt. Onze Duitse buren kwamen terug van het feest in Forchheim. De heren in hun Lederhosen, de dames in Dirndl.
Dat ze na het feest nog even kletsten was tot daar aan toe, maar dat de auto 5 of 6 keer geopend werd was al een stuk minder. Kortom, ze hielden ons ruim een uur wakker.
Toen we om 6 uur wakker werden, was de tent op deze bewolkte morgen kurkdroog. Wij eruit en de tent netjes opgeruimd.
Wij zagen, dat onze Duitse buren de overdekte picknicktafel voor zichzelf geclaimd hadden. Dat begon gisteren al toen we de tent aan het opzetten waren. Hun auto werd pal achter onze binnentent geparkeerd. Nu verplaats je een koepeltent vrij makkelijk, dus wij deden niet moeilijk. Zij hadden gereserveerd, dus het was HUN parkeerplek.
Nadat zij naar het feest waren vertrokken, hadden zij 2 klapstoelen op de tafel gelegd. Bij het eten hadden we die verplaatst en achteraan op de achtkantige bank gezet. Nu lagen er 2 klapstoelen op de tafel. Het gedrag van Duitsers op het strand: het is HUN kuil!
We zaten meteen weer op de route. Vanaf Buckenhofen reden we langs het Main-Donau-Kanal naar het noorden. Het was niet het mooiste, dat we deze vakantie gezien hadden.
Wat dat aangaat gooit Bamberg, onze eerste stop van vandaag, veel hogere ogen. Wat een mooie stad is dat!
Vorig jaar waren we er al geweest. Op zoek naar een bakker kwamen we op Inselstadt uit. Daar dronken we Milchkaffee und heisser Kakao met 2 lekkere koeken, terwijl we de route voor de komende dagen doornamen.
We maakten met de fiets in de hand nog een rondje langs de mooiste hoekjes van Bamberg om deze op de gevoelige plaat vast te leggen.
Via Hallstadt verlieten we Bamberg. Door Kemmern en Breitengüssbach passeerden we de Main op weg naar Rattelsdorf. Op weg daar naar toe hadden we wat regen, maar deze bui zette niet door.
Wij deden dat ook, want op de van Jos Drabbels geleende kaart zagen we een alternatieve route op de alternatieve route uit "Fietsen naar Praag" van Wouter Bazen en Wim Kooij.
Zodoende kwamen we in prachtige plaatsjes als Höfen, Freudeneck en Helfenroth. Vat een mooie vakwerkhuizen heb je hier!
Op een gegeven moment boog de fietsroute af en reden we een poosje door de akkers en weilanden langs de beek. Zo kwamen we bij een mooie speeltuin bij Poppendorf, waar we op een bank onze lunch nuttigden. Door een beek te volgen, gingen we langzaam maar zeker de hoogte in.
Bij Untermerzberg dronken we bij een pizzeria koffie en koude melk, waarna we doorklommen via Mennelsdorf, Setzeldorf en Heiligersdorf.
Daarna daalden we af naar Sesslach, een goed bewaard ommuurd stadje.
Hier vandaan was het 21 kilometer doorfietsen naar Bad Rodach. We zouden een keer vroeg aankomen op de camping.
Maar dan ken je de Duitsers nog niet. Die hebben daarvoor de Umleitung bedacht. Sinds we een keer
door een volledig afgesloten brug 5 kilometer terug moesten fietsen, zijn we bij een Umleitung behoorlijk volgzaam.
Bij Gemünde was het raak. In plaats van in Ummerstadt kwamen we in Autenhausen terecht. Daar vandaan wees de fietsroute ons naar Lindenau via een ietwat onlogische route. We moesten zodoende een heuvelrug beklimmen om in het prachtige Lindenau uit te komen.
Dat gold ook voor Heldburg met zijn prachtige kasteel hoog op de rotsen. Hier werden we verwezen naar Holzhausen. In regenjassen, want in Lindenau ging het zo hard regenen, dat het onvermijdelijk was de jas aan te trekken.
Na Holzhausen was het flink klimmen naar de top van de 404 meter hoge Georgenberg. Hier lag camping "Am Waldbad". We moesten ons melden bij de badmeester.
De camping kostte € 15,-. We kregen een prachtige plek met mooi uitzicht bij het toiletgebouw. Het weer was ronduit wisselvallig. Telkens kleine buitjes.
We douchten ons om beurten. Ada kookte de rijst met kerrie en gemengde groente en als toetje hadden we yoghurt met muesli. Ik deed de vaat.
Terwijl Ada bij de tent bleef lezen, ging ik in een rustig hoekje bij een wastafel het dagboek bijschrijven. Droog, goed licht en een kruk om op te zitten. Dat was wel zo prettig na 91 kilometer fietsen in heuvelachtig gebied.
Geboren en getogen in Nieuw-Vennep in een gezin met 12 kinderen en sinds 1979 woonachtig in Leiden. Mijn vader was de oprichter van het transportbedrijf B.Breed & Zonen in Nieuw-Vennep, dat nog steeds bestaat.
Ik ben in 1983 getrouwd en vader van 4 kinderen.
Ik train al sinds mijn verhuizing naar Leiden voor de Elfstedentocht en ben uiteraard een groot liefhebber van schaatsen op natuurijs.
